Δάκρυα για την Χαλκιδική...

Έρμαια της καχυποψίας  Και το ανύπαρκτο κράτος Tου Σταύρου Tζίμα Κλιμακώνεται επικίνδυνα η ένταση μεταξύ των κατοίκων  της βόρειας Χαλκιδικής που τάσσονται υπέρ της επένδυσης  της εξόρυξης χρυσού στα μεταλλεία του Μαντέμ Λάκκου και εκείνων που αντιδρούν. Εύφλεκτη ύλη συσσωρεύεται καθημερινά, με μικροεπεισόδια και εκατέρωθεν απειλές και ο κίνδυνος ανεξέλεγκτων καταστάσεων με αιματηρές καταλήξεις δεν πρέπει να αποκλειστεί. Η τοπική κοινωνία έχει διχαστεί, με τους μεταλλωρύχους  να περιμένουν πώς και πώς να ανοίξουν δουλειές και μερίδα κατοίκων των παράλιων χωριών να υποστηρίζει ότι θα πληγεί το περιβάλλον και επομένως ο τουρισμός. Τα δύο στρατόπεδα εμφανίζονται αποφασισμένα να  φτάσουν έως την τελική σύγκρουση και ήδη προετοιμάζονται γι’ αυτήν. Οι μεταλλωρύχοι έχουν καταλάβει δυναμικά και περιφρουρούν τον χώρο απ’ όπου θα αρχίσουν οι εργασίες, ενώ οι διαφωνούντες, ενισχυόμενοι από ομάδες ακτιβιστών από τη Θεσσαλονίκη, οργανώνονται  για να αποτρέψουν, δυναμικά και αυτοί, την επένδυση. Πού οδεύει η κατάσταση; Φοβάμαι ότι θα έχουμε άσχημα  ξεμπερδέματα, καθώς πάει να στηθεί ένα σκηνικό τύπου  Κερατέας, σε χειρότερη όμως εκδοχή. Γιατί εδώ δεν  συγκρούονται το κράτος και η αστυνομία με τον ντόπιο πληθυσμό, αλλά οι κάτοικοι μεταξύ τους, που μπορεί να είναι γείτονες, συγγενείς ή φίλοι! Η επένδυση είναι μεγάλη και χωρίς αμφιβολία θα δώσει πνοή στη χειμαζόμενη οικονομία της βόρειας Χαλκιδικής, που από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου ζει από τα μεταλλεία. Η εταιρεία από την πλευρά της έχει καταθέσει σχέδια, βάσει  των οποίων η εξόρυξη και η εκμετάλλευση των μεταλλευμάτων  θα γίνεται με υπερσύγχρονες μεθόδους, χωρίς να  βλάπτεται το περιβάλλον. Αυτό που δεν έχει καταστεί δυνατό μέχρι στιγμής είναι να πειστούν οι κάτοικοι ότι η πολιτεία έχει και τη βούληση και τη δύναμη να επιβάλει τους όρους λειτουργίας της επένδυσης, ώστε και μερικές χιλιάδες οικογένειες να ζήσουν από τα μεταλλεία και ο φυσικός πλούτος να  προστατευθεί. Μπορεί να διαλυθεί αυτή η καχυποψία, που κατά τη γνώμη μου αποτελεί το κλειδί  στην υπόθεση της Χαλκιδικής, όταν κυριαρχεί η αντίληψη ότι τούτο το κράτος είναι ανίκανο  και για το παραμικρό; Πολύ δύσκολα, και ίσως  είναι πολύ αργά στην περίπτωση της Χαλκιδικής. Ποιες προοπτικές υπάρχουν; Η μία είναι να ξεκινήσει η εξόρυξη υπό την προστασία μερικών χιλιάδων αστυνομικών  που με κλομπ και δακρυγόνα θα προσπαθούν να κρατούν  σε απόσταση εκείνους που αντιδρούν. Μέχρι πότε όμως; Η αλλη είναι να τα μαζέψει και να φύγει η εταιρεία και να  μη γίνει η επένδυση. Πώς θα αντιδράσουν τότε όλοι εκείνοι, μερικές χιλιάδες δηλαδή, που επένδυσαν τις  ελπίδες τους για δουλειά στην εξόρυξη του χρυσού και ποιο μήνυμα θα εκπέμψει η χώρα διεθνώς σε μια περίοδο που ψάχνει με το κιάλι επενδυτές;