Ποίηση των ημερών

Ο Νυμφίος...

Του Λευτέρη Π. Παπαδόπουλου

Δεν περνάει Κυριακή των Βαΐων χωρίς να 'ρθουν στον νου μου οι στίχοι του Κώστα Βάρναλη από τη «Μάνα του Χριστού»: «Πώς οι δρόμοι εβωδάνε με βάγια στρωμένοι/ ηλιοπάτητοι δρόμοι και γύρω μπαξέδες/ Η χαρά της γιορτής όλο πιότερο αξαίνει/ και μακριάθε βογκάει και μακριάθε ανεβαίνει» (...). «Πώς αδύναμη στάθηκε τόσο η καρδιά σου/ στα λαμπρά Γεροσόλυμα Καίσαρας να 'μπεις!/ Αν τα πλήθη αλαλάζανε ξώφρενα (αλιά σου)/ δεν ηξέραν ακόμα ούτε ποιο τ' όνομά σου». Και μετά στο τέλος, η στροφή - μαχαιριά: «... Μα γιατί να σταθείς να σε πιάσουν! Κι ακόμα,/ σα ρωτήσανε: "Ποιος ο Χριστός;" τι πες "Να με!"/ Αχ, δεν ξέρει τι λέει το πικρό μου το στόμα!/ Τριάντα χρόνια παιδί μου δε σ' έμαθ' ακόμα!»

Οπως δεν περνάει Μεγάλη Δευτέρα χωρίς να θυμηθώ ότι για την προηγούμενη νύχτα γράφτηκε το μοναδικό τροπάριο «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός•/ και μακάριος ο δούλος ον ευρήσει γρηγορούντα/ ανάξιος δε πάλιν ον ευρήσει ραθυμούντα» που το έψαλε υπέροχα η Ειρήνη Παπά πριν από πολλά χρόνια, όπως και ο ασυναγώνιστος Μανώλης Μητσιάς, αλλά και η εκπληκτική Ελένη Βιτάλη, αν δεν με απατά η μνήμη μου. Μνήμη που σίγουρα δεν με απατά όταν σκέφτομαι τον Ορφέα Οικονομίδη, τον κομμουνιστή δημοσιογράφο - δουλέψαμε μαζί δυο δεκαετίες στα «ΝΕΑ» - ο οποίος σ' ένα κομμάτι του, για ένα ταξίδι στη σοβιετική Μόσχα, ακουμπούσε τους στίχους του Βάρναλη, πάνω στον ήχο που κάνουν οι τροχοί του τρένου καθώς κυλάνε στις ράγες...

Δεν έχω καμιά διάθεση σήμερα, να γεμίσω αιθάλη τη μέρα, με τα πολιτικά. Αρκετά μας βασανίζουν όλο τον χρόνο. Γι' αυτό, ξαναγυρίζω στην ποίηση. Και σε κάποιους στίχους του Ντίνου Χριστιανόπουλου, από το ποίημα «Μαρία Μαγδαληνή» που πολύ συχνά, τη Μεγαλοβδομάδα, φτερουγίζουν μέσα στα χρονογραφήματά μου: «... Κύριε μυροπώλη, κάντε μου, σας παρακαλώ, μια μικρή έκπτωση/ Για ένα βάζο αλαβάστρου δεν φτάνουν οι οικονομίες μου/ Κι όμως πρέπει να αποχτήσω αυτό το μύρο με τα σαράντα αρώματα/ Μ' αυτό το μύρο θ' αλείψω τα πόδια του/ μ' αυτά τα μαλλιά θα σφουγγίσω τα πόδια του/ μ' αυτά τα χείλη, τα πόδια του τα εξαίσια κι άχραντα θα φιλήσω/ Ξέρω, είναι πολύ αυτό το μύρο για τη μετάνοια/ ωστόσο για τον έρωτα είναι λίγο...».

Είχα έναν στενό φίλο, ζωγράφο πασίγνωστο, που έφτιαχνε και τις καλύτερες γιγαντοαφίσες για τους κινηματογράφους. Τον Γιώργο Βακιρτζή (έφυγε κι αυτός, για πάντα). Ηταν ένα άντρακλας ίσαμε εκεί πάνω! Τέτοιες μέρες ήταν πάντοτε συγκινημένος κι ας μην πάταγε ποτέ στην εκκλησία - στον Αγιο Παντελεήμονα της Αχαρνών. Μου έλεγε: «Οι πιο συνταρακτικοί στίχοι που γράφτηκαν ποτέ, είναι αυτοί: "Ω γλυκύ μου έαρ/ γλυκύτατό μου τέκνον/ πού έδυ σου το κάλλος". Δεν συμφωνείς;». Πώς μπορούσα να μη συμφωνήσω; Αλλά και πώς μπορούσα να μη θυμηθώ την ίδια ώρα και τον Γιάννη Ρίτσο, με τον συνταρακτικό του «Επιτάφιο» που τον έφεραν στα χείλη όλων των Ελλήνων ο Θεοδωράκης με τη μουσική του και ο Μπιθικώτσης με την αγιασμένη φωνή του;...