Κύπρος - «Όταν μου τηλεφωνά η γυναίκα μου»

Με τον Άριστο Μιχαηλίδη

 

>>«Η γυναίκα μου εργάζεται σε μικρομεσαία επιχείρηση. Το προσωπικό εκεί έχει μειωθεί στο μισό σε όλα τα τμήματα. Στο τμήμα της ήταν 8 άτομα και έχουν μείνει τρεις. Κάθε μέρα, άμα μου τηλεφωνήσει σε ώρα που δεν είμαι συνηθισμένος, σφίγγεται το στομάχι μου μήπως μου πει ότι απολύθηκε».
>>Το μήνυμα το πήρα από φίλο και νομίζω ότι μ΄ αυτό μπορεί ν΄ αντιληφθεί ο καθένας την κατάσταση που κυριαρχεί στην κοινωνία, ακόμα κι ο ίδιος ο Πρόεδρος, που πιστεύει ακόμα, σαν να ζει κάπου αλλού, ότι κάνει πολιτική υπέρ του απλού ανθρώπου.

>>«Πιο παλιά, λέει, η εταιρεία πλήρωνε ρεύμα €10.000 το μήνα και τώρα πληρώνει €75.000
(τελευταίος λογαριασμός). Επειδή δεν μπορεί να τετραπλασιάσει τις χρεώσεις του, απολύει κόσμο και όσοι μένουν δουλεύουν υπερωρίες, χωρίς να πληρώνονται και είναι κι ευχαριστημένοι ότι δεν έχουν απολυθεί ακόμα. Οι απολυμένοι ήταν όλοι τους απλοί άνθρωποι».
>>Αυτή δεν είναι μεμονωμένη ή φανταστική ιστορία. Συμβαίνει σε όλο το φάσμα της αγοράς και είναι χιλιάδες απλοί άνθρωποι, που όταν τους τηλεφωνά η σύζυγος ή ο σύζυγος σε ασυνήθιστη ώρα, σφίγγεται το στομάχι τους. Και συμβαίνει εδώ και τρία χρόνια, κάθε χρόνο και χειρότερα.  
>>Σ΄ αυτή την πραγματικότητα, θα ανέμενε κανείς ότι έστω και πολύ καθυστερημένα η κυβέρνηση θα ασχολείτο επιτέλους σοβαρά με την αναθέρμανση της αγοράς, με αυτό δηλαδή που έλεγε πάντα ο Πρόεδρος και οι συνεργοί του. Ότι διαφωνούν με την αυστηρή λιτότητα που επιβάλλει η Τρόικα στις χώρες που βάζει χέρι και δεν πρόκειται να δεχθούν λιτότητα χωρίς ανάπτυξη.
>>Είδαμε όμως τα μέτρα που προτείνει η κυβέρνηση. Τίποτε για την ανάπτυξη, τίποτε για προστασία του εργαζόμενου. Όλα είναι μέτρα που κάνουν τη λιτότητα ακόμα πιο οδυνηρή, κάνουν την αγορά ακόμα πιο παγωμένη, κάνουν τους εργοδότες να έχουν περισσότερους λόγους για απολύσεις και περικοπές, κάνουν τον μικρομεσαίο ακόμα πιο απελπισμένο.
Τελικά, μάλλον πάθαμε όπως το Κυπριακό, όπου νομίζουμε ότι έχουμε κοινή βάση λύσης, αλλά δεν έχουμε. Ούτε κοινή βάση με την Τρόικα, ούτε με τους κοινωνικούς εταίρους, ούτε καν η κυβέρνηση με τον εαυτό της.


Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 07/10/2012