Κύπρος - Η πολιτική της απελπισίας

Του Κώστα Βενιζέλου

Η ΚΥΠΡΟΣ ήταν πρωταγωνίστρια της διεύρυνσης του 2004 και είχε εξασφαλίσει «δελτίο προόδου» με άριστα. Μπήκε στην Ευρωζώνη με το σπαθί της και όχι με λογιστικές αλχημείες που επιστράτευσε στην Ελλάδα η τότε κυβέρνηση Σημίτη. Οι κυβερνώντες πέραν όλων αυτών, είχαν πάρει ως προίκα από την προηγούμενη ένα ποσό 600 εκατομμυρίων ευρώ ως πλεόνασμα. Ένα ποσό το οποίο εξαφανίσθηκε από τους πρώτους μήνες. Όπως εξαφανίσθηκε και το ρωσικό δάνειο, το οποίο θα αρκούσε μέχρι τον Φεβρουάριο του 2013, όμως στη μέση της διαδρομής, τον Απρίλιο - Μάιο, ζητήθηκε και νέο από τη Μόσχα (ακόμη να απαντήσει).
Να υπενθυμίσουμε ακόμη πως και τα μέτρα που είχαν ληφθεί το 2011, αναφέρθηκαν ως τα τελευταία… Η διαχείριση έγινε με έναν επιδερμικό τρόπο, με πρακτικές ξένες από τους κανόνες λειτουργίας της αγοράς, της οικονομίας. Πουλούσαν μαγκιά προς κάθε κατεύθυνση, έκρυβαν τα προβλήματα κάτω από το χαλί και έκαναν πολιτική από το μπαλκόνι. Το βασικό, όμως, ήταν πως ενεργούσαν με σύγχυση ακόμη και τώρα που ολοκληρώνεται η θητεία τους.
-Το κράτος δεν μπορεί να λειτουργεί όπως το κόμμα -Η κυβέρνηση δεν λειτουργεί όπως το Πολιτικό Γραφείο ή την Κεντρική Επιτροπή -Οι δημόσιες τοποθετήσεις καταγράφονται εντός και εκτός Κύπρου και ναι, πρέπει να το επισημάνουμε, δεν ακούγονται μόνο στα στενά όρια των κομματικών ακτίβ. Εκείνο το σαρδάμ για την έξοδο από το ευρώ, «έπαιξε» παγκόσμια και δεν περιορίστηκε στα συνοικιακά καφενεία.
Για να αντιδράσουν στα προβλήματα πρέπει να τα κατανοήσουν. Όταν η σχέση τους με την παραγωγή, την αγορά, τους εργαζόμενους, τους επιχειρηματίες είναι θεωρητική (μέσα από βιβλία και τσιτάτα) και από καθέδρας, είναι αναμενόμενο ότι χάνονται στη… μετάφραση και στις παραγράφους.
Προ δεκαημέρου, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε δηλώσει από την Αθήνα, πως δεν θα υπογράψει Μνημόνιο, εάν δεν ικανοποιηθεί στο ένα και στο άλλο ζήτημα. Χθες από τις Βρυξέλλες διαμήνυσε πως «μα θέλουμε να υπογράψουμε το συντομότερο δυνατόν το Μνημόνιο. Δεν είναι θέμα πίεσης. Είναι η ζωή που πιέζει γι' αυτό». Τι άλλαξε; Βλέπουν προφανώς τον πάτο του κρατικού ταμείου και σπεύδουν να προλάβουν τη στάση πληρωμών. Και η ζωή -που πιέζει- προφανώς τραβά την κατηφόρα!
Πριν από μερικές ημέρες δόθηκαν στα κόμματα οι αντιπροτάσεις της Κυβέρνησης προς την Τρόικα. Προχθές, επειδή «δεν τους έβγαιναν οι αριθμοί» συνέχισαν το ψαλίδισμα των μισθών. Και η σοβαρότητα και η «καλή προετοιμασία» πάνε διακοπές. Κι αυτό λαμβάνεται σοβαρά υπόψη από τους εν δυνάμει δανειστές μας.
Η πολιτική της απελπισίας ή πολιτική που οδηγεί στην απελπισία επί της ουσίας δεν έχουν καμία διαφορά.


Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 20/10/2012