Η μελαγχολία της δημοκρατίας

Μελαγχολία 

Του Δημήτρη Μητρόπουλου

ΠΟΣΟ μελαγχολική - για να μνημονεύσει κανείς τον Πασκάλ Μπρικνέρ - είναι η δημοκρατία μας; Δεν είναι μελαγχολική, είναι σε βαθιά κατάθλιψη. Και όχι μόνο λόγω κρίσης. Ή μάλλον γιατί η κρίση έχει κάνει κάποιες πολιτικές δυνάμεις να πατούν γκάζι στον κατήφορο, νομίζοντας ότι έτσι θα φθάσουν ταχύτερα στην εξουσία. Αφορμή για τις σκέψεις αυτές δεν είναι τόσο ο πολιτικός χειρισμός της υπόθεσης της λίστας Λαγκάρντ από τον ΣΥΡΙΖΑ όσο η ατομική περίπτωση της Νάντιας Βαλαβάνη.

ΜΕ προοδευτική ματιά, η Βαλαβάνη είναι το είδος του προσώπου που θα ήθελε κανείς να βλέπει στη Βουλή των Ελλήνων. Ενας άνθρωπος σοβαρός, με βαρύ ιστορικό. Η Βαλαβάνη, που είχε συμμετοχή στον αντιδικτατορικό αγώνα, συνελήφθη και βασανίστηκε άγρια μετά το Πολυτεχνείο. Διακρίθηκε στο φοιτητικό κίνημα και στην ΕΦΕΕ τα πρώτα μεταδικτατορικά χρόνια, ούσα πολιτικοποιημένη με το ΚΚΕ. Το εγκατέλειψε το 1989, στη φάση της κυβέρνησης Τζαννετάκη, για να πάει στον ΣΥΡΙΖΑ το 2007. Ηταν η καλή φάση του Αλέκου Αλαβάνου, με τον οποίο η Βαλαβάνη συνδέθηκε και συνδέεται πολιτικά. Πέρα από την πολιτική της διαδρομή η βουλευτής της Β' Αθηνών έχει συγγραφικό και δοκιμιακό έργο, ενώ έχει δουλέψει πολύ και πάνω στον Μπρεχτ.

ΟΛΑ αυτά μιλούν μόνα τους. Το κακό όμως είναι ότι μιλάει μόνη της και η εμπλοκή της Βαλαβάνη, τις ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα, στη φημολογία περί εξακοσίων ονομάτων που είχαν αποκρυβεί από τη λίστα Λαγκάρντ. Ηταν οι ημέρες των ανεξέλεγκτων διαδόσεων για το ποιος βρισκόταν εκτεθειμένος από την αντιπαραβολή του νέου CD που έχει έρθει από τη Γαλλία με αυτό που είχε δημοσιοποιηθεί. Ολες αυτές οι φήμες εξυφαίνονταν ως δίχτυ αράχνης γύρω από τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Και όλα αυτά δεν ήταν εντελώς άσχετα με την ενεργοποίηση κάποιων καναλιών μεταξύ κατόχων της αρχικής λίστας, στελεχών της Κουμουνδούρου και δημοσιογράφων.

ΩΣΤΟΣΟ η λίστα πήγε στην Εισαγγελία, η αντιπαραβολή έγινε από τους δικαστές και η μπίλια σταμάτησε στην οικογένεια Παπακωνσταντίνου. Οι αποκαλύψεις για τους τρεις λογαριασμούς που έλειπαν δεν είχαν καμία σχέση με τα θρυλούμενα. Αφαντα τα εξακόσια ονόματα. Και το δυσάρεστο ερώτημα είναι γιατί ένα πρόσωπο με μια καθαρή δημοκρατική διαδρομή και μια καθαρή αριστερή ταυτότητα πρέπει να μπλέκει σε μια εξίσου καθαρή πολιτική σπέκουλα που μόνο στο να συκοφαντήσει αποσκοπεί. Η απάντηση έχει ένα κάνει με το κλίμα πολιτικής υστερίας - αλλά ποιος το δημιούργησε; Με την κίτρινη δημοσιογραφία - αλλά ποιος την ταΐζει και της χαϊδεύει μετά τα αυτιά; Και με μια επιθετικότητα που τείνει να λάβει χαρακτηριστικά πολιτικού τυχοδιωκτισμού.

ΕΠΕΙΔΗ η Βαλαβάνη - με την έννοια της πολιτικής της προϊστορίας - δεν είναι Τατσόπουλος, δεν έχει κανείς παρά να διαπιστώσει πόσο έχει ξινίσει η Μεταπολίτευση και πόσο αυτό έχει αλλοιώσει τις φυσιογνωμίες και τις συμπεριφορές των προσώπων που αυτή ανέδειξε. Μελαγχολική είναι και η αμυντική γραμμή της Βαλαβάνη ότι όλα αυτά προήλθαν από μια τηλεοπτική συζήτηση στην οποία συμμετείχε και ότι επρόκειτο για δημοσιογραφικές πληροφορίες, τις οποίες σχολίασε. Οταν δεν υπάρχουν ακόμη αποδείξεις, ή μάλλον όταν επίκειται εισαγγελικό πόρισμα, δεν σπεύδουμε να συμμετάσχουμε στη σπίλωση των πολιτικών μας αντιπάλων, με το βολικό άλλοθι της τηλεοπτικής ελευθεριότητας. Τελικώς - και για τη γενιά της Βαλαβάνη το ερώτημα έχει παραπάνω βαρύτητα - καταλήγει να διερωτηθεί κανείς: Τέτοια δημοκρατία θέλουμε;