Ελλάδα - Αντιφάσεις - Φώτης Κουβέλης

Γιώργος Λακόπουλος

Πρώτα ο έπαινος. Ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φώτης Κουβέλης καλώς δεν επιδιώκει, όπως ο Βενιζέλος, ξεχωριστές συναντήσεις με την τρόικα και τους ξένους επισήμους - διακινδυνεύοντας ακόμη και υποτιμητικά σχόλια από την πλευρά ανθρώπων του ΠΑΣΟΚ. Με τους διεθνείς οργανισμούς και τις κυβερνήσεις διαπραγματεύονται οι κυβερνήσεις, οι υπουργοί και οι πρωθυπουργοί, και όχι τα κόμματα, τα στελέχη τους και οι αρχηγοί τους. Και δεν είναι μόνο θέμα πρωτοκόλλου.

Μετά η κριτική. Από τότε που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των εξελίξεων ο Κουβέλης διαπράττει λάθη - ασύμβατα με την εμπειρία και τον χαρακτήρα του. Το πρώτο λάθος - με σχεδόν ιστορικές συνέπειες - το έκανε την επομένη των εκλογών του περασμένου Μαΐου.

Αρνούμενος να μπει στην κυβέρνηση - με τους ίδιους εταίρους που μπήκε αργότερα - οδήγησε σε νέες εκλογές. Ακόμη και ο καλοπροαίρετος απέναντί του Ανδρέας Λοβέρδος του καταλογίζει στο τελευταίο βιβλίο του ευθέως τη βασική ευθύνη για τη νέα προσφυγή στις κάλπες.

Η οξυδερκής ανάλυση των δεδομένων εκείνη τη στιγμή θα δρομολογούσε άλλες εξελίξεις. Δεν θα εμφανιζόταν σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ με 27%, ούτε η Ακροδεξιά θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι η εκλογική της εκτίναξη δεν ήταν συγκυριακή.

Τελευταία ο Φώτης Κουβέλης δείχνει να έχει παγιδευτεί σε έναν περίεργο διαγκωνισμό με την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ για την απόρριψη των σκληρών μέτρων που προτάσσει η τρόικα. Είναι μια στάση που δεν μπορεί να γίνει κατανοητή ούτε ως διαπραγματευτικό όπλο της κυβέρνησης - το αντίθετο. Γιατί οι τροϊκανοί ξέρουν καλά τι μπορούν και τι δεν μπορούν να επιβάλουν. Οπως και η κυβέρνηση ξέρει ότι δεν μπορεί να κόψει το κλαδί όπου κάθεται η χώρα.

Η στάση του Κουβέλη έρχεται σε σύγκρουση και με τη θεμελιακή - έστω και σε δεύτερο χρόνο - επιλογή του να στηρίξει την κυβέρνηση Σαμαρά, η οποία συγκροτήθηκε ακριβώς για να πάρει αυτά τα μέτρα. Τι νόημα έχει να λέει ότι κάποια από αυτά δεν τα ψηφίζει, όταν οι επιλογές που έχει δεν είναι πολλές; Ή θα τα ψηφίσει, όπως έκανε και σε άλλες περιπτώσεις, ή θα αποχωρήσει από τον κυβερνητικό συνασπισμό. Με ό,τι σημαίνουν αυτά και στις δύο περιπτώσεις.

Η στάση του προέδρου της ΔΗΜΑΡ είναι πολιτικά ερμηνεύσιμη και ταυτόχρονα αψυχολόγητη. Με τον φόβο της εκλογικής αιμορραγίας ακυρώνει όσα τόλμησε. Είναι, όπως θα έλεγε ο άγγλος επίσκοπος Μέρβιν Στόκγουντ, «σαν να πηγαίνεις στα Φολί Μπερζέρ και να κοιτάζεις το κοινό»


Πηγή: Τα Νέα
Δημοσιεύτηκε στις 19/10/2012