Ελλάδα - Το κορίτσι, το στικάκι μου κι εγώ

 

Ρούλα Γεωργακοπούλου

 

Εχω κι εγώ πάνω στο γραφείο μου ένα τέτοιο «αντικείμενο» και δεν ξέρω τι να το κάνω. Οταν έρχεται η ώρα να πέσω στην ανάγκη του εκλιπαρώ για βοήθεια κάθε διερχόμενο, ακόμα και το παιδί από το καψιμί που μας φέρνει τους καφέδες. Συνήθως είναι ο πρώτος που ανταποκρίνεται. Μου περνάει εκεί μέσα τα αρχεία και τα λοιπά τιμαλφή και μετά προθυμοποιείται να μου μάθει πώς λειτουργεί όπως περίπου κάνω εγώ όταν προσπαθώ να εξηγήσω στη μάνα μου ότι δεν τηλεφωνούμε ποτέ με το τηλεκοντρόλ της δορυφορικής. Ελπίζω ο κ. Βενιζέλος να μπορεί να διαβάσει τα μέιλ του και να ανοίγει τα συνημμένα του με την ίδια βιρτουοζιτέ που το κάνω εγώ εδώ και λίγα χρόνια.

 Κι απάνω που ένιωσα τεχνολογικώς ξεσκολισμένη κι άρχισα μάλιστα να βάζω και τα πρώτα μου like στο facebook, ήρθε η ιστορία με τη λίστα Λαγκάρντ για να αποκαλύψει το βάθος και το πλάτος της τεχνοφοβίας μου. Μου λένε εδώ κάτι καλά παιδιά, από αυτά που πληκτρολογούν και με το φρύδι, ότι τα στικάκια αποτελούν κιόλας παρελθόν όπως ακριβώς ο Κώστας Κατσουράνης από την Πανάθα κι ότι πλέον όλος ο καλός ο κόσμος κάνει τη δουλειά μέσω wetransfer και dropbox. Μωρέ δεν πάει να το κάνει και μέσω Θυμαριάς; Μικρό χωριό αλλά κόμβος όπως έλεγε στην ταινία «Ούτε γάτα ούτε ζημιά» ο Βασίλης  Λογοθετίδης. Για τη γάτα δεν ενδιαφέρομαι και τη ζημιά την παραβλέπω. Αρκεί να μην είχα αυτόν τον κόμπο στον λαιμό με τις μπάρες μονίμως κατεβασμένες. Ούτε από εδώ ούτε από εκεί. Στάσου ακίνητη και κράτα την αναπνοή σου.

 

 

Πηγή: Τα Νέα

Δημοσιεύτηκε στις 05/10/2012