Κύπρος - Το κουτσούρεμα του απλού ανθρώπου

Του Άριστου Μιχαηλίδη

Απορήσαμε για το πού βασίζει τη σιγουριά του, όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διαβεβαίωνε ότι δεν πρόκειται να ληφθούν «άλλα μέτρα που θα κουτσουρεύουν τα δικαιώματα των εργαζομένων. Τελεία και παύλα, όσο τουλάχιστον είμαι Πρόεδρος». Κι αυτό, μόλις τον περασμένο Ιούνιο στη διάσκεψη για τα τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης. Ήταν βέβαιος ότι «δεν θα λάβουμε άλλα μέτρα, τα οποία θα πλήττουν τους εργαζόμενους» (1/6/12) και σήμερα ετοιμάζεται να πάρει αποφάσεις, που δεν στοχεύουν πουθενά αλλού παρά στο κουτσούρεμα των δικαιωμάτων των εργαζομένων.
Τα μέτρα, που επεξεργάζεται η κυβέρνηση δεν αγγίζουν μόνο τους δημόσιους υπαλλήλους αλλά και τους ιδιωτικούς, οι οποίοι βεβαίως δεν έχουν καμιά ευθύνη και καμιά συμμετοχή στη λεηλασία του υδροκέφαλου δημόσιου τομέα, ούτε έχουν τα ίδια οικονομικά ωφελήματα και προπάντων ούτε τα ίδια ωράρια, τα ευεργετήματα, τις συντάξεις και τα εφάπαξ των κυβερνητικών. Μελετά λοιπόν η κυβέρνηση να αυξήσει το ποσοστό εισφοράς, που αποκόπτεται από τους μισθούς των υπαλλήλων του ιδιωτικού τομέα (από 2,5% με 3,5%, θα φθάσει στο 5%). Αλλά, ήδη οι ιδιωτικοί υπάλληλοι επωμίζονται εδώ και τρία χρόνια βαρύ κόστος για την κρίση.
Κόστος επωμίστηκαν εσχάτως και οι δημόσιοι υπάλληλοι, ασφαλώς, αλλά η ανεργία δεν αγγίζει τους κυβερνητικούς, μόνο τους ιδιωτικούς. Οι δικαιολογημένες ή αυθαίρετες μειώσεις μισθών μόνο τους ιδιωτικούς. Οι καταργήσεις των υπερωριών, που ενίσχυαν το οικογενειακό βαλάντιο, η καθημερινή απειλή απόλυσης, οι επιχειρήσεις που βάζουν λουκέτο... Κι αυτά επειδή πρέπει να γίνει δημοσιονομική εξυγίανση, που δεν τολμά να κάνει η κυβέρνηση και μασάει τα λόγια της εδώ και χρόνια και μας ταΐζει με παχιά λόγια του στυλ: «Τελεία και παύλα, όσο τουλάχιστον είμαι Πρόεδρος».
Στην πραγματικότητα όλα τα μέτρα που είδαν μέχρι τώρα το φως της δημοσιότητας, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να κουτσουρεύουν τους εργαζόμενους. Ακόμα και η πρόνοια ότι η εισφορά των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα, θα καταβάλλεται εξ ημισείας με τους εργοδότες είναι τους εργαζόμενους που θα επηρεάσει στο τέλος. Διότι οι εργοδότες όσο πιέζονται από την κρίση δεν έχουν άλλο τρόπο να περιορίζουν το κόστος τους παρά να κουτσουρεύουν εργαζόμενους. Εκτός αυτών, οι φορολογίες δεν κουτσουρεύουν τους έχοντες και κατέχοντες αλλά τους μισθωτούς, που ήδη δεν τα βγάζουν πέρα.
Η Τρόικα πάντως, στην οποία η κυβέρνηση αφού την προσκάλεσε, της κήρυξε αντιστασιακό αγώνα, δεν εισηγείται κουτσουρέματα για τους υπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα. Αντίθετα, κάνει προτάσεις για μείωση των εξόδων του δημοσίου και όχι για αύξηση των εσόδων μέσω εισφορών του ιδιωτικού τομέα και φορολογιών. Ακόμα και για την κατάργηση της ΑΤΑ είναι απόλυτη η πρόταση για κατάργηση στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, αλλά για τον ιδιωτικό τομέα το αφήνει ανοικτό και μιλά για επιδίωξη κατάργησης σε συμφωνία με τους κοινωνικούς εταίρους. Δηλαδή, η Τρόικα εντοπίζει με ψυχρή μαθηματική ακρίβεια τα προβλήματα και προτείνει λύσεις επί αυτών, δηλαδή επί των προβλημάτων του δημοσίου, ενώ η κυβέρνηση αφήνει αυτά τα προβλήματα άλυτα και δημιουργεί παρόμοια και στον ιδιωτικό τομέα. Υπό τις περιστάσεις, η λογική της επάρατης Τρόικας είναι πιο ανθρώπινη από τη λογική των εξοντωτικών φορολογιών.
aristosm@phileleftheros.com 

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος

Δημοσιεύτηκε στις 04/10/2012