Κύπρος - Ανύπαρκτος έλεγχος

Άριστος Μιχαηλίδης

Παρακολουθώ τους τελευταίους μήνες σχεδόν καθημερινά τις παρεμβάσεις των πολιτών στην ιστοσελίδα του Φιλελεύθερου όπου υπάρχει πια η δυνατότητα να γράφουν τις απόψεις τους και να κάνουν διάλογο. Η εικόνα που έχω είναι ότι αυτό που γίνεται είναι η απόλυτη ξεφτίλα αυτού που λέμε «κοινή γνώμη», στην οποία δήθεν απευθυνόμαστε και, ειδικά εμείς οι δημοσιογράφοι, περηφανευόμαστε ότι την εκφράζουμε. Πολλές φορές με κάνουν να σκέφτομαι το απαράδεκτο: αν αυτή είναι η κοινή γνώμη της Κύπρου, ό,τι της κάνουν χαλάλι της. Υπάρχει ασφαλώς πάντα και η σιωπηρή πλειοψηφία, η οποία είμαι σίγουρος ότι έχει πολύ περισσότερο μυαλό και αντίληψη από τη φωνασκούσα μειοψηφία, αλλά πνίγεται και χάνεται πίσω από τους λίγους που κάνουν πολλή φασαρία.

Σέβομαι απόλυτα όσους με τις παρεμβάσεις τους επιχειρούν να εκφράσουν άποψη, έστω κι αν είναι λανθασμένη ή και παιδιάστικη άποψη, αλλά δεν μπορώ να σεβαστώ τους κλακαδόρους, αυτούς που ξεκινούν τη μέρα τους αποφασισμένοι να υπερασπιστούν ειδωλολατρικά τους κομματικούς τους ταγούς, ακόμα κι όταν κάνουν εγκλήματα. Γιατί αυτοί δικαιολογούν την ασυδοσία της πολιτικής ζωής, τις παρανομίες των κρατικών αρχόντων, την έλλειψη μηχανισμών ελέγχου, την ανευθυνότητα και επιπολαιότητα στη διοίκηση του κράτους. Κι αυτό είναι εγκληματικό για τη χώρα.

Χθες, για παράδειγμα, γράφαμε για τη γνωστή διαφορά του Μιλτή με τον Χριστόφια, προσπαθώντας να τονίσουμε την παντελή απουσία ελέγχου στις αποφάσεις και στις πράξεις αυτών που μας κυβερνούν. Κάτι που επισημάναμε πολλές φορές, άσχετα με το ποιος είναι στην εξουσία. Γιατί πιστεύουμε πως φτάσαμε πια σε τέτοια αποσύνθεση, που επείγει να ρυθμιστούν αυτά τα ζητήματα. Ο Χριστόφιας είναι ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα. Κι αυτό φαίνεται από τα αποτελέσματα της διακυβέρνησής του. Ή ακόμα και από τη διένεξή του με τον Μιλτή, που του έκτιζε σπίτια την ώρα που έκανε δουλειές του Δημοσίου, χωρίς να υπάρχει δυνατότητα ελέγχου. Εμείς δεν θεωρούμε δεδομένο ότι είναι όλοι τίμιοι, δεν έχουν διαπλοκές και προσωπικά συμφέροντα, προπάντων στις μέρες μας, που οι πάντες είναι ύποπτοι για τη λεηλασία της Κύπρου. Αλλά, οι παρεμβάσεις των πολιτών μας απογοητεύουν. Γιατί αντί να ασχοληθούν με την ουσία, να απαιτήσουν και οι ίδιοι τον έλεγχο των κυβερνώντων, να απαιτήσουν να πάψουν να τους συμπεριφέρονται ως απόλυτοι μονάρχες που δεν έχουν να δώσουν λογαριασμό σε κανέναν, ξεκινούν να στήνουν με τον νου τους σενάρια συνωμοσίας, όπως κάνουν και οι απελπισμένοι κομματάρχες. Ο ένας μας ρωτά γιατί δεν ζητούμε να ελεγχθεί κι ο Αναστασιάδης, όπως ζητούμε για τον Χριστόφια, ο άλλος ότι «είναι μια συνηθισμένη διαφορά μεταξύ εργολάβου και εργοδότη» αλλά ασχολούμαστε επειδή γλείφουμε τους κυβερνώντες και πάει λέγοντας. Κάποια σχόλια που είναι ουσιαστικά και μπορούν να βοηθήσουν πραγματικά να ασκηθεί πίεση στους ταγούς για να λάβουν επιτέλους κάποια μέτρα, πνίγονται μέσα στον κυκεώνα των στενοκέφαλων. Το χειρότερο είναι η αντίληψη που έχουν για το τι είναι σωστό και τι λάθος. Αδυνατούν να διαχωρίσουν τις έννοιες και τους θεσμούς από τα πρόσωπα, όπως αδυνατούν να δεχθούν και το ότι μπορεί να υπάρχουν άλλοι, δημοσιογράφοι ή πολίτες, που δεν βάζουν το κόμμα ή την προσωπολατρία πάνω από το δημόσιο συμφέρον. Απογοητευόμαστε, γιατί αν οι πολίτες δεν αντιλαμβάνονται ποιο είναι το συμφέρον τους για να το διεκδικήσουν, δεν πρόκειται να τους το προσφέρει κανένας. Άξιοι της τύχης μας. 

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος

Δημοσιεύτηκε στις 11/10/2013