Η υποκριτική δεν είναι μόνο τέχνη για τους ηθοποιούς. Είναι ίδιον και των πολιτικάντηδων

ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ

Χρεώνεται Τρόικα και Μνημόνιο

Tου Κώστα Βενιζέλου

ΕΞΑΡΧΗΣ οι σημερινοί κυβερνώντες –και δεν είναι οι πρώτοι που έχουν αυτές τις επιδόσεις– ανέβαζαν τον πήχη και έσπευδαν να περάσουν από κάτω. Και στο Κυπριακό και στα θέματα της οικονομίας. Η Κυβέρνηση φρεσκάρει συνεχώς τις κόκκινες γραμμές της για να τις προσπερνά γιατί προφανώς χρησιμοποιούνται μόνο ως εργαλείο ικανοποίησης του σκληρού πυρήνα των υποστηρικτών της. Όσα κατά τη διάρκεια των συζητήσεων με την Τρόικα χαρακτηρίσθηκαν ως κόκκινες γραμμές, σε μεγάλο βαθμό δεν τηρήθηκαν. Κι αυτό οφείλεται κυρίως στη διαπραγματευτική τακτική που υιοθετήθηκε και στο ροκάνισμα του χρόνου, που στόχευε να πετάξουν την καυτή πατάτα στους επόμενους. Δηλώνουν ότι δεν θα πωληθούν οι επικερδείς ημικρατικοί οργανισμοί ενώ συμφώνησαν στο Μνημόνιο ότι αυτό θα γίνει εάν κριθεί το χρέος ως μη βιώσιμο. Συνεπώς, αυτό που και δημόσια αναφέρουν –κατακεραυνώνοντας και όσους εντός και εκτός Κύπρου το λένε ότι πρέπει να πωληθούν οι οργανισμοί αυτοί– γίνεται για το θεαθήναι. Εκτός κι εάν δεν έχουν αντίληψη τι συζήτησαν και τι έχουν συμφωνήσει. Παρουσιάσθηκαν να έχουν δώσει μάχη μέχρι τελικής πτώσεως για να διασφαλίσουν την ΑΤΑ, παγώνοντας το θεσμό και για τον 13ο μισθό, μετά βέβαια που άφησαν τους άλλους 12 (μισθούς) να μειωθούν.  Η υποκριτική δεν είναι μόνο τέχνη για τους ηθοποιούς. Είναι ίδιον και των πολιτικάντηδων. Αυτών που κλαψουρίζουν για τον απλό άνθρωπο την ώρα που και με τη δική τους διαχείριση κατάφεραν να οδηγήσουν στην οικονομία στο γκρεμό.
Που κατάφεραν να πλήξουν την κοινωνική συνοχή και περιορίσουν διαχρονικά κοινωνικά κεκτημένα.  Μπορεί από τα μπαλκόνια κα τους κομματικούς συλλόγους να λένε διάφορα για τους κλεφταράδες των αγορών και τους εγκληματικούς χειρισμούς των τραπεζιτών (δεν θίγονται οι υπουργοί Οικονομικών της Κυβέρνησης;) και να μπορούν τούτα να τεκμηριωθούν. Όμως οι δικές τους ευθύνες είναι ασήκωτες. Κυρίως για την αδράνεια που επέδειξαν και την επιδερμική αντιμετώπιση των προβλημάτων. Αποτυγχάνοντας να διαχωρίσουν τη διαχείριση του κόμματος από αυτήν του κράτους, αυτοεγκλωβίσθηκαν σε τσιτσάτα και κατάφεραν αυτό που ήθελε μεγάλη προσπάθεια να επιτευχθεί: Να παραδώσουν καμένη γη. Να θεωρείται επίτευγμα ότι το κράτος μπορεί να πληρώσει μισθούς μέχρι τον Μάρτιο! Κατάφεραν να βάλουν μια προοπτική εξουσίας στο χρονοντούλαπο.
Μπορεί να καταφέρει τελικά ο νυν Πρόεδρος να μην υπογράψει το Μνημόνιο και να δώσει την πάσα στον διάδοχό του. Όμως αυτό δεν σημαίνει επί της ουσίας τίποτε. Αυτός προσκάλεσε τους… διεθνείς κλεφταράδες, συμφώνησε το Μνημόνιο και εκχώρησε κυριαρχία στους τροϊκανούς. Σε αυτόν χρεώνεται όλο το παζλ.