Κύπρος : Μετά την φιέστα των εκλογών οι πολίτες θα πληρώσουν

Η πιο έξυπνη ατάκα κι ο κόσμος καίγεται

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

Ο ένας λέει: «Η κρίση θέλει ηγέτη». Κι ο άλλος απαντά: «Ο ηγέτης θέλει κρίση» (δεν εννοεί πως θέλει οικονομική κρίση για να διαχειριστεί αλλά πως χρειάζεται να έχει την ικανότητα να κρίνει). Κι ο τρίτος απαντά στο η κρίση θέλει ηγέτη: «Ναι, αλλά αξιόπιστον ηγέτη».
Μπορεί το σκηνικό να παραπέμπει σε τρία αγόρια που κάθονται στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου του μπαμπά ή της μαμάς, που καθώς τα παίρνουν στο γήπεδο βρίσκουν από την πέτρα αφορμή να διαφωνήσουν προσθέτοντας ο ένας στην κουβέντα του άλλου τη δική του εξυπνάδα, χωρίς τελειωμό, σπάζοντας τα νεύρα των ενήλικων στο μπροστινό κάθισμα. Aλλά στην πραγματικότητα δεν μιλάμε για τρία αγόρια, αλλά για τρεις επίδοξους ηγέτες ενός κράτους που βρίσκεται στο χείλος του κρημνού, οικονομικά, εθνικά, κοινωνικά… Στο χείλος του κρημνού απ’ όπου κι αν το δεις.

Βασισμένοι στο ότι τα πλήθη παρασύρονται εύκολα από τις ατάκες και φανατίζονται, οι τρεις υποψήφιοι προσπαθούν να δημιουργήσουν ψυχολογία κερκίδας. Κι ενώ ο κόσμος πλήττεται από παντού και νιώθει ένα αόρατο μαύρο σύννεφο να πλανάται πάνω από το κεφάλι του, με τον φόβο μήπως πέσει και τον πλακώσει, την ίδια στιγμή οι τρεις βασικοί υποψήφιοι που πιστεύουν πως έχουν τα προσόντα να βγάλουν τον τόπο και τον κόσμο από τα αδιέξοδα του, κάνουν χαβαλέ με εξυπνάδες. Κάτω από άλλες συνθήκες, σε μια χώρα που έχει λυμένα τα προβλήματα επιβίωσης της ως κράτος καθώς και τα βασικά προβλήματα επιβίωσης των ανθρώπων, ίσως και να φάνταζε αλλιώς ο ανταγωνισμός των υποψηφίων στην εξεύρεση της πιο έξυπνης ατάκας. Στην Κύπρο ζούμε όμως. Που ακόμα κι ο υπουργός Οικονομικών του προέδρου που θα φύγει με το κεφάλι ψηλά, παραδέχεται πως το χρέος της Κύπρου μπορεί να ανέλθει στο 150% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος. Το οποίο εθνικό προϊόν είναι απλά οι φόροι που πληρώνουν οι πολίτες. Τα υπόλοιπα προϊόντα, τουρισμός, βίλες σε Άγγλους, Ρώσους, Κινέζους, αέριο, κανείς δεν μπορεί να τα υπολογίσει με σιγουριά.
Με μια ατάκα μπορεί να ξεχνιέται για λίγο ο κόσμος, αλλά όταν θα έρθει η στιγμή που θα κληθεί να πληρώσει το χρέος του κράτους και των τραπεζών, καμιά ατάκα δεν θα είναι ικανή να τον παρηγορήσει ή να τον κάνει να ξεχαστεί.