Κύπρος : Πολιτικές αθλιότητες Καρογιάν

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Νοσηρά φαινόμενα πολιτικού παρασκηνίου

Του Άριστου Μιχαηλίδη

Η ΘΕΣΗ του ΑΚΕΛ για τις προεδρικές εκλογές είναι απολύτως σαφής. Θεωρεί και με απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής ότι «η πενταετία διακυβέρνησης από το Δημήτρη Χριστόφια συνιστά τη στέρεα βάση και το εφαλτήριο για μια καινούργια ελπιδοφόρα πορεία» και αναζητεί συνεργασίες για να συνεχίσει να κυβερνά πάνω σ΄ αυτή τη στέρεα βάση. Η θέση του Νίκου Αναστασιάδη και του Γιώργου Λιλλήκα επίσης σαφής. Ανακοίνωσαν τις υποψηφιότητες τους και αν τις στηρίξουν κάποια κόμματα μπορούν να θέσουν τους όρους τους στη διαμόρφωση ενός κοινού προγράμματος διακυβέρνησης. Η θέση της ΕΔΕΚ και των Οικολόγων σαφέστατη: Προτεραιότητα είναι η συνεργασία του ενδιάμεσου χώρου και δεν μπαίνουν «σε λογική παράλληλων διαπραγματεύσεων», όπως ξεκαθάρισε χτες και ο Γιαννάκης Ομήρου και οι Οικολόγοι, για να σχολιάσουν τις διαβουλεύσεις Άντρου Κυπριανού και Μάριου Καρογιάν. Από το παζλ απουσιάζει η θέση του ΔΗΚΟ. Δεν ξέρουμε πόσο σύντομα θα την ξεκαθαρίσει, αλλά μέχρι σήμερα αυτό που κυριαρχεί είναι ότι ο κ. Καρογιάν βρίσκεται σε παράλληλες διαπραγματεύσεις τόσο με τα τρία κόμματα του κέντρου όσο και με το ΑΚΕΛ και, βεβαίως, δεν έκλεισε και η συζήτηση με τον Ν. Αναστασιάδη.
Αυτό βεβαίως δεν θα ήταν ύποπτο και παρεξηγήσιμο, αν ο κ. Καρογιάν δεν προσυπόγραφε «πολιτική διακήρυξη» ως ενδιάμεσος χώρος και προφανή δέσμευση για κοινή πορεία προς τις προεδρικές. Και προπάντων, «πολιτική διακήρυξη» έντεκα σελίδων, την οποία ετοίμασε ο ίδιος προσωπικά και αποδέχτηκαν οι υπόλοιποι. Με τη δημοσιοποίηση της συμφωνημένης διακήρυξης, αυτομάτως τέθηκε ενώπιον του λαού μια κοινή πολιτική ταυτότητα στο χώρο των τεσσάρων κομμάτων, μια δημόσια δέσμευση. Πώς γίνεται μετά από αυτό ο κ. Καρογιάν να αναζητά συνεργασία με άλλο κόμμα, είναι κάτι που πρέπει να απασχολήσει αυτό που ανακάλυψαν όλοι τελευταία και το χρησιμοποιούν για όλα τα νοσηρά φαινόμενα, τον πολιτικό πολιτισμό μας. Αλλά, σε πρακτικό επίπεδο πρέπει να απασχολήσει τον λεγόμενο ενδιάμεσο χώρο και τους ηγέτες του, αν θέλουν να διατηρήσουν την αξιοπρέπεια και την αξιοπιστία τους. Όπως επίσης πρέπει να απασχολήσει τα στελέχη του ΔΗΚΟ, κυρίως τον αντιπρόεδρο Νικόλα Παπαδόπουλο, ο οποίος σε προσωπικό επίπεδο έπρεπε να νιώθει ιδιαίτερα προσβεβλημένος από τις χτεσινές δηλώσεις του αρχηγού του κόμματος του, που μιλούσε για «μικρές προκαταλήψεις» και άλλες σοφίες… Όταν λοιπόν ο κ. Καρογιάν και το ΔΗΚΟ συμφωνούν με ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ και Οικολόγους και δεσμεύονται με «πολιτική διακήρυξη», τι σημαίνει για τους υπόλοιπους η δήλωση του, μετά τη συνάντηση με τον Άντρο Κυπριανού, ότι «θα γίνει συζήτηση εντός των αρμόδιων Συλλογικών Οργάνων του ΔΗΚΟ για τα συμπεράσματα που προκύπτουν από αυτή την πρώτη ανταλλαγή απόψεων και ανάλογα θα αποφασιστούν τα επόμενα βήματα»; Δηλαδή, τα επόμενα βήματα μπορεί να είναι να συνεχιστεί η προσπάθεια με το ΑΚΕΛ και ας κουρεύονται οι άλλοι τρεις; Ή να συνεχιστεί η παράλληλη διαπραγμάτευση με όλους και ό,τι κάτσει;
Αυτό όμως δεν είναι «θέατρο του παραλόγου», όπως είπαν χτες οι Οικολόγοι. Διότι ακόμα κι αυτό είναι μια θεατρική έκφραση, που έχει υπόσταση και περιεχόμενο και ιστορία. Αυτό που συμβαίνει εδώ είναι του ψυχιατρείου, δεν είναι του θεάτρου.
aristosm@phileleftheros.com