Τα ελλαδικά ιδωμένα από την Κύπρο

ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ

Ο Παπανδρέου δεν μπορεί!

Του Κώστα Βενιζέλου

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ Παπανδρέου έχει σηκώσει τα χέρια. Δεν μπορεί να κυβερνήσει. Σε ένα διήμερο κατάφερε να αυτοκαταργηθεί και στη συνέχεια να προχωρήσει σε ένα ανασχηματισμό, ο οποίος συνιστά, πλην μερικών εξαιρέσεων, ανακύκλωση προσώπων. Η Ελλάς κινδυνεύει και ο Πρωθυπουργός επέλεξε να διατηρήσει τις εσωκομματικές τουισορροπίες, επιμένοντας σε ένα σχήμα το οποίο εδώ και 20 μήνες αποτυγχάνει να ξεπεράσει την κρίση. Αντίθετα, τη βαθαίνει ακόμη περισσότερο. Ο Αντώνης Σαμαράς δεν θα θέλει να αναλάβει την καυτή πατάτα, αλλά φαίνεται από τους χειρισμούς του να φλερτάρει με πρόωρες εκλογές. Πολιτικά πώς μπορεί να ερμηνευθεί τούτο; Την ίδια ώρα, η αριστερά δεν έχει καταφέρει να διαμορφώσει πολιτική πρόταση εξουσίας. Κι αυτό γιατί δεν την ενδιαφέρει. Υπάρχει η ανέξοδη τακτικής της καθολικής διαμαρτυρίας, που δεν ταιριάζει σε ένα ιστορικό Κίνημα. Ταιριάζει σε περιθωριακές ομάδες.
Η Ελλάδα βρίσκεται ήδη αντιμέτωπη με μια εκτεταμένη αποσύνθεση του κοινωνικού γίγνεσθαι, του κράτους, του πολιτικού συστήματος εν γένει. Η κατάσταση στη χώρα παραπέμπει στη μεταεμφυλιακή περίοδο μέχρι και το 1974, με έντονα τα στοιχεία της διάλυσης. Και για την τότε περίοδο, γνωστά είναι τα αποτελέσματα, κυρίως σε ό,τι αφορά την Κύπρο και το Κυπριακό. Και σήμερα η Ελλάδα είναι ευάλωτη και το γνωρίζουν οι «συνήθεις ύποπτοι». Μπορεί να εκβιασθεί και να ομηροποιηθεί. Και το ξέρουν όσοι για χρόνια την περικυκλώνουν.

Είναι με πόνο ψυχής που γίνονται αυτές οι διαπιστώσεις. Αλλά γίνονται γιατί συνιστούν μια πραγματικότητα. Και είναι ανησυχητικό ότι δεν διαφαίνεται διέξοδος. Καμία πολιτική δύναμη δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος. Οι δυο μεγάλοι, είναι το ίδιο προϊόν σε διαφορετικό πακέτο και η αριστερά είναι- δυστυχώς- αλλού και αλλού. Και οι πολίτες; Η μόνη τους διέξοδος είναι η αμφισβήτηση και η διαμαρτυρία. Είναι αυτό λύση; Όχι. Είναι, όμως, η μοναδική διέξοδος για να κάνουν όλους όσοι διαχειρίζονται την τύχη τους να συνέλθουν. Εάν θα συνέλθουν; Χρειάζονται ανατροπές και διαχειριστές με όραμα. Με ηγεσίες που να εμπνέουν και όχι να κρύβονται για να μην τους προπηλακίσουν οι πολίτες.
Χρειάζεται ένα νέο αλφαβητάριο δημοκρατίας; Ανεπιφύλακτα ναι. Θα πρέπει, όμως, να στηρίζεται στον άνθρωπο και να έχει συμμετοχικό χαρακτήρα. Ο κύκλος των πολιτικών της μίζας και της αρπαχτής, έχει τελειώσει. Η κοινωνία δεν τους ανέχεται. Το ζητούμενο είναι να βρεθεί διέξοδος. Και δεν είναι ορατό το ενδεχόμενο αυτό. Δυστυχώς.