Της ZEZA ZHKOY
Τι ζητάει ολόκληρη η Ευρώπη από τη Γερμανία; Να αναλάβει να πληρώσει το μεγαλύτερο μέρος ενός λογαριασμού, του οποίου το ύψος ουδείς μπορεί σήμερα να υπολογίσει. Ξέρετε, όμως, κανέναν να τρέχει να βάλει το χέρι στην τσέπη χωρίς να ξέρει καν τι πρόκειται να πληρώσει; Το ζήτημα είναι πως η Ευρώπη δεν μπορεί να βγει από την κρίση ούτε χωρίς τη Γερμανία ούτε εναντίον της Γερμανίας.
Η οικονομική υπεροχή της Γερμανίας συμπίπτει με την πολιτική ενηλικίωσή της, καθώς η χώρα δεν φοβάται πλέον να δώσει μάχες υπέρ των εθνικών συμφερόντων της.
Η Αγκελα Μέρκελ αντικατέστησε το μεταπολεμικό μοντέλο της γερμανικής πολιτικής, που χαρακτηριζόταν από την πολυμέρεια, με μια μονομερή τακτική. Αυτό έκανε και με την κρίση στην Ελλάδα. Η μεταπολεμική ισορροπία, όταν οι Γερμανοί «έθεταν την οικονομία τους στην ευχέρεια των ευρωπαϊκών συμφερόντων, ενώ η Γαλλία τούς καθιστούσε πολιτικά αποδεκτούς», έχει ανατραπεί. Συμπληρώνοντας στο γεγονός αυτό μια γενιά αξιωματούχων και πολιτικών και από τις δύο όχθες του Ρήνου, που δεν γνώρισαν ουσιαστικά οι μεν την κουλτούρα των δε, και ίσως δεν μιλούν καν ο ένας τη γλώσσα του άλλου, υπάρχει πλέον η αίσθηση ότι οι Γερμανοί δεν έχουν ανάγκη τους Γάλλους, όπως άλλοτε.
Η Γαλλία πρέπει να βρει νέους τρόπους, για να διατηρήσει την επιρροή της στην Ευρώπη. Ο πρώτος θα ήταν η εξυγίανση της οικονομίας, ώστε να ανακτήσει την αξιοπιστία της. Θεωρείται χώρα που θα μπορούσε να αποτελέσει μέρος του προβλήματος της δημοσιονομικής κρίσης και όχι μέρος της λύσης του. Μια άλλη μέθοδος είναι να προσπαθήσει το Παρίσι να προσεγγίσει το Βερολίνο επί θεμάτων κοινού συμφέροντος, όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής. Γαλλία και Γερμανία έχουν ήδη συμφωνήσει ότι η αγροτική παραγωγή αποτελεί δραστηριότητα στρατηγικής σημασίας και θα υποστηρίξουν από κοινού ότι η Ευρώπη χρειάζεται μια ουσιαστική, ισχυρή αγροτική πολιτική. Τον Σεπτέμβριο του 2008, όταν ξέσπασε η χρηματοπιστωτική κρίση, ο πρόεδρος της Γαλλίας, Νικολά Σαρκοζί, ανέλαβε πρωτοβουλίες. Κάλεσε στο Παρίσι τον Γκόρντον Μπράουν, πρωθυπουργό τότε της Βρετανίας, για διαβουλεύσεις. Ζήτησε από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους να πάρουν μέτρα τόνωσης των εθνικών οικονομιών τους. Αναφερόμενος ακόμη στην πρόταση για ένα αντίστοιχο ευρωπαϊκό πρόγραμμα, ο κ. Σαρκοζί «έθιγε» την αναβλητικότητα της καγκελαρίου Μέρκελ, λέγοντας: «Η Γαλλία το επεξεργάζεται, η Γερμανία το μελετά…». Πλέον όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στη Γερμανίδα καγκελάριο.
Παρά τις όποιες προσωπικές διαφορές τους, πάντως, οι δύο ηγέτες αρέσκονται να διατηρούν τον μύθο του γαλλογερμανικού άξονα. Μέσα από αυτόν, η Γαλλία αποκτά «ανάστημα» μεγαλύτερο απ’ ό, τι της αναλογεί, ενώ η Γερμανία διασφαλίζει ότι δεν θα βρεθεί κατηγορούμενη για την επιβολή μονομερών αποφάσεων. Η σχέση των δύο πλευρών έχει πάντως αλλάξει, με την έννοια ότι τα κίνητρά τους δεν είναι πλέον τόσο «πολιτικά» όσο στο παρελθόν, αλλά κυρίως οικονομικά. «Ο κόσμος λέει ότι η Μέρκελ και ο Σαρκοζί διοικούν την Ευρώπη. Ομως, σε αυτήν τη σχέση, η γυναίκα είναι ισχυρότερη από τον άντρα», δηλώνει ανώτατος Γάλλος αξιωματούχος. Τι καθορίζει τις ισορροπίες στη σχέση αυτή; Μα το γεγονός ότι –αν και ωθούμενη από τις εξαγωγές– η γερμανική οικονομία συνεχίζει να αναπτύσσεται εξαιρετικά, ενώ η γαλλική υπολείπεται, βαρυνόμενη και από δημοσιονομικό της έλλειμμα, το οποίο το φέτος αναμένεται να υπερβεί το 6% του ΑΕΠ.
Τι ζητάει ολόκληρη η Ευρώπη από τη Γερμανία; Να αναλάβει να πληρώσει το μεγαλύτερο μέρος ενός λογαριασμού, του οποίου το ύψος ουδείς μπορεί σήμερα να υπολογίσει. Ξέρετε, όμως, κανέναν να τρέχει να βάλει το χέρι στην τσέπη χωρίς να ξέρει καν τι πρόκειται να πληρώσει; Το ζήτημα είναι πως η Ευρώπη δεν μπορεί να βγει από την κρίση ούτε χωρίς τη Γερμανία ούτε εναντίον της Γερμανίας.
Η οικονομική υπεροχή της Γερμανίας συμπίπτει με την πολιτική ενηλικίωσή της, καθώς η χώρα δεν φοβάται πλέον να δώσει μάχες υπέρ των εθνικών συμφερόντων της.
Η Αγκελα Μέρκελ αντικατέστησε το μεταπολεμικό μοντέλο της γερμανικής πολιτικής, που χαρακτηριζόταν από την πολυμέρεια, με μια μονομερή τακτική. Αυτό έκανε και με την κρίση στην Ελλάδα. Η μεταπολεμική ισορροπία, όταν οι Γερμανοί «έθεταν την οικονομία τους στην ευχέρεια των ευρωπαϊκών συμφερόντων, ενώ η Γαλλία τούς καθιστούσε πολιτικά αποδεκτούς», έχει ανατραπεί. Συμπληρώνοντας στο γεγονός αυτό μια γενιά αξιωματούχων και πολιτικών και από τις δύο όχθες του Ρήνου, που δεν γνώρισαν ουσιαστικά οι μεν την κουλτούρα των δε, και ίσως δεν μιλούν καν ο ένας τη γλώσσα του άλλου, υπάρχει πλέον η αίσθηση ότι οι Γερμανοί δεν έχουν ανάγκη τους Γάλλους, όπως άλλοτε.
Η Γαλλία πρέπει να βρει νέους τρόπους, για να διατηρήσει την επιρροή της στην Ευρώπη. Ο πρώτος θα ήταν η εξυγίανση της οικονομίας, ώστε να ανακτήσει την αξιοπιστία της. Θεωρείται χώρα που θα μπορούσε να αποτελέσει μέρος του προβλήματος της δημοσιονομικής κρίσης και όχι μέρος της λύσης του. Μια άλλη μέθοδος είναι να προσπαθήσει το Παρίσι να προσεγγίσει το Βερολίνο επί θεμάτων κοινού συμφέροντος, όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής. Γαλλία και Γερμανία έχουν ήδη συμφωνήσει ότι η αγροτική παραγωγή αποτελεί δραστηριότητα στρατηγικής σημασίας και θα υποστηρίξουν από κοινού ότι η Ευρώπη χρειάζεται μια ουσιαστική, ισχυρή αγροτική πολιτική. Τον Σεπτέμβριο του 2008, όταν ξέσπασε η χρηματοπιστωτική κρίση, ο πρόεδρος της Γαλλίας, Νικολά Σαρκοζί, ανέλαβε πρωτοβουλίες. Κάλεσε στο Παρίσι τον Γκόρντον Μπράουν, πρωθυπουργό τότε της Βρετανίας, για διαβουλεύσεις. Ζήτησε από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους να πάρουν μέτρα τόνωσης των εθνικών οικονομιών τους. Αναφερόμενος ακόμη στην πρόταση για ένα αντίστοιχο ευρωπαϊκό πρόγραμμα, ο κ. Σαρκοζί «έθιγε» την αναβλητικότητα της καγκελαρίου Μέρκελ, λέγοντας: «Η Γαλλία το επεξεργάζεται, η Γερμανία το μελετά…». Πλέον όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στη Γερμανίδα καγκελάριο.
Παρά τις όποιες προσωπικές διαφορές τους, πάντως, οι δύο ηγέτες αρέσκονται να διατηρούν τον μύθο του γαλλογερμανικού άξονα. Μέσα από αυτόν, η Γαλλία αποκτά «ανάστημα» μεγαλύτερο απ’ ό, τι της αναλογεί, ενώ η Γερμανία διασφαλίζει ότι δεν θα βρεθεί κατηγορούμενη για την επιβολή μονομερών αποφάσεων. Η σχέση των δύο πλευρών έχει πάντως αλλάξει, με την έννοια ότι τα κίνητρά τους δεν είναι πλέον τόσο «πολιτικά» όσο στο παρελθόν, αλλά κυρίως οικονομικά. «Ο κόσμος λέει ότι η Μέρκελ και ο Σαρκοζί διοικούν την Ευρώπη. Ομως, σε αυτήν τη σχέση, η γυναίκα είναι ισχυρότερη από τον άντρα», δηλώνει ανώτατος Γάλλος αξιωματούχος. Τι καθορίζει τις ισορροπίες στη σχέση αυτή; Μα το γεγονός ότι –αν και ωθούμενη από τις εξαγωγές– η γερμανική οικονομία συνεχίζει να αναπτύσσεται εξαιρετικά, ενώ η γαλλική υπολείπεται, βαρυνόμενη και από δημοσιονομικό της έλλειμμα, το οποίο το φέτος αναμένεται να υπερβεί το 6% του ΑΕΠ.
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire