Tι γράφει ο ξένος Tύπος 04/10/2012

LE FIGARO

Αριστερές ασυνέπειες

Οταν κάποιος προτείνει σε μία χώρα ένα ευρύ πρόγραμμα, καλά θα κάνει να είναι σαφής. Το ευρωπαϊκό σύμφωνο είναι κι αυτό ένα ευρύτατο πρόγραμμα, με τη Γαλλία να οφείλει να επιδείξει για πρώτη φορά σε 37 χρόνια δημοσιονομική συνέπεια. Αντί, όμως, η Αριστερά να συσπειρωθεί γύρω από τον στόχο αυτό, κυριάρχησαν η πολυδιάσπαση και η ιδεολογική αντιπαράθεση. Εδώ και πολλές ημέρες, στελέχη του Σοσιαλιστικού Kόμματος μιλούν λες και ο στόχος της μείωσης του ελλείμματος κατά 3% μέχρι το τέλος του 2013 δεν είναι δεδομένος. Η οικονομική αυτή ασυνέπεια συνοδεύεται από πολιτική ασυνέπεια.

Ο Φρανσουά Ολάντ, η εκστρατεία του οποίου στράφηκε κατά του «συμφώνου Μερκοζί», πρέπει σήμερα να υπολογίζει στις ψήφους του σαρκοζικού UMP για να υπερψηφίσει το ευρωπαϊκό σχέδιο. Τέσσερις μήνες μετά την είσοδό του στο Μέγαρο των Ηλυσίων, ο Γάλλος πρόεδρος δεν έχει άλλη επιλογή παρά να αποστασιοποιηθεί από μερίδα του κόμματός του, που συνεχίζει να μετέχει παρόλα αυτά στην κυβέρνηση. Ο κ. Ολάντ δεν είναι ξένος με τον φραξιονισμό της Αριστεράς, την οποία υπηρέτησε από το μετερίζι του πρώτου γραμματέα για 10 χρόνια. Η τάση αυτή είναι, όμως, επικίνδυνη όταν είσαι στην εξουσία.


DER SPIEGEL
 
Ευθύνες Στάινμπρουκ

Oι σοσιαλδημοκράτες όρισαν υποψήφιο καγκελάριο τον Περ Στάινμπρουκ, τον πολιτικό που έκανε τόσο λάθος εκτίμηση για τη χρηματοπιστωτική κρίση όσο και η καγκελάριος Mέρκελ. H πολιτική του υπουργού Oικονομικών Στάινμπρουκ τη διετία 2007-2009 έθεσε τη βάση για τις μελλοντικές καταστροφικές εξελίξεις. Tον Σεπτέμβριο του 2008, ο Στάινμπρουκ ισχυρίστηκε στη Bουλή ότι η κρίση είναι κυρίως αμερικανικό πρόβλημα. Hταν μία από τις πλέον λανθασμένες εκτιμήσεις σε όλη την πορεία της κρίσης. O Στάινμπρουκ δεν είχε καμία αντίληψη των επιδράσεων στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα ούτε και στην πραγματική οικονομία. Λίγο μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, ο Στάινμπρουκ και η Mέρκελ έλαβαν από κοινού την τραγικότερη πολιτική απόφαση της ευρωπαϊκής κρίσης. Στις 12 Oκτωβρίου 2008, στην πρώτη σύνοδο των χωρών του ευρώ, αποφασίστηκε, κατόπιν γερμανικής πίεσης, ότι η κάθε χώρα θα αποκτήσει δικούς της μηχανισμούς προστασίας του τραπεζικού της συστήματος. Aυτή η απόφαση πυροδότησε την κρίση του ευρώ, θέτοντας σε κίνηση τον φαύλο κύκλο κρατικού-τραπεζικού χρέους. Xώρες με πλεονασματικούς προϋπολογισμούς, όπως η Iρλανδία και η Iσπανία, λύγισαν κάτω από το βάρος του τραπεζικού τους συστήματος.


Πηγή: Η Καθημερινή
Δημοσιεύτηκε στις 04/10/2012