Έθνους υπέρλαμπρη 5η Οκτωβρίου 1912

 

Λάζαρος Μαύρος

Εθνική επέτειος που ο Ελληνισμός έπρεπε να την εορτάζει ισάξια με την 25η Μαρτίου και την 28η Οκτωβρίου, και με πολύ περισσότερη επιμονή για άντληση διδαγμάτων και παραδείγματος η σημερινή: Πριν από εκατόν χρόνια, στις 5 Οκτωβρίου 1912 ημέρα Παρασκευή, η μικρή Ελλαδίτσα της Μελούνας, μ’ έναν γίγαντα της στρατηγικής πρωθυπουργό, τον Κρητικό επαναστάτη Ελευθέριο Βενιζέλο, εισερχόταν, επιδέξια προπαρασκευασμένη, στους νικηφόρους τελικά δύο Βαλκανικούς Πολέμους του 1912 - 1913, που υπερδιπλασίασαν την εδαφική και θαλάσσια επικράτεια του ελλα-δικού μας κράτους:

Τα νησιά του ανατολικού μας Αιγαίου, η Μακεδονία, η Θράκη, η Ήπειρος, απελευθερώθηκαν απ’ τη μακραίωνη τουρκική σκλαβιά και μαζί με την Κρήτη ενσωματώθηκαν έκτοτε στον εθνικό κορμό. Με εθελοντές πολεμιστές από σύμπαντα τον όπου γης Ελληνισμό. Συμπεριλαμβανομένης και της Κύπρου: Κορυφαία μορφή των θυσιασθέντων στους Βαλκανικούς Πολέμους Κυπρίων, ο 40χρονος Δήμαρχος Λεμεσού Χριστόδουλος Σώζος που έπεσε στις 6 Δεκεμβρίου 1912, στις επιχειρήσεις του Ελληνικού Στρατού για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων, πολεμώντας με τυφέκιο Μάνλιχερ, ως απλός τυφεκιοφόρος στον Προφήτη Ηλία της Αετοράχης Μπιζανίου.


Υ Ψ Ι Σ Τ Η ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΗΤΑ και μετά από 100 χρόνια -ιδίως σήμερα στην αθλιότητα όπου κατακρημνίζεται ο Ελληνισμός- αποτελεί η στρατηγική που σχεδίασε και η πολιτική που υλοποίησε από το 1910, που ανέλαβε την πρωθυπουργία ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Η εσωτερική διακυβέρνηση κι η εξωτερική πολιτική. Παρέλαβε ένα γονατισμένο από την ατιμωτική ήττα του «ατυχούς» ελλαδοτουρκικού πολέμου του 1897 κρατίδιο, διαλυμένο απ’ την φαυλότητα των παλαιοκομματικών και με την Κυβερνητική Πολιτική της Ανορθώσεως, το κατέστησε ικανό ν’ αποδυθεί στους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους.
Ο ταχύτατα αποτελεσματικός εκσυγχρονισμός του κράτους και των δημοκρατικών θεσμών, η ραγδαία οικονομική ανάπτυξη και η αλματώδης επαύξηση της στρατιωτικής ισχύος, με την πειστική ενθουσιώδη εξύψωση του εθνικού φρονήματος του λαού, υπήρξαν οι κύριοι πυλώνες του «Βενιζελισμού της Ανόρθωσης», που η κυβέρνηση του Κόμματος των Φιλελευθέρων, μ’ επικεφαλής τον 44χρονο Ελευθέριο Βενιζέλο, πέτυχε να δώσει στο Έθνος τα φτερά τα πρωτινά του τα μεγάλα για το σπουδαιότερο μετά την Παλιγγενεσία επίτευγμα.
Η επιδέξια και ταχύτατη αξιοποίηση του διεθνούς περιβάλλοντος και των προσφερομένων συμμαχιών, από έναν πρωθυπουργό, εκ νεότητος βαθύτατο μελετητή και εφαρμοστή της Θουκυδίδειας Στρατηγικής της Ένοπλης Σοφίας, έμπρακτο οικοδόμο της εθνικής ισχύος, δύναται να διδάσκει πάντα, επικαιρότατα έκτοτε, επί 100 χρόνια. Πλην όμως, ο Ελληνισμός σήμερα, φευ, δεν αξιώθηκε να διαθέτει παρά μόνο ηγετίσκους - δημαγωγίσκους - κομματαρχίσκους, ανεπίδεκτους μαθήσεως αρχομανείς, σπουδαρχίδες (Αριστοφάνους «Αχαρνής» 627). Δυστυχώς και… αλίμονο!


Πηγή: Η Σημερινή
Δημοσιεύτηκε στις 05/10/2012