Θα αντέξει η Κυπριακή Δημοκρατία;

Μέρος των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων παραχωρήθηκε από την κυβέρνηση Χριστόφια σε ξένα χέρια

Κωστάκης Αντωνίου

Ύστερα από 52 χρόνια ζωής, η Κυπριακή Δημοκρατία βρίσκεται σε πραγματικό κίνδυνο.
Προϋπήρξαν άλλες τέσσερις κρίσιμες και εφιαλτικές στιγμές που απείλησαν άμεσα τη διάλυση του κυπριακού κράτους.
Η πρώτη το 1963-1964, όταν η τουρκοκυπριακή ανταρσία, συνεπικουρούμενη από την Τουρκία, διενήργησε το στρατιωτικό πραξικόπημα. Η αυτοθυσία και ο ηρωισμός των Ελληνοκυπρίων μαχητών απέτρεψε τον κίνδυνο και το κράτος επιβίωσε.


Η δεύτερη το 1974, όταν η Χούντα των Αθηνών και τα εδώ όργανά της ανέτρεψαν με στρατιωτικό πραξικόπημα τη νόμιμη κυβέρνηση και δημιούργησαν τις συνθήκες διάλυσης του κράτους. Η σωτηρία του Μακαρίου κράτησε όρθια την Κυπριακή Δημοκρατία.
Η τρίτη, λίγες μέρες αργότερα όταν η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο, και διά πυρός και σιδήρου κατέκτησε τη μισή κυπριακή επικράτεια και απείλησε με ολοκληρωτική κατάληψη της νήσου. Επιβιώσαμε και πάλιν, και μέσα από τις στάχτες ανορθώσαμε το κράτος και την οικονομία.
Η τέταρτη, στις 24 Απριλίου 2004, όταν ο κυπριακός Ελληνισμός εκαλείτο να αποφασίσει μεταξύ της διατήρησης και της διάλυσης του κράτους του και της μετατροπής του σε κοινότητα. Το θαρραλέο «Όχι» του κυπριακού Ελληνισμού στους ξένους συνωμότες και στους εσωτερικούς υπονομευτές έσωσαν το κράτος.
Σήμερα, βρισκόμαστε μπροστά σε νέα απειλή. Αυτήν τη φορά όχι πολιτική, όχι στρατιωτική, αλλά οικονομική. Το κράτος αντιμετωπίζει άμεσα τον κίνδυνο οικονομικής χρεοκοπίας. Και οι κίνδυνοι σήμερα δεν προέρχονται ούτε από ξένους συνωμότες, ούτε από αδίστακτους δικτάτορες, ούτε από την τουρκική επιθετικότητα. Αυτούς τους κινδύνους οι ηγέτες μας τους προκάλεσαν, με τη διαχρονική ανεύθυνη οικονομική πολιτική που άσκησαν, με πρώτο υπεύθυνο την κυβέρνηση Χριστόφια.
Σήμερα και για πρώτη φορά, ένα μέρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας, το δικαίωμα να καθορίζουμε εμείς την οικονομική πολιτική του κράτους μας, περιέρχεται στα χέρια ξένων. Της Τρόικας. Ο τραυματισμός είναι καίριος. Πληγώνει την αξιοπρέπεια του λαού μας και εκχωρεί το δικαίωμα της διαχείρισης του οικονομικού μας μέλλοντος σε ξένους δανειστές. Αυτή η εφιαλτική εξέλιξη δεν περιορίζεται μόνο στην οικονομική εξάρτηση. Ούτε στον τραυματισμό των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Μήτε στην εξαθλίωση του λαού μας για όσα επακολουθήσουν. Θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες και στο κύρος του κυπριακού κράτους, στο εθνικό θέμα, στην κάμψη της αγωνιστικότητας του λαού, στη διατάραξη του κοινωνικού ιστού. Παντού.
Ο Δημήτρης Χριστόφιας και η διακυβέρνησή του δεν πρέπει να αισθάνονται καθόλου περήφανοι για το σημείο στο οποίο οδήγησαν το κυπριακό κράτος. Είναι η πρώτη φορά που κυπριακή κυβέρνηση, με την όλη πολιτική που άσκησε, θέτει τη χώρα υπό ξένη ομηρία. Είναι η πρώτη φορά που είδαμε ξένους να εισέρχονται στα Υπουργεία μας και στις υπηρεσίες μας, και να αναζητούν στοιχεία με τα οποία θα επιβάλουν τους δικούς τους όρους. Είναι η πρώτη φορά που ξένοι αναλαμβάνουν στα χέρια τους τη διαχείριση της εθνικής οικονομίας.
Τα κυριαρχικά δικαιώματα του κυπριακού κράτους συρρικνώνονται. Δεν είμαστε πλέον κύριοι του οίκου μας και διαφεντευτές της μοίρας μας. Άλλοι θα καθορίσουν το οικονομικό μέλλον των παιδιών μας. Και θα το καθορίσουν χωρίς δισταγμό, χωρίς έλεος και χωρίς ενδοιασμούς.
Σήμερα, λοιπόν, 52 χρόνια μετά τη δημιουργία του κυπριακού κράτους, ο κυπριακός λαός πληρώνει το βαρύ τίμημα της απρονοησίας, της αδιαφορίας, της αχαμπαροσύνης και της ανευθυνότητας της κυβέρνησης του. Δεν γνωρίζουμε πόσο ήρεμα και χωρίς τύψεις θα κοιμούνται όσοι, μέσα και έξω από την κυβέρνηση, οδήγησαν το κυπριακό κράτος σε αυτήν την άθλια κατάσταση.
Σήμερα, δεν υπάρχουν αισιόδοξα μηνύματα. Μόνο προβληματισμός, ανησυχία και εφιαλτικά διλήμματα προβάλλουν.
Θα μπορέσει να επιβιώσει η Κυπριακή Δημοκρατία; Και πώς θα είναι η αυριανή μέρα; Θα αντέξει γι' άλλη μια φορά στα ανηλεή κτυπήματα που δέχεται; Θα μπορέσει γι' άλλη μια φορά ο λαός της να σώσει το κράτος του, με τις θυσίες και τη σκληρή δουλειά του;
Μακάρι να τα καταφέρουμε ξανά. Πρέπει να τα καταφέρουμε. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος και άλλη επιλογή...


Πηγή: Η Σημερινή
Δημοσιεύτηκε στις 01/10/2012