Η λιτότητα δεν έχει κανένα νόημα για χώρες που βρίσκονται σε ύφεση

Μάθημα από το παρελθόν 

 

 

Της Ξένιας Τούρκη

Στους δρόμους οι Ισπανοί, οι Πορτογάλοι, οι Έλληνες. Στους δρόμους και οι Ιταλοί ενώ σιγά-σιγά ξεσηκώνονται και οι Γάλλοι. Ο ευρωπαϊκός νότος, υποφέρει από τα σκληρά μέτρα λιτότητας που έχουν επιβληθεί. Μέτρα που στην ουσία, μοιάζουν με βαρέλι δίχως πάτο, αφού ελάχιστα έχουν βοηθήσει στο να μειωθεί το δημόσιο χρέος. Από το ένα πακέτο διάσωσης πάμε στο άλλο, για να διαπιστωθεί πως χρειάζονται και άλλα. Μέτρα δυσβάστακτα, που τα επωμίζονται οι μικρομεσαίοι.
Το κοινωνικό κράτος έχει πληγεί σε μεγάλο βαθμό, οι περικοπές που γίνονται αφήνουν εκτεθειμένο μεγάλο μέρος τουπληθυσμού. Οι μεταρρυθμίσεις γίνονται με απάνθρωπο ρυθμό, ξηλώνοντας τον κοινωνικό ιστό.
Κάθε μήνα αυξάνονται οι φόροι, οι λογαριασμοί νερού και ρεύματος, η βενζίνη. Το φαγητό έχει γίνει είδος πολυτελείας σε πολλές περιπτώσεις. Η ανεργία καλπάζει και οι προοπτικές για μια θέση εργασίας είναι ελάχιστες.
Όσοι μπορούν προσπαθούν να φύγουν. Γερμανία, Σκανδιναβία είναι οι πιο δημοφιλείς προορισμοί. Είναι και άλλοι που τολμούν να αναζητήσουν την τύχη τους στην Αφρική, στη Λατινική Αμερική. Ο ευρωπαϊκός Νότος, διώχνει μακριά μια ολόκληρη γενιά.
Η οργή γίνεται ποτάμι που ξεσπάει σε δρόμους και πλατείες. Οι πολίτες είναι εξαγριωμένοι με τις κυβερνήσεις τους, θεωρούν ότι τους έχουν προδώσει. Με την παραμικρή αφορμή ξεσπούν και πολλές φορές βιαιοπραγούν. Οι κοινωνίες, μοιάζουν με καζάνι που βράζει. Οργή κατά των μεταναστών, αμφισβήτηση εναντίον των πολιτικών, η κοινωνική αλληλεγγύη εξαφανίζεται.
Η εικόνα είναι ζοφερή, αλλά όχι ξένη. Κάπως έτσι έμοιαζε η Γερμανία στο διάστημα του Μεσοπολέμου. Όλα όσα γίνονται στον ευρωπαϊκό Νότο, θυμίζουν έντονα τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Τότε έγιναν από τον καγκελάριο Μπρίνινγκ τεράστιες περικοπές στις κοινωνικές παροχές, με αποτέλεσμα να εκτοξευθούν η ανεργία και ο πληθωρισμός στα ύψη. Η πολιτική κατάληξη ήταν η πλήρης κατάρρευση της Δημοκρατίας και η άνοδος του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία το 1933.
Η λιτότητα δεν έχει κανένα νόημα για χώρες που βρίσκονται σε ύφεση. Οι περισσότεροι οικονομικοί αναλυτές επισημαίνουν το αυτονόητο. Ότι αν σε μια οικονομία που βρίσκεται σε ύφεση, επιβάλλεις περικοπές, απλά θα κάνεις τα πράγματα χειρότερα. Ο κόσμος θα σταματήσει να ξοδεύει, θα αυξηθεί η ανεργία, θα πάει στα ύψη ο πληθωρισμός. Πρέπει να επιδειχθεί μεγαλύτερη υπομονή, να δοθεί χρόνος να γίνουν οι μεταρρυθμίσεις και το συμμάζεμα των δημόσιων οικονομικών να μην θυμίζει θεραπεία που αντί να γιατρεύει τον ασθενή, τον στέλλει στον άλλο κόσμο μια ώρα γρηγορότερα.


Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 04/10/2012