Απουσία παικτών μεγάλου διαμετρήματος από την εγχώρια πολιτική σκηνή

Πενία χωρίς τέχνη

Του Δ. Μητρόπουλου

ΕΝ αρχή ην ο λόγος - και στην πολιτική. Ιδίως δε στην αντιπολίτευση. Εκεί ο λόγος είναι το μοναδικό εργαλείο. Κάτι που από μια άποψη βολεύει, αφού δεν μπορεί κανείς να κριθεί από τα έργα.

Ο καβγάς για τις κάλπες που θα στήνονταν για τις διαφορετικές προτάσεις για σύσταση Προανακριτικής για τη λίστα Λαγκάρντ ήταν λοιπόν αφορμή και ευκαιρία για να δούμε τις γλωσσοπλαστικές ικανότητες των αντιμαχομένων. Ιδίως δε της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχασε την ευκαιρία. Ακούσαμε λοιπόν για κοινοβουλευτικό πραξικόπημα και για κυβερνητική χούντα. Σε πρώτη ακρόαση, οι διατυπώσεις προκαλούν κάποια εντύπωση. Η πρωτοτυπία τους όμως είναι περιορισμένη αν τις συγκρίνει με αντίστοιχες διατυπώσεις σε ανάλογες συγκρούσεις. Ερχεται στον νου η μομφή που είχε διατυπώσει, πολύ πριν γίνει πρόεδρος, ο Φρανσουά Μιτεράν κατά της γαλλικής Δεξιάς, μιλώντας για «διαρκές πραξικόπημα». Η φράση υπαινισσόταν μια συνεχή διάβρωση των θεσμών. Και μια αλλοίωση της δημοκρατικής λειτουργίας. Πολιτικός με βαθιά κουλτούρα, αναγνώστης της λογοτεχνίας και γνώστης της Ιστορίας, ο Μιτεράν δεν είχε κανένα λόγο να προσφύγει σε χοντράδες. Εκόμισε λοιπόν στην πολιτική μια φράση αθάνατη. Γιατί τι ήταν, ας πούμε, η διακυβέρνηση Μπους από το «9/11» και μετά; Ενα διαρκές πραξικόπημα δεν ήταν; Με υποκλοπές εις βάρος αμερικανών πολιτών, «μαύρες» επιχειρήσεις των μυστικών υπηρεσιών και πάσης φύσεως παραβάσεις της κείμενης νομοθεσίας - όλα αυτά με υπέρτατο άλλοθι την πάταξη της τρομοκρατίας.

Κάτι αντίστοιχα εμπνευσμένο δεν ακούσαμε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Από την αντιπολιτευτική φρασεολογία του τριημέρου δεν αναμένεται να περάσει κάτι στην Ιστορία. Βαριές κουβέντες ακούσαμε μόνο από αυτές που συνήθως εκφέρονται όταν ανάβουν τα αίματα στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Η πολιτική σχολή της Κουμουνδούρου έχει βγάλει μια σειρά από παίκτες που δεν έχουν πρόβλημα να πάνε τα πράγματα στα άκρα. Από Ζωή Κωνσταντοπούλου στην Ολομέλεια μέχρι Πάνο Σκουρλέτη εκτός Βουλής. Η λεκτική βία περισσεύει - μέχρι εκεί όμως.

Κι η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες - θα πει κανείς. Με άλλα λόγια: μήπως ζητάμε πολλά; Το στάνταρ λόγου ενός Μιτεράν έχει υπάρξει στην ελληνική πολιτική. Δεν έχει κανείς παρά να αναλογιστεί τις αναρίθμητες φράσεις με τις οποίες ο Ανδρέας Παπανδρέου σηματοδότησε τη δημόσια ζωή. Ή τα κατά καιρούς ξεσπάσματα - από το «ποιος κυβερνάει αυτό τον τόπο;» ώς το «απέραντο φρενοκομείο» - του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Η προσφυγή στην κοινοτοπία και η ανεξέλεγκτη βία του τρέχοντος πολιτικού λόγου απλώς επιβεβαιώνει αυτό που και με άλλους τρόπους μπορούμε να διαπιστώσουμε: τη διαρκή απουσία παικτών μεγάλου διαμετρήματος από την εγχώρια σκηνή. Η πολιτική πενία απεργάζεται άτεχνο πολιτικό λόγο.