Εφαρμόζουν ακόμα τη νέο-αποικιακή πολιτική τους

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Τι εξυπηρετεί την Κύπρο;

Του Άριστου Μιχαηλίδη

ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟγια την Κύπρο, σ’ αυτή τη νέα περιπέτεια της Μεσογείου με την επιχείρηση στη Λιβύη, είναι ότι για μια ακόμα φορά η Κύπρος θα είναι χαμένη. Διότι, δεν είναι ούτε αμέτοχη στην επιχείρηση, αφού δεν μπορεί να απαγορεύσει τη χρησιμοποίηση του εδάφους της, το χρησιμοποιεί από την πρώτη στιγμή η Βρετανία, χτες το χρησιμοποίησε και το Κατάρ. Ούτε, είναι υπέρ της επιχείρησης για να ταυτιστεί με τη Βρετανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Αμερική, αφού η ηγεσία δεν τολμά να ξεπεράσει ιδεολογικά προσκόμματα και να πάρει ξεκάθαρη θέση. Οπότε, και στη μια και στην άλλη περίπτωση, τα συμφέροντα της Κύπρου δεν εξυπηρετούνται. Δηλαδή, μας μένει η ζημιά της γεωστρατηγικής θέσης, που αδυνατούμε να αξιοποιήσουμε εμείς και την αξιοποιεί η Βρετανία. Ας δούμε τα γεγονότα:
Οι τυχοδιώκτες με τα βομβαρδιστικά αεροπλάνα, που ξαφνικά ανακάλυψαν το λαό της Λιβύης, που υποφέρει, γνώριζαν ότι υπέφερε και όταν αγκάλιαζαν ο ένας μετά τον άλλο τον Καντάφι και υπέγραφαν μαζί του συμφωνίες δισεκατομμυρίων. Ο λαός της Λιβύης, τους είναι παντελώς αδιάφορος και ορθότατα είπε ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ότι αυτή η ιστορία μοιάζει με τις Σταυροφορίες (11ος - 15ος αιώνας).
Φυσικά, αυτή τη φορά είχαν καλύτερη δικαιολογία από τη διάδοση του Ευαγγελίου στους άπιστους σαρακηνούς. Ήταν η σφαγή ενός λαού από τον ίδιο τον αρχηγό του και ο εμφύλιος, που είχε αρχίσει να εξελίσσεται με δραματικό τρόπο σε βάρος των αντικαθεστωτικών. Παρακολουθώντας τις επιθέσεις του Καντάφι και τις απειλές του, ότι δεν θα δείξει έλεος, όταν οι μισθοφόροι του προέλαυναν προς τη Βεγγάζη, το τελευταίο οχυρό των επαναστατών, η όποια επιφύλαξη στη στρατιωτική επιχείρηση των «μεγάλων» κάμπτεται. Έπρεπε να βοηθηθούν οι επαναστάτες κι αυτό δεν μπορούσε να γίνει με λόγια και ανεφάρμοστα ψηφίσματα, όπως έγινε στην Κύπρο. Ποιος εμπιστεύεται όμως τις «μεγάλες δυνάμεις», όταν γνωρίζουμε τα αποτελέσματα της «ειρηνευτικής» επέμβασης τους στη Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, όπου εφαρμόζουν ακόμα τη νέο-αποικιακή πολιτική τους, καταστρέφοντας τις χώρες και σκοτώνοντας δεκάδες χιλιάδες αθώους ανθρώπους.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η ηθική, λέει ότι η Κύπρος έπρεπε να ταχθεί ενάντια σε αυτή τη σύγχρονη μορφή σταυροφορίας της Δύσης και να απαγορεύσει τη χρησιμοποίηση εδαφών της. Όμως, μια χώρα, που αναζητεί τρόπους για να σταθεί δίπλα από τα συμφέροντα των «μεγάλων» για να προωθήσει και τα δικά της, δεν έχει την πολυτέλεια να πολιτεύεται με την ηθική και τις ιδεολογικές αναστολές, οφείλει να παίξει το παιχνίδι των συμφερόντων με κάθε τρόπο. Τα συμφέροντα της Κύπρου, λοιπόν, επέβαλλαν να παραχωρήσει η κυβέρνηση κάθε διευκόλυνση στις συμμαχικές δυνάμεις για να εφαρμόσουν το ψήφισμα 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας κι ας διαμαρτυρόμαστε όσοι εξ ημών έχουμε ιδεολογικό κώλυμα. Και, μετά να υπενθυμίζει με κάθε τρόπο ότι εκκρεμούν και για την Κύπρο ψηφίσματα περί αποχώρησης του κατοχικού στρατού, που πρέπει να εφαρμοστούν. Τα άλλα, οι υποκρισίες, τα ναι μεν αλλά, το να λέμε ότι δεν επιθυμούμε εμπλοκή αλλά να προσγειώνονται εδώ τα βομβαρδιστικά της Βρετανίας ή του Κατάρ, δεν εξυπηρετεί κανένα κυπριακό συμφέρον.
aristosm@phileleftheros.com