Στην εποχή του «κομψού λαϊκισμού»

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ

Η ΤΑΚΤΙΚΗ του Σαρκοζί και του κόμματός του, UΜΡνα ποντάρουν στους φόβους των Γάλλων για τη μετανάστευση και το Ισλάμ, έχει κάνει φαβορί για τις προεδρικές εκλογές την αρχηγό της γαλλικής Ακροδεξιάς Μαρίν Λεπέν. Η προσπάθεια του Γάλλου προέδρου να ανακτήσει ψηφοφόρους από τη Λεπέν θίγοντας τα ίδια θέματα μ’ εκείνη όχι μόνο δεν αποδίδει αλλά και νομιμοποιεί τη Λεπέν και τη δική της ατζέντα.
Δύο πρόσφατες δημοσκοπήσεις με αμφισβητούμενη μεθοδολογία έφεραν τη Μαρίν Λεπέν πρώτη στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών. Χθες μια νέα δημοσκόπηση την περιόρισε στην τρίτη θέση, όμως προέβλεψε ότι θα λάβει 21%-22% των ψήφων, ένα ποσοστό που ουδέποτε εξασφάλισε η γαλλική Ακροδεξιά.
Το σοκ στο κυβερνών κόμμα ήταν μεγάλο. Ωστόσο κεντρώα στελέχη του παραδέχονται ότι, πέρα από το φρέσκο πρόσωπο της Μαρίν, τον δρόμο στην Ακροδεξιά άνοιξε η πολιτική του κόμματός τους που θέλησε να τη συναγωνιστεί στην ξενοφοβία. Ποια είναι η διαφορά, ρωτούν οι ψηφοφόροι, ανάμεσα στο Εθνικό Μέτωπο και τις πιο σκληρές φωνές του περιβάλλοντος του Σαρκοζί;
Μητέρα τριών παιδιών και δύο φορές διαζευγμένη, η 43χρονη Μαρίν Λεπέν είναι δικηγόρος και πολύ πιο επιδέξια από τον πατέρα της στο να αρθρώνει τον θυμό των απλών πολιτών απέναντι στις πολιτικές και οικονομικές ελίτ. Έχει αποβάλει τον ανοιχτό αντισημιτισμό του ΖανΜαρί Λεπέν και είναι πλέον η συμπαθής εκπρόσωπος ενός νέου είδους... μετριοπαθούς μισαλλοδοξίας. «Το Εθνικό Μέτωπο δεν είναι ούτε αντισημιτικό ούτε ρατσιστικό ούτε ξενοφοβικό», δήλωσε στην τηλεόραση. «Ο γαλλικός λαός θέλει από εμάς να ασχοληθούμε μ’ αυτά που τον ανησυχούν αληθινά, την κοινωνική αποσύνθεση, την ανεργία, τη μετανάστευση, την έκρηξη της εγκληματικότητας.
Με κεντρικό σύνθημα «πρώτα η Γαλλία», η Μαρίν Λεπέν τάσσεται υπέρ του κρατικού παρεμβατισμού, υπέρ των διακρίσεων εις βάρος φυλετικών και θρησκευτικών μειονοτήτων και εμμέσως υπέρ της αποχώρησης της Γαλλίας από την Ενωμένη Ευρώπη. Επωφελείται από το κενό στην κεντρική σκηνή της γαλλικής πολιτικής και εκμεταλλεύεται τη δίψα των Γάλλων για «ταυτότητα» και απλές «αξίες» σ’ έναν απειλητικά «παγκοσμιοποιημένο» κόσμο.
«Σερφάρει» πάνω στην άνοδο της Κίνας και την παρακμή της Δύσης, την υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου της μεσαίας τάξης, την προκλητική αλαζονεία των τραπεζιτών, την απειλή του εξτρεμιστικού Ισλάμ, την περιφρόνηση των ελίτ. Οπως σημειώνει η Ιndependent, οι καιροί ποτέ δεν ήταν καλύτεροι για τον κομψό λαϊκισμό...