Ελλάδα - Οταν και ο κοινός νους γίνεται «πολυτέλεια»

Φοίβη

Αν καταφέρναμε να κρατούσαμε, έστω και μία μόνο φορά, αυτά που ορίζουμε με νόμους, να τα κάνουμε έστω και μία φορά να λειτουργήσουν κανονικά και να μην υπαναχωρούμε διαρκώς, καταπώς συμφέρει ή καταπώς φυσάει ο άνεμος, ίσως και να ήμασταν καλύτερη χώρα - ή όχι;

Ας πάρουμε για παράδειγμα τους μαθητές των μουσικών σχολείων, που διαμαρτύρονται επειδή δεν δέχονται όσοι τους μεταφέρουν - με τη συγχώνευση σχολείων λόγω «Καλλικράτη» - να δουλεύουν... δωρεάν, καθώς δεν έχουν πληρωθεί τόσα και τόσα χρωστούμενα.

Και αντί ο αρμόδιος υπουργός να φροντίσει να λύσει με κάποιον τρόπο το πρόβλημα (αποτέλεσμα της, υποτίθεται, «οικονομίας» που θα έφερνε η συγχώνευση, που τώρα καταλήγει απλώς να επιβαρύνει τους μαθητές που αναγκάζονται να πληρώνουν για να φτάνουν στα μουσικά σχολεία), βγαίνει και μιλάει για «πολυτέλειες».

Πολυτέλεια η μεταφορά των μαθητών, που τους την είχαν υποσχεθεί; Πολυτέλεια η πληρωμή δεδουλευμένων; Ή μήπως πολυτέλεια η μουσική εκπαίδευση; Γιατί αν φτάσαμε και στο τελευταίο... τότε η κρίση είναι πιο βαθιά απ' όσο νομίζουμε. Και είναι αξιακή. Σαν τρικυμία εν κρανίω... για τους αρμόδιους!

 

 

Πηγή: www.tanea.gr

Δημοσιεύτηκε στις 04/10/2012