Κύπρος - Ο Χριστόφιας, οι θυσίες του ’74 και το παράδειγμα του Χοσέ Μουχίκα

Γ. Καλλινίκου

«Τελειώνω με μια έκκληση προς τους κοινωνικούς εταίρους: Να λειτουργήσουμε, αγαπητοί μου φίλοι, τόσο πατριωτικά όσο λειτουργήσαμε το 1974 μετά τη μεγάλη καταστροφή ένεκα του προδοτικού πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής, όπου βρέθηκε υπό κατοχή το 70% του οικονομικού δυναμικού της χώρας μας». Πρόκειται για εκτός κειμένου αναφορά του προέδρου Χριστόφια στο συνέδριο του περιοδικού «Economist». Ένας Πρόεδρος φτάνει στο τέλος της θητείας του να απευθύνει έκκληση στους κοινωνικούς εταίρους και κατ’ επέκταση στον απλό πολίτη, να επιστρέψει σε συνθήκες ’74 και να κάνει ανάλογες θυσίες με εκείνες που έκανε πριν από 38 χρόνια.
Τότε βεβαίως, ο λαός δεν είχε άλλη επιλογή, ως αποτέλεσμα της εισβολής των Τούρκων και της καταστροφής που επέφεραν. Σήμερα, οι θυσίες που ζητά ο Πρόεδρος συνδέονται βεβαίως, με τον ερχομό κάποιων άλλων ξένων (των τροϊκανών) οι οποίοι όμως, δεν εισέβαλαν δια της βίας, αλλά τους προσκάλεσε αυτός ο Πρόεδρος που καλεί το λαό σε θυσίες. Αποτέλεσμα της ανεπαρκούς και καταστροφικής πολιτικής που ακολούθησε στον οικονομικό τομέα. Ο ισχυρισμός του Προεδρικού ότι για όλη αυτή την κατάντια ευθύνονται οι τράπεζες σαφώς και δεν ευσταθεί. Αρκεί να αναγνώσει την προχθεσινή επισήμανση του οίκου Moody’s: «Η αργή ανταπόκριση της Κυβέρνησης στις σημερινές σοβαρές δημοσιονομικές δυσκολίες της υποδεικνύει ότι δεν πήρε το μάθημα από την εμπειρία του 2011». Επίσης αναφερόμενος στο κρατικό μισθολόγιο ο διεθνής οίκος επισημαίνει: «Για να επιστρέψουν τα δημόσια οικονομικά σε μία πιο βιώσιμη κατάσταση θα απαιτηθούν σημαντικές αλλαγές σε αυτόν τον τομέα, καθώς η αποζημίωση των εργαζομένων ανέρχεται στο 34% των συνολικών δημοσίων δαπανών, σε σύγκριση με 21% στην Ευρωζώνη ως σύνολο και είναι το υψηλότερο επίπεδο στην Ευρωπαϊκή Ένωση».
Ανεξαρτήτως τούτου όμως, όταν ένας ηγέτης καλεί το λαό σε τέτοιου είδους θυσίες, στρέφοντας τον 38 χρόνια πίσω, θα έπρεπε πρώτος αυτός να δώσει το παράδειγμα. Αυτός και τα μέλη της κυβέρνησης του θα έπρεπε να προχωρούσαν πρώτοι σε θυσίες επιπέδου 1974 για να έχουν τα μούτρα να ζητήσουν κάτι ανάλογο από τον κάθε μεροκαματιάρη. Οι μισθοσυντήρητοι, οι άνεργοι, οι νέοι που δεν βλέπουν μέλλον, είναι οι τελευταίοι που ευθύνονται για την κατάντια του τόπου, αλλά οι πρώτοι που καλούνται να κάνουν θυσίες.
Εδώ και καιρό κυκλοφορεί στο διαδίκτυο μια φωτογραφία του προέδρου της Ουρουγουάης Χοσέ Μουχίκα να βγαίνει από το αυτοκίνητο του, ένα παλιό «σκαραβαίο», αξίας 1945 δολαρίων, με την υποσημείωση ότι αυτή είναι η μοναδική «πολυτέλεια» που έχει επιτρέψει στον εαυτό του. Ο 77χρονος πολιτικός, που δεν έχει τραπεζικό λογαριασμό αλλά ούτε και χρέη, απέκτησε έναν τίτλο τιμής, αυτόν του πιο φτωχού προέδρου στον κόσμο! Το παρατσούκλι βγήκε μετά την αποκάλυψη ότι, ενώ ο μηνιαίος μισθός του είναι 12.500 δολάρια εκείνος κρατάει μόνο 1.250 δολάρια για τα έξοδά του και το υπόλοιπο ποσό, το 90%, το επιστρέφει στο κράτος προκειμένου να ενισχυθούν τα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας. Αυτός είναι όντως ηγέτης. Αυτός δικαιούται να ζητά από τους κοινωνικούς εταίρους και από το λαό του θυσίες. Μπορούν οι κυβερνώντες και γενικά οι πολιτικοί να συμπεριφερθούν κατά ανάλογο τρόπο; Αν ναι, τότε μπορούν να ζητούν από το λαό τέτοιες θυσίες και τότε να είναι σίγουροι ότι ο λαός θα ακολουθήσει αγόγγυστα, αφού πολλές φορές έδειξε ότι διαθέτει πατριωτισμό και φιλότιμο. Ο πρόεδρος Χριστόφιας, ο οποίος κατ’ επανάληψη δηλώνει περήφανος γιατί είναι κομμουνιστής μαρξιστής-λενινιστής, γιατί δεν παραδειγματίζεται από τον Μουρίχα και να δώσει στην πράξη δείγματα της ιδεολογίας για την οποία είναι περήφανος; Οι υποψήφιοι να τον διαδεχθούν είναι έτοιμοι να δώσουν πρώτοι το παράδειγμα και να μιμηθούν έστω και στο ελάχιστο τον Μουρίχα ή απλώς φιλοδοξούν να εκλεγούν για να κληρονομήσουν τις προεδρικές πολυτέλειες και να ζητούν κι αυτοί θυσίες αλά 1974 από το λαό; Μπορούν οι κρατικοί και πολιτειακοί αξιωματούχοι στο σύνολο τους να ακολουθήσουν για μερικά χρόνια το παράδειγμα του Μουρίχα; Τότε και ο λαός θα κάνει το ίδιο. Σήμερα ποιο πρότυπο να ακολουθήσουν τα μεσαία και χαμηλά εισοδηματικά στρώματα του λαού ή οι άνεργοι;


Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 11/10/2012