Μεταξύ σφύρας και άκμονος

Tου Χρήστου Ψιλογένη

Όσο η κυπριακή οικονομία ανθούσε, αποτελούσε και  βασικό όπλο του αγώνα μας, που κατά τον Νιχάτ Ερίμ, αρχιτέκτονα της τουρκικής επεκτατικής πολιτικής, υπήρξε πάντα αγώνας αντοχής. Με το Μνημόνιο όμως, που η απρονοησία των κυβερνώντων και η απληστία των τραπεζιτών κατέστησε μονόδρομο, βρεθήκαμε κυριολεκτικά, μεταξύ σφύρας και άκμονος. Ένα είδος διπλής κατοχής, που απειλεί όχι μόνο την κρατική μας υπόσταση, αλλά και την οικονομική μας επιβίωση. Ήδη, οι γνωστοί παίκτες, άρχισαν να κινούν τα νήματα. Με πρώτο και καλύτερο  τον Ντάουνερ, που εκμεταλλευόμενος τις οικονομικές μας δυσχέρειες, απειλεί να εξετάσει και άλλους τρόπους επίλυσης του Κυπριακού, αν η ανανική συνταγή, αποδειχθεί  οριστικά ανεπαρκής  να μας υποτάξει. Υπονοούσε φυσικά λύση, ακόμα πιο φιλοτουρκική, που ανέλαβε να ερμηνεύσει ένας από τους αρχιτέκτονες του Ανανιστάν, ο πολύς Ντε Σότο. «Το Κυπριακό δεν λύεται, γιατί ο ελληνοκυπριακός λαός, δεν γνωρίζει τι εστί ομοσπονδία», αποφάνθηκε με το γνωστό του θράσος (Φιλελευθερος, 9/9/12). Πρόκειται για φράση που  εκπέμπει δύο μηνύματα. Στο πρώτο   υπενθυμίζει  ότι οι Ε/κ απορρίψαμε το σχέδιό του, που παρεμπιπτόντως δεν προέβλεπε  ομοσπονδιακή λύση, αλλά   συνομοσπονδία δύο  κρατών, υπό το στρατηγικό έλεγχο της Τουρκίας. Στο δεύτερο, όπως ακριβώς η Άγκυρα με την εγκάθετη τουρκοκυπριακή ηγεσία, υποστηρίζει ότι στην Κύπρο δεν έχουμε ένα λαό με δύο κοινότητες, αλλά δύο λαούς, υπονοώντας σαφώς ξεχωριστό δικαίωμα αυτοδιάθεσης, για τους Τ/κ. Ισχυρισμός  που παραπέμπει είτε σε λύση δύο κρατών, είτε σε προσάρτηση των κατεχομένων στην Τουρκία. Συνήγορος όπως πάντα, η Βρετανία του διαίρει και βασίλευε, που έσπευσε να  κλείσει τη μοναδική οδό διαφυγής που μας απομένει, δια του υφυπουργού της επί των Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Ντέιβιντ Λίντιγκτον: «Από το φυσικό αέριο, πρέπει να επωφεληθούν και οι δύο κοινότητες.» δήλωσε. (Φιλελεύθερος, 30/11/2012). Χωρίς βεβαίως να αναφερθεί στον κατακτητή που απειλεί καθημερινά να το σφετεριστεί Συνεχίζοντας ο Λίντιγκτον υπενθύμισε  ότι «η Βρετανία  ως εγγυήτρια δύναμη της ανεξαρτησίας μας, έχει υποχρέωση να αποτρέψει τόσο την ένωση, όσο και τη διχοτόμηση, με μια λύση διζωνικής ομοσπονδίας, που να προβλέπει ίσα δικαιώματα, για όλες τις κοινότητες.» Φυσικά οι Ε/κ γνωρίζουμε καλά το ρόλο της Βρετανίας, που ενώ απέτρεπε διαχρονικά την ένωση, προωθούσε ανέκαθεν και μέχρι σήμερα τη διχοτόμηση. Αλλά και  οι Τ/κ που, υπό την επίβλεψη της Άγκυρας, εκμεταλλεύονται  επί σαράντα σχεδόν χρόνια  τις περιουσίες των Ε/κ, χωρίς να πληρώνουν δεκάρα, ξαφνικά ανησύχησαν  μπας και χάσουν το μερίδιό τους από την ΑΟΖ ενός κράτους, που από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα,  το υποσκάπτουν και το θυμούνται μόνο για τα δικαιώματα που τους προσφέρει! Ο λόγος είναι φυσικά διότι τα κοιτάσματα φυσικού αερίου, μας προσφέρουν μια διέξοδο από τα αδιέξοδά μας, πολιτικά και οικονομικά. Εξ ου και η συντονισμένη αντίδραση της Άγκυρας και του Λονδίνου, που για λόγους προφανείς επιμένουν στη διπλή πλέον ομηρεία της Κύπρου. Γι’ αυτό  λαός και ηγεσία καλούμαστε να δώσουμε το παρών μας  στο προσκλητήριο της ιστορίας. Σ’ έναν αγώνα καθολικής αντίστασης, που θα είναι  ακόμα πιο δύσκολος απ’ ό,τι μέχρι τώρα. Σ’ έναν αγώνα στον οποίο όλοι πρέπει να καταθέσουμε πρόθυμα την προσφορά μας, ανάλογα με τις δυνάμεις και τις δυνατότητές μας, όπως ακριβώς κάναμε το 1974.