Κυπριακό : Συνομιλίες από μηδενική βάση

Βαγγέλης Κουφουδάκης: ΟΗΕ και Αγγλοαμερικανοί 

ελάμβαναν ως δεδομένες τις ε/κ υποχωρήσεις

ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ  ΠΙΜΠΙΣΙΗ

Συνεχή λάθη από διαδοχικές κυπριακές κυβερνήσεις στη διαχείριση του Κυπριακού εντοπίζει ο καθηγητής Βαγγέλης Κουφουδάκης, ο οποίος παράλληλα υποστηρίζει ότι έπρεπε να είχαν ζητήσει την έναρξη διαπραγματεύσεων από μηδενική βάση χωρίς να φοβούνται ότι θα κατηγορηθούν για αδιαλλαξία. Αυτό τον φόβο, αναφέρει ο κ. Κουφουδάκης τον έχουν εκμεταλλευθεί οι Αγγλοαμερικανοί, αλλά και τα Ηνωμένα Έθνη και κυρίως ο Αλεξάντερ Ντάουνερ.
Σε συνέντευξή του στον «Φ», την οποία παραχώρησε πρόσφατα, ενώ βρισκόταν στην Κύπρο για να μιλήσει σε εκδήλωση του πρώην υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Λιλλήκα, ο κ. Κουφουδάκης υπογραμμίζει τον κίνδυνο ότι βρισκόμαστε ενώπιον ενός νέου σχεδίου, το οποίο δεν θα διαφέρει από αυτό που απέρριψε η συντριπτική πλειοψηφία του κυπριακού Ελληνισμού το 2004.
- Κατ’ αρχάς τι είναι αυτό που σας φέρνει ξανά στην Κύπρο;Βρέθηκα εδώ μετά από πρόσκληση του πρώην υπουργού Εξωτερικού Γιώργου Λιλλήκα για να μιλήσω σε συγκέντρωση με θέμα από το σχέδιο Ανάν 5 στο Ανάν 6. Αυτό που βλέπω σήμερα είναι πως ενώ τα δικαιώματα και η ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας αμφισβητούνται καθημερινά από την κατοχική δύναμη και τον Ντάουνερ συνεχίζεται το θέατρο του παραλόγου των λεγομένων κυπριακής ιδιοκτησίας συνομιλιών. Βρισκόμαστε τώρα στην τελική ευθεία του οδικού χάρτη του Ντάουνερ, ο οποίος τον Οκτώβριο του 2011 είχε το θράσος να παραδεχθεί ότι μετά την παρθενογένεση του «νέου κράτους» δεν υπάρχει εγγύηση, όπως ο ίδιος είπε, ότι θα λειτουργήσει.
- Πιστεύετε ότι βρισκόμαστε ενώπιον ενός σχεδίου παρόμοιο με το Ανάν 5 γι’ αυτό και το ονομάζετε Ανάν 6;Οκτώ χρόνια μετά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν από τη συντριπτική πλειοψηφία του Κυπριακού Ελληνισμού η ιστορία στο Κυπριακό επαναλαμβάνεται. Ο Μπαν Κι Μουν και ο Αλεξάντερ Ντάουνερ με την καθοδήγηση της αγγλοαμερικανικής διπλωματίας και τις νέες διολισθήσεις της κυπριακής ηγεσίας, έδειξαν πλήρη καταφρόνηση για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 2004 και έρχονται να ξανασερβίρουν μια έκτη μορφή ενός νεκραναστημένου Σχεδίου Ανάν, μέσω μιας νέας επιδιαιτησίας, άσχετο αν δεν χρησιμοποιούν τώρα αυτήν την ορολογία.
- Πιστεύετε ότι έχουν γίνει λάθη από ελληνοκυπριακής πλευράς, τα οποία εκμεταλλεύθηκε ο διεθνής παράγοντας; - Θα αναφερθώ σε δύο παραδείγματα. Πρώτον, στην υποβάθμιση του Κυπριακού από ένα πρόβλημα εισβολής, κατοχής και παραβίασης διεθνών αναγνωρισμένων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σ’ ένα διακοινοτικό πρόβλημα που έχει ανάγκη συνταγματικής διευθέτησης, και δεύτερον, τις συνεχείς υποχωρήσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς χωρίς κανένα αντάλλαγμα από την κατοχική δύναμη που, μονόπλευρα, πολλές φορές άλλαξε τις βάσεις των συνομιλιών.
- Τι ήταν αυτό που κατά την άποψή σας έπρεπε να γίνει από ε/κ πλευράς και δεν έγινε; Οι κυπριακές κυβερνήσεις δεν είχαν το πολιτικό θάρρος να ζητήσουν συνομιλίες από μηδενική βάση μήπως και κατηγορηθούν για αδιαλλαξία.
- Αυτό μπορούσε να γίνει; Γιατί πολύ συχνά ακούμε τους πολιτικούς ηγέτες να δηλώνουν πως εάν μετακινηθούν από τα συμφωνηθέντα θα φορτωθούν την ευθύνη του αδιεξόδου. Σίγουρα μπορούσαν να ζητήσουν έναρξη συνομιλιών από μηδενική βάση. Δυστυχώς δεν το έπραξαν και ο ΟΗΕ, οι Αγγλοαμερικάνοι μεσολαβητές, αλλά και η Τουρκία έπαιρναν ως δεδομένες τις ελληνοκυπριακές υποχωρήσεις, άσχετο αν οι προηγούμενες συνομιλίες απέτυχαν, και ζητούσαν νέες ελληνοκυπριακές υποχωρήσεις για ένα νέο κύκλο συνομιλιών.
Στους θιασώτες του Σχεδίου Ανάν θέλω να υπενθυμίσω δύο σημεία. Πρώτον: να διαβάσουν το βιβλίο του λόρδου Χάνεϊ, ο οποίος εξηγεί λεπτομερώς πως ο Πρόεδρος Κληρίδης έκανε σοβαρές υποχωρήσεις, χωρίς ανταλλάγματα, στη διάρκεια των συνομιλιών που οδήγησαν στο Σχέδιο Ανάν. Ο Χάνεϊ περιγράφει με κυνικό τρόπο πως οι ξένοι μεσολαβητές ανέλαβαν τη συγγραφή των εγγράφων που έγιναν η βάση του Σχεδίου Ανάν. Σ’ αυτό αναφέρεται στην «επιδέξια νομική διατύπωση που σκόπευε να κρύψει τα πραγματικά θέματα». Δηλαδή την «εποικοδομητική ασάφεια» για να εξαπατήσουν τους Κύπριους συνομιλητές τους και να τους οδηγήσουν σε μια λύση συνομοσπονδιακού χαρακτήρα. Τονίζω τις λέξεις «συνομοσπονδιακού χαρακτήρα» μια και σε κανένα σχέδιο δεν υπάρχει ιεράρχηση μεταξύ της ομοσπονδιακής και της πολιτειακής νομοθεσίας, ενώ η κεντρική Κυβέρνηση ουσιαστικά είναι μια υποτελής διοίκηση των δύο ομόσπονδων πολιτειών.

Σταθερές οι κόκκινες γραμμές της Τουρκίας

- Σύμφωνα με τα όσα λέγονται και γράφονται τα πράγματα οδεύουν προς ένα νέο αδιέξοδο. Οι συνομιλίες των τελευταίων μηνών χαρακτηρίζονται από τις σταθερές κόκκινες γραμμές της Τουρκίας που περιλαμβάνουν: Πρώτον, ότι το Κυπριακό λύθηκε το 1974 και με την ίδρυση του ψευδοκράτους το 1983, δεύτερον, ότι η Τουρκία έχει επεμβατικά δικαιώματα και δικαιώματα εγγύησης στην Κύπρο, τρίτον, την αμφισβήτηση των πολιτικών και νομικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας και τέταρτον, την άρση της λεγόμενης απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων.
Ο Μπαν Κι Μουν όχι μόνο δεν διαφωνεί με αυτές τις θέσεις, αλλά και έμμεσα απειλεί ότι σε περίπτωση αδιεξόδου στις συνομιλίες η Ειρηνευτική Δύναμη μάλλον θα αποσυρθεί. Δεν αναφέρεται όμως ότι ένα μεγάλο μέρος των εξόδων της ΟΥΝΦΙΚΥΠ καλύπτεται από το θύμα της τουρκικής εισβολής. Με το σημερινό αδιέξοδο στις συνομιλίες το ερώτημα είναι αν η επιδιαιτησία του Αλεξάντερ Ντάουνερ στοχεύει σε μια κοινά αποδεκτή λύση που βασίζεται σε δημοκρατικές αρχές, στον κανόνα του νόμου και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ή απλώς επιδιώκει την ολοκλήρωση της τουρκικής πολιτικής όπως έγινε στο Μπούργκενστοκ το 2004.
Δυστυχώς, οι αλλαγές που έχουμε δει στη διαδικασία του ΟΗΕ μετά το 2008 δείχνουν μια αλλαγή τακτικής, όχι όμως της ουσίας των θέσεων του Γενικού Γραμματέα και των Αγγλοαμερικανών. Αυτό, σιωπηρά, φαίνεται να το έχει αποδεχθεί ο Πρόεδρος, που παρευρέθη στη δεύτερη Συνάντηση στο Greentree, άσχετο αν ο ίδιος είπε ότι δεν δικαιολογείτο η πρόσκληση του Γενικού Γραμματέα λόγω απουσίας προόδου στις συνομιλίες. Ο Πρόεδρος Χριστόφιας δεν διαφώνησε με τη δήλωση του Μπαν Κι Μουν ότι ο κ. Ντάουνερ, ο μεσολαβητής που αμφισβήτησε τη νομιμότητα της κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας, θ’ αποφασίσει αν και πότε θα συγκληθεί η διεθνής διάσκεψη.
- Πιστεύετε ότι έχουν γίνει κι άλλες υποχωρήσεις από ε/κ πλευράς;Οι υποχωρήσεις συνεχίζονται μέσω απειλών της Τουρκίας, ενώ οι διαπραγματευτές όχι μόνο δέχθηκαν τη νεκρανάσταση του σχεδίου Ανάν, αλλά συμφώνησαν και σε νέες υποχωρήσεις μεταξύ των οποίων οι λεγόμενες τέσσερις ελευθερίες των Τούρκων υπηκόων στο νέο κυπριακό κράτος. Δηλαδή ενώ περιορίζονται τα δικαιώματα Κυπρίων πολιτών κάτω από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων μέσα στη χώρα τους, οι συνομιλητές κατοχυρώνουν τον εκτουρκισμό της Κύπρου.
Εξετάζοντας τα έγγραφα των συγκλήσεων και τα έγγραφα που παρουσιάστηκαν στις συνεδρίες του Εθνικού Συμβουλίου στις συνεδρίες της 15ης και 17ης Φεβρουαρίου 2012 βλέπουμε τις νέες σοβαρές υποχωρήσεις της ε/κ πλευράς. Κι ενώ οι διαπραγματευτές κρύβονται πίσω από την εμπιστευτικότητα των συνομιλιών το κοινό θα βρεθεί μπροστά σε νέες εκπλήξεις όπως έγινε με την επιδιαιτησία του Μπούργκενστοκ. Υπάρχει μια συστηματική πολιτική παραπληροφόρησης και αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης για τις νέες υποχωρήσεις που έχουν γίνει και που επιρρίπτονται στις αμαρτίες του παρελθόντος.

ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙΣ, ΦΥΛΛΟ ΣΥΚΗΣ

- Σχεδόν καθημερινά ακούμε την πολιτική ηγεσία να ζητά ενότητα προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι επιβουλές της Τουρκίας αλλά και των ξένων. - Ενότητα δεν δημιουργείται με τη νεκρανάσταση του σχεδίου Ανάν ούτε και δημιουργείται με ευκαιριακές επετειακές προπαγανδιστικές διακηρύξεις που είναι μόνο το φύλλο συκής που καλύπτει τα νέα σχέδια για διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η ενότητα δεν δημιουργείται με χρονοδιαγράμματα και επιδιατησία και την αποδοχή διεθνούς διάσκεψης. Ούτε και μπορεί να δημιουργηθεί με αποδοχή εγγυήσεων και επεμβατικών δικαιωμάτων της Τουρκίας υπό οποιαδήποτε μορφή.

Τα σχέδια για ΔΔΟ προηγήθηκαν του 1974 Η κυπριακή πολιτική ηγεσία υποστηρίζει ότι η λύση ομοσπονδίας είναι αποτέλεσμα των γεγονότων του 1974 και ως εκ τούτου δεν μπορεί να γίνει τίποτε άλλο. Τα σχέδια για μια ομοσπονδιακή λύση στην Κύπρο εμφανίστηκαν πριν από την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η Τουρκία προώθησε την ιδέα από το 1955. Αυτή όμως η ιδέα απερρίφθη από τον Βρετανό συνταγματολόγο Λόρδο Ράντκλιφ το 1956 και από τον μεσολαβητή του ΟΗΕ Γκάλο Πλάζα το 1965. Μετά την τ/κ αποστασία του 1963 τα σχέδια για τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας εμφανίσθηκαν με το Νατοϊκό Σχέδιο του Φλεβάρη 1964, με τις τρεις μορφές του Σχεδίου Άτσεσον το καλοκαίρι 1964, την ελληνοτουρκική κατανόηση της Λισαβόνας στη Νατοϊκή Διάσκεψη του Ιούνη 1971, με τις ιδέες του Κίσσινγκερ, και το τριμερές σχέδιο “ΑΒC” του 1978, γνωστό ως Σχέδιο Νίμιτς. Πριν λίγες βδομάδες, ένας από τους Κύπριους θιασώτες του σχεδίου Ανάν, ζητούσε την επαναφορά του σχεδίου Νίμιτς. Ξεχνούσε όμως ότι ενώ το τριμερές σχέδιο απαιτούσε την αποδοχή του παράνομου συνταγματικού σχήματος της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, άφηνε για μελλοντική διαπραγμάτευση θέματα ουσιαστικής σημασίας για τους Ελληνοκύπριους σαν αυτά του περιουσιακού, των προσφύγων, των εποίκων, των τουρκικών στρατευμάτων και του εδαφικού, μεταξύ άλλων. Επίσημα, η ιδέα της αποκαλούμενης διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας προωθήθηκε από τον Κλαρκ Κλίφορντ τον Φεβρουάριο 1977. Από τότε, αυτό το παράνομο και παράδοξο συνταγματικό σχήμα έχει γίνει η Βίβλος για τη διευθέτηση του Κυπριακού. 
ΠΗΓΗ : Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ  17/04/2012