Ελλάδα - Η διεθνής καριέρα του Αλέξη Τσίπρα

Της Μαριλης Μαργωμένου
Μπορεί να μην είδε τον Ούγκο Τσάβες, αλλά πήγε τουλάχιστον ώς το Καράκας. Κάποια μέρα θα τα κατάφερνε: και τον Τσάβες θα έβλεπε, και θα έφερνε στην Ελλάδα φθηνό πετρέλαιο. Ετος 2007: ο Αλέξης Τσίπρας ήταν ο νεαρός υποψήφιος για τον Δήμο Αθηναίων. Ποιος να φανταζόταν πόσο θα άλλαζαν όλα ώς το 2012; Τώρα ο εκπρόσωπος του Τσάβες στέλνει μηνύματα: «δεν είστε μόνοι σας. Η Βενεζουέλα είναι μαζί σας». Μόνο που ο κ. Τσίπρας δεν ψάχνει πια εισιτήριο για το Καράκας.
Ως αρχηγός της αντιπολίτευσης, μόλις ολοκλήρωσε την περιοδεία σε Αμβούργο, Βερολίνο, Βρυξέλλες. Ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί διεθνή καριέρα. Μόνο που, όπως θα μπορούσε να του εξηγήσει και η Αννα Βίσση, άλλο το ταξίδι στο εξωτερικό, και άλλο η διεθνής καριέρα.
Για τον κ. Τσίπρα, η συνέντευξη στο CNN και την Κριστιάν Αμανπουρ με εκείνο το «Μαντάμ Μέρκελ» και τα αγγλικά τύπου «Στρατηγάκη» ήταν μόνο η αρχή. Θα θυμάστε την εποχή που ο Φρανσουά Ολάντ πήγε να του κόψει τα ευρωπαϊκά φτερά πετώντας το αίτημά του για συνάντηση σε γαλλικό κάλαθο αχρήστων. Ο κ. Τσίπρας τον στόλισε με εκείνη την ατάκα περί «Ολαντ-ρέου», αλλά η πρώτη του επαφή με αυτό που οι παθόντες αποκαλούν «πολιτική χυλόπιτα» είχε γίνει. Πριν ο χυλός κρυώσει, τον ξαναζέστανε ο ο πρόεδρος της Κ.Ο. των σοσιαλδημοκρατών, Φ. Β. Στάινμάγιερ: σαν τις πολύφερνες νύφες, πρώτα έκλεισε στον κ. Τσίπρα ραντεβού, και μετά του το ακύρωσε χωρίς μια λέξη παρηγοριάς.
Κι έτσι, ο κ. Τσίπρας αναζήτησε διεθνή λάμψη στο πλευρό του Σλ. Ζίζεκ, του Σλοβένου φιλόσοφου που λάνσαρε ως πνευματικό του πατέρα - τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που ο φιλόσοφος δίπλα του ξεκίνησε να λέει πως ο ΣΥΡΙΖΑ «πρέπει να είναι έτοιμος να επέμβει βίαια όποτε χρειαστεί», σα να τον κατέλαβε ξαφνικά το πνεύμα του Ιφικράτη Αμυρά! Συνεχίζοντας τις σουρεάλ επιλογές φίλων, τον Αύγουστο ο Αλ. Τσίπρας άφησε τις διακοπές του και ήρθε απ’ την Κρήτη στην Αθήνα να δει τον πρόεδρο του Ισραήλ, Σιμόν Πέρες. Στην Κουμουνδούρου πολλοί σκέφτηκαν πως στο Ρέθυμνο ο ήλιος ήταν καυτός και χτύπησε τον πρόεδρο. Αλλά αμέσως μετά άρχισαν οι περιοδείες. Βρυξέλλες, Βερολίνο, Αμβούργο... Στο πλευρό του προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου, του Μάρτιν Σουλτς, ο κ. Τσίπρας χαμογέλασε: «τελικά, δεν είμαι και τόσο επικίνδυνος!», είπε. Στον ΣΥΡΙΖΑ όλο και πιο πολλοί διαφωνούν.
Βέβαια, σε όλα τα παραμύθια που ο αταξίδευτος βάτραχος μεταμορφώνεται σε κοσμογυρισμένο πρίγκιπα, υπάρχει και η κακιά μάγισσα: εκείνη που παραφυλάει για να τινάξει το παραμύθι του «Eυρωπαίου Τσίπρα» στον αέρα. Στην κουίντα της Κουμουνδούρου πολλοί υποψήφιοι συνέρρευσαν για το συγκεκριμένο ρόλο, αλλά παρότι προσφέρθηκε και ο Δ. Στρατούλης και ο Τ. Κουράκης (που έχει και φυσιογνωμική ομοιότητα με τη Φούρκα), τελικά τον ρόλο καπάρωσε ο Π. Λαφαζάνης, με εκείνο το απαράμιλλης τέχνης γραπτό ξόρκι που δημοσίευσε για τους «μανδαρίνους των Βρυξελλών» και το πώς πλάνεψαν τον πρόεδρο που συναντήθηκε με το Χορστ Ράιχενμπαχ.
Αλλά πάλι, όπως γνωρίζουν καλά όσοι εξάσκησαν στα νιάτα τους την τέχνη του φλερτ, αυτά είναι τα τραγικά αποτελέσματα της απανωτής χυλόπιτας. Η Αγκελα Μέρκελ έρχεται αυτή την εβδομάδα στην Ελλάδα και αρνείται να δει τον Α. Τσίπρα, οπότε ο ΣΥΡΙΖΑ της απαντά «εμείς δεν ζητήσαμε συνάντηση». Προφανώς, πρόκειται για τραύμα που δημιούργησε η προηγούμενη άρνηση του Ζ.-Κ. Γιουνκέρ στον οποίο είχε υποβληθεί επίσημο αίτημα, αλλά και ο Χέρμαν Βαν Ρομπέι, που τσιγκουνεύτηκε τα λίγα ψίχουλα αγάπης και αναγνώρισης όταν ο ΣΥΡΙΖΑ του τα γύρεψε. Αυτές οι δύο αρνήσεις, άλλωστε, έριξαν τον Αλ. Τσίπρα στα χέρια της πρώτης τυχούσης εξουσίας: με το που ήρθε ο κ. Ράιχενμπαχ στην Ελλάδα, η αποστολή απ’ την Κουμουνδούρου έτρεξε στην αγκαλιά του, όπως τα κορίτσια της παλιάς εποχής στον Ανδρέα Μπάρκουλη.
Βλέπετε, ο κεραυνοβόλος έρωτας έχει αυτή την μοναδική ιδιότητα: σε κάνει να ξεχνάς ποιος ήσουν μέχρι χθες. Κι έτσι διαγράφηκαν μονομιάς εκείνα τα «δεν έχει κανένα νόημα η συνάντηση και η συζήτηση μαζί τους» που πριν από τρεις μήνες δήλωνε ο κ. Τσίπρας όταν οι τροϊκανοί του ζητούσαν συνάντηση. Τώρα πλέον, ο συνεργάτης του, ο Γ. Μηλιός, καθόλου δεν αποκλείει τη συνάντηση του ΣΥΡΙΖΑ με την τρόικα. Αλλωστε, τι είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί; Το πολύ πολύ να προστεθεί στη μακρά λίστα με τις χυλόπιτες και τ’ όνομα του Πόουλ Τόμσεν!


Πηγή: Η Καθημερινή
Δημοσιεύτηκε στις 06/10/2012