Κύπρος - Για να γλυτώσουμε τα χειρότερα

Του Άριστου Μιχαηλίδη

 

ΤΟΝ Δεκέμβριο του 2011, όταν λήφθηκαν τα πρώτα οδυνηρά για τους εργαζόμενους μέτρα, με το πάγωμα μισθών και ΑΤΑ στο δημόσιο (στον ιδιωτικό τομέα είχαν παγώσει πολύ πιο πριν), ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας υποσχόταν ότι τα μέτρα λαμβάνονται «για να γλυτώσουμε τα χειρότερα και να εξεύρουμε ισοζυγισμένες λύσεις». Επικρίνοντας την καταστροφολογία με την οποία «καταφέραμε να θυματοποιήσουμε την οικονομία ένεκα της κακής ψυχολογίας», έδωσε και τις συμβουλές του: «Πρέπει να τερματιστεί αυτό και να μπούμε σε μια ροή, σε ένα κανάλι αισιοδοξίας με τα μέτρα τα οποία θα πάρουμε». Και ήταν αισιόδοξος: «Εγώ λέω ότι ούτως ή άλλως μπορούμε να αποφύγουμε να μπούμε στον Μηχανισμό Στήριξης και αυτή είναι η προσπάθεια μας. Κατά συνέπεια, ας μην δημιουργούμε περισσότερο πανικό» (1/12/2011).
Τώρα έχει αποδειχθεί ότι εκείνα τα μέτρα δεν μας οδήγησαν σε κανάλι αισιοδοξίας, ούτε τα πήγε καλύτερα η ψυχολογία μας. Αντίθετα, αν πέρσι είχαμε ανάγκη από ψυχολόγους, φέτος περάσαμε στους ψυχίατρους. Το ερώτημα που μπαίνει τώρα είναι τι μπορεί να υποσχεθεί ο Πρόεδρος για να πείσει αυτούς που θα κάνουν τις θυσίες, ότι θα είναι οι τελευταίες; Πώς μπορεί να εγγυηθεί ότι σε έξι μήνες ή σ΄ έναν χρόνο, δεν θα απαιτηθούν ακόμα πιο οδυνηρά μέτρα; Όταν άφησε να περάσει σχεδόν ολόκληρος χρόνος, χωρίς να καταφέρει ούτε να μας γλυτώσει από τα χειρότερα, ούτε ν΄ αποφύγει τον Μηχανισμό Στήριξης, όπως υποσχέθηκε κι αντί να πράττει προς αυτή την κατεύθυνση επιδιδόταν σε ανώφελους ψευτοπαλληκαρισμούς («Δεν θα λάβουμε άλλα μέτρα, που θα κουτσουρεύουν τα δικαιώματα των εργαζομένων. Τελεία και παύλα, όσο τουλάχιστον είμαι Πρόεδρος», 1/6/12), δίνοντας και την εντύπωση ότι είτε μας λέει ολοφάνερα ψέματα, είτε δεν έχει πλήρη εικόνα της πραγματικότητας.
Δεν αναφερόμαστε στην προηγούμενη τριετή περίοδο της αδράνειας, αναφερόμαστε μόνο στον τελευταίο χρόνο, όταν πια είχαν ξεκαθαρίσει όλα τα ζητήματα και δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία ότι η κρίση δεν θα περνούσε από τα ανοικτά της Λεμεσού χωρίς να μας αγγίξει. Εξάλλου, άρχισε να δηλώνει κι ο ίδιος, τον Δεκέμβριο του 2011, «είναι γεγονός ότι η κατάσταση είναι κατεπείγουσα». Αφού, λοιπόν, ήταν κατεπείγουσα η κατάσταση, γιατί άφησε άλλον ένα χρόνο να περάσει χωρίς να την αντιμετωπίσει και τελικά μας παρέδωσε ξεβράκωτους στην Τρόικα; Ποιος θα έπρεπε να αντιμετωπίσει την κατεπείγουσα κατάσταση αν όχι ο αρχηγός του κράτους;
Κάποια στιγμή θα πρέπει να μας απασχολήσουν θεσμικά και οι τεράστιες πολιτικές ευθύνες που μας έφεραν σε αυτή την τραγωδία, που παρόμοια της είναι μόνο η εισβολή. Διότι είναι κουραστικό να μας εξηγούν μέρα-νύκτα οι ταγοί της κυβερνητικής πλευράς ότι η Τρόικα δεν ενδιαφέρεται για τον άνθρωπο κι ότι όπου εφάρμοσε τις πολιτικές της υποφέρει ο απλός άνθρωπος, διότι σκέφτεται μόνο τους αριθμούς. Όμως δεν χρειαζόταν να είναι κανείς φωστήρας για να το γνωρίζει αυτό. Το γνωρίζαμε όλοι πολύ πριν έρθει η Τρόικα. Τι έκανε όμως η ηγεσία μας για να αποφύγει αυτή την εξέλιξη; Και τώρα, τι κάνει για να μην εφαρμοστεί η πολιτική της;
aristosm@phileleftheros.com 

 

 

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος

Δημοσιεύτηκε στις 19/10/2012