Κύπρος - Προς Επιμένοντας

Γ. Σέρτης

ΤΡΙΑΝΤΑ χρόνια απόταν ο Ντενκτάς ονόμαζε τα κατεχόμενα σπίτια και τις περιουσίες μας... «κράτος» του, δέκα χρόνια απόταν ο ίδιος ο Ντενκτάς σήκωνε την μπάρα του κατοχικού οδοφράγματος -«για να συνειδητοποιήσουν όλοι ότι εισέρχονται σε άλλο "κράτος"», όπως δήλωνε τρεις εβδομάδες αργότερα- εννιά χρόνια απόταν η Κυπριακή Δημοκρατία -αυτοδιασωθείσα λαϊκή και Τασική βουλήσει- εντασσόταν -δι' όλων της των εδαφών- στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ανάγκη λογοδοσίας -και- από την καθημερινή καταγραφή.

Επειδή -ανάγκη συνεχούς επανάληψης- δεν κατρακυλήσαμε... τυχαία στη -σύνολη-

χρεοκοπία.

Λοιπόν, για να μαθαίνουν οι νεότεροι και να (ξανα)θυμούνται οι παλαιότεροι.

Στην αυθαιρεσία του Ντενκτάς, καθολική ήταν η αντίδραση.

Λαός και ηγεσία -που λέγαμε, τότε- παγκομματικά και παλλαϊκά επαναλάβαμε:

— Ουδέποτε θα απεμπολήσωμεν!

Ομοίως και με ομόφωνό της ψήφισμα η Βουλή.

Το Συμβούλιο Ασφαλείας εξέδωσε ψήφισμα που απαιτούσε, αφενός ουδείς να προβαίνει σε πράξεις αναγνώρισης του ψευδοκράτους, και αφετέρου επαναλάμβανε τα περί Κύπρου ψηφίσματα του ΟΗΕ για αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και τον τερματισμό της τουρκικής κατοχής. Μάλιστα, για άρση της αποσχιστικής ενέργειας του Ντενκτάς ανέθετε στον Γ.Γ. του ΟΗΕ ν' αναλάβει σχετική πρωτοβουλία.

Το πώς εκείνη η Πρωτοβουλία κατέληξε αντί να κινείται για την άρση της αποσχιστικής ενέργειας, να περιστρέφεται -ροκανίζοντας τον χρόνο- στη... νομιμοποίησή της, το (ξανά)παμε.

Όπως και το πώς βρεθήκαμε με... παντιέρα του «αγώνα» μας τη Διζωνική με πολιτική ισότητα κ.λπ., και το πώς -παντελώς αβοήθητοι και ακαθοδήγητοι- σύρθηκαν, από επιτήδειους δικηγόρους και επίορκους δημόσιους λειτουργούς, πρόσφυγες να καταφεύγουν σε παράνομες τουρκικές επιτροπές ξεπουλώντας τις περιουσίες τους και δυναμιτίζοντας τα σιδεροτσιέφαλα κοτσιάνια του Κτηματολογίου της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Κι όμως...

Στο κλίμα μιας τόσο δυσμενούς κατάληξης και τόσων ενάντιων ανέμων, καθώς ανίκανες και ανάξιες ηγεσίες επιχειρούν την κλωνοποίησή τους και στη νέα γενιά, ανάγκη όσοι μπορούμε ακόμη να σκεφτόμαστε έξω από τα στεγανά του παράλυτου πολιτικο-κομματικού λόγου, σαν τους καβαφικούς Κατωιταλιώτες να θυμούμαστε ποιοι ήμασταν, και ποιοι πρέπει να (παρα)μείνουμε... 

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος

Δημοσιεύτηκε στις 15/11/2013