Κύπρος - Συστράτευση γύρω από ποιο σχέδιο;

Άριστος Μιχαηλίδης

Στην προχθεσινή του δήλωση, όπου ανακοίνωσε την απόφαση να προχωρήσει με τις έρευνες για τα κοιτάσματα (μέχρι εκείνη την ώρα υπήρχαν αμφιβολίες και «έπαιζε» ακόμα και το σενάριο αναβολής…) ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αφού περίγραψε την κατάσταση με τις τουρκικές απειλές, κάλεσε «όλες τις πολιτικές δυνάμεις σε ενότητα και συστράτευση». Και μάλιστα, «με φόντο τις απειλές της Τουρκίας», όπως είπε «και ενεργώντας για την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της πατρίδας μας, καλώ όλες τις πολιτικές δυνάμεις σε ενότητα και συστράτευση.»
Δηλαδή, η συστράτευση είναι πατριωτικό σας καθήκον, κύριοι. Κάπως ανάλογες ήταν και οι δηλώσεις εκπροσώπων του, τις προηγούμενες μέρες, όπου ακούγαμε συχνά επικρίσεις για πολιτικούς, οι οποίοι, όπως έλεγαν, την ώρα που η πατρίδα μας δέχεται ιταμές απειλές από την Τουρκία, αυτοί επιτίθενται στον Πρόεδρο και τον υποσκάπτουν, αντί να συστρατευθούν γύρω του.
Αυτή η υπόσκαψη, που έγινε το γιαλέλι του Αράπη τα τελευταία χρόνια, όπως και οι προσκλήσεις για συστράτευση όλων των πολιτικών δυνάμεων, δεν έχουν πια κανένα νόημα και διερωτούμαστε γιατί συνεχίζεται αυτή η ιστορία, ακόμα και την ώρα που πράγματι χρειάζεται σοβαρότητα και περίσκεψη και υπερκομματική δράση για να αντιμετωπιστούν οι καταιγιστικές εξελίξεις. Για να έχει νόημα, ας πούμε, η πρόσκληση του Προέδρου σε ενότητα και συστράτευση, πρέπει να υπάρξει και έμπρακτη προσπάθεια προς τούτο, αλλιώς είναι σαν να τους καλεί σε συστράτευση γύρω από κάτι που δεν γνωρίζουν. Οι πολιτικές δυνάμεις, δηλαδή οι αρχηγοί και υπαρχηγοί των κομμάτων, παρακολουθούν τις εξελίξεις από τα μέσα ενημέρωσης ή από ξένους, όπως τις παρακολουθεί όλος ο κόσμος, αλλά δεν έχουν προσκληθεί σε καμιά εθνική σύσκεψη να ενημερωθούν, να συζητήσουν και να πάρουν αποφάσεις γύρω από τις οποίες θα συστρατευθούν. Δεν έπρεπε να καλούνται να συστρατευθούν γύρω από τον Δημήτρη Χριστόφια, με τον οποίο ούτως ή άλλως διαφωνούν, αλλά γύρω από μια εθνική στρατηγική, γύρω από ένα σχέδιο δράσης. Υπάρχει κάτι τέτοιο;
Ακόμα πιο χαρακτηριστικό όμως είναι το γεγονός ότι ο δεύτερος της κυπριακής Πολιτείας, ο Πρόεδρος της Βουλής, δεν έχει καμιά ενημέρωση για το τι κάνει η Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ποια είναι τα σχέδια του. Μαθαίνουμε ότι από τον Ιούνιο, που εξελέγη ο Γιαννάκης Ομήρου δεν είχε καμιά επαφή με τον Πρόεδρο, πέρα από το πρώτο τηλεφώνημα για τα συγχαρητήρια. Αλλά, ο κ. Ομήρου είναι ο Προεδρεύων της Δημοκρατίας και κυρίως αν, μη κακό, συμβεί οτιδήποτε στον Πρόεδρο και δεν μπορεί να ασκήσει τα καθήκοντα του, είναι ο κ. Ομήρου, που θα αναλάβει να εφαρμόσει όσα εκκρεμούν: Να συνεχίσει τις συνομιλίες, να εφαρμόσει το σχέδιο (αν υπάρχει) για τις τουρκικές απειλές, να συνεχίσει τις ενέργειες για τα κοιτάσματα, τις επαφές με το Ισραήλ ή τη Ρωσία (αν υπάρχουν), όλες τις δεσμεύσεις του Προέδρου. Πώς θα το κάνει αν δεν είναι λεπτομερώς ενημερωμένος για τις ενέργειες του Προέδρου; Ποιο είναι λοιπόν το νόημα των προσκλήσεων για ενότητα και συστράτευση, αν δεν υπάρχει κάποιο συμφωνημένο πλαίσιο πολιτικής;