Κύπρος : Η υποψηφιότητα Νίκου Αναστασιάδη, και το πραγματικό δίλημμα της Αριστεράς

Του Γιώργου Χριστοδουλίδη

Σε ανάλογο, παρόμοιο του οποίου η κυπριακή πολιτική ζωή, τουλάχιστον, δεν έχει ξαναβιώσει, τείνει να μετατραπεί η αισθητική της υποψηφιότητας Νίκου Αναστασιάδη.
Ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ περιφέρεται στις κομματικές συνάξεις του  ΔΗΚΟ απολογούμενος για το παρελθόν του, κυρίως στο Κυπριακό, υποσχόμενος ότι έχει πια αλλάξει, και διαβεβαιώνοντας ότι αν εκλεγεί, άλλος θα διαπραγματεύεται, άλλοι θα αποφασίζουν, χωρίς να διευκρινίζει ποια ακριβώς θα είναι τα δικά του καθήκοντα. Τόσο πολύ  φοβάται τον Αναστασιάδη ο κ. Αναστασιάδης, ή απλώς είναι ενήμερος πόσο τον φοβούνται οι περισσότεροι ψηφοφόροι;
Ποιος όμως τελικά θα αποφασίζει; Ο κ. Καρογιάν μέσω τηλεομοιότυπου  για το ποιοι πρέπει  να είναι οι εκάστοτε «αξιοκρατικώς ευεργετηθέντες»; Ο Α. Νεοφύτου, λάτρης των τροϊκανών και μονίμως  προασπιζόμενος τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου; Ο Λ. Χριστοφόρου των λαϊκών στρωμάτων; Θα αποφασίζει ο Χρ. Στυλιανίδης που «προβλέπει» ότι η Τουρκία δεν θα μας επιτρέψει να αξιοποιήσουμε τον πλούτο του φυσικού αερίου, όπως άλλοτε προέβλεπε ότι το σχέδιο Ανάν είναι μονόδρομος, ή ο κ. Πάλμας, που υποθέτω ως κυβερνητικός εκπρόσωπος του Τάσσου, εκτιμούσε ακριβώς το αντίθετο;

Ας δούμε όμως για ποιο ακριβώς πράγμα ακριβώς απολογείται ο κ. Αναστασιάδης. Μήπως για το ότι πρωτοστάτησε στην αποδοχή της επιδιαιτησίας;  Η πρόσφατη εκβιαστική επιστολή του στον πρόεδρο Χριστόφια για άμεση υπογραφή χωρίς διαπραγμάτευση ή καν πρώτη ανάγνωση του μνημονίου, δείχνει έναν άνθρωπο που έχει διαφοροποιήσει θέσεις και πολιτικές;  Για το ότι ήταν ένας από τους επιφανέστερους πλασιέ του σχεδίου Ανάν; Τότε γιατί οι Αμερικάνοι, χρόνια μετά το δημοψήφισμα, τον αποκαλούσαν «ταλαντούχο πολιτικό» και συνεννοούνταν μεταξύ τους για το πώς θα τον προφυλάξουν; Είναι διατεθειμένος να απεμπολήσει την αμερικανική εύνοια; Και γιατί πάντοτε διάνθιζε τη στάση του το 2004 με τη λέξη «τόλμη», αφού λίγα χρόνια μετά επρόκειτο να απολογηθεί γι’ αυτή;  Μετανόησε μήπως επειδή κατάγγειλε την πατρίδα του στην Ευρώπη ισχυριζόμενος ότι το 76% ήταν αποτέλεσμα κλίματος τρομοκρατίας; Για το ότι μετά το 2004 μέχρι το 2008 πολιτεύτηκε στα όρια και πέραν της λοιδορίας και της συκοφαντίας κατά του Τ. Παπαδόπουλου, τόσο δημοσίως όσο και κατά τη διάρκεια συναντήσεων με ξένους διπλωμάτες («ηλίθιος», «νεκρός εθνάρχης» κλπ); Η παρουσία του στα τελευταία μνημόσυνα του αείμνηστου ηγέτη, ή ακόμη η στράτευση στο πλευρό του «πεινασμένων για επανακαρεκλοποίηση», πρώην υπουργών και αξιωματούχων  της Κυβέρνησης Παπαδόπουλου, μπορούν άραγε να εξωραΐσουν την επιβαρυμένη προϊστορία του;
Δεν μου προκύπτει ότι ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ έχει μετανιώσει ειλικρινά για  τα «έργα»του. Εξάλλου, την ίδια πολιτική του εθνικού μινιμαλισμού ακολουθούσε σε όλα τα εθνικά και εξωτερικής φύσης θέματα, μέχρι  που χρίστηκε υποψήφιος. Μόνο όταν διαφάνηκε η προοπτική στήριξης του από μέρος της ηγεσίας του ΔΗΚΟ, άρχισε να αναλώνεται σε μελοδραματικές συγγνώμες.
Αναντίλεκτα ο Ν. Αναστασιάδης διαθέτει δημοσκοπικό προβάδισμα και αυτό δεν μπορεί να μη λαμβάνεται υπόψη. Όμως υπόψη πρέπει να λαμβάνονται και οι λόγοι που οδήγησαν τα πράγματα ως εδώ, μεταξύ των οποίων και η «εργώδης προσπάθεια» της ηγεσίας του ΑΚΕΛ και της παρούσας Κυβέρνησης να τον «ξεπλύνουν» από σωρεία πολιτικών ανομημάτων και να τον καταστήσουν προεδρικό υποψήφιο. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τη συμπόρευση τους στην πολιτική αποδόμηση και εν τέλει περιθωριοποίηση του Τ. Παπαδόπουλου;  Τη «σύμπνοια» και αλληλοϋποστήριξη ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ στα πρώτα χρόνια των γενναιόδωρων προσφορών; Αλλά και στην παρούσα προεκλογική περίοδο παρατηρεί κανείς την χωρίς πολλή περίσκεψη έγκριση-εξπρές που άρχισαν να δίνουν στη Βουλή (χωρίς σοβαρή μελέτη), σε  όλα τα μνημονιακά νομοσχέδια, την ενορχηστρωμένη εκστρατεία τους εναντίον της υποψηφιότητας Γ. Λιλλήκα (του πραγματικού αντίπαλου δέους στις προεδρικές φιλοδοξίες Αναστασιάδη)  αλλά το κυριότερο, την επιλογή της υποψηφιότητας Σταύρου Μαλά, που εξυπηρετεί αποκλειστικά και μόνο τον συναγερμικό πρόεδρο, αφού τυχόν είσοδο Μαλά στον β’ γύρο των εκλογών συνεπάγεται, αντίστοιχα, είσοδο και πενταετή παραμονή Αναστασιάδη στο Προεδρικό.
Ισως λοιπόν να  ήρθε ξανά η ώρα, ο αριστερός ψηφοφόρος, αυτός που κατά 80% ανέτρεψε το 2004 τα σχέδια Αναστασιάδη και λοιπών για επιβολή του σχεδίου Ανάν, και δεν βολεύεται με επιλογές ήττας ή με πολιτικές δωρέες στη συντηρητική Δεξιά,  να ξαναπάρει το λόγο, να ξαναβγεί μπροστά, ανατρέποντας αυτή τη φορά την άνοδο στην εξουσία όσων είναι διαχρονικά έτοιμοι να τα δώσουν όλα σε ξένους επίβουλους, τόσο σε εθνικό όσο και κοινωνικοοικονομικό επίπεδο.
*Ο Γιώργος Χριστοδουλίδης είναι δημοσιογράφος-λογοτέχνης.