Ένας πρώην υπουργός μιλά για την ανικανότητα του κράτους

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Ένας λαβύρινθος ανικανότητας

Του Άριστου Μιχαηλίδη

ΤΗΝΠέμπτη 10 Μαΐου στην ολομέλεια της Βουλής συζητήθηκε ένα ζήτημα που πέρασε απαρατήρητο. Αφορούσε τις διαδικασίες υλοποίησης αναπτυξιακών έργων. Στην ομιλία που έκανε ο βουλευτής της ΕΔΕΚ Νίκος Νικολαϊδης, βρήκαμε ένα απόσπασμα, που πιστεύουμε ότι αποτελεί την καλύτερη περιγραφή για το τι συμβαίνει πραγματικά με τα έργα και πόσο ανίκανο είναι το κυπριακό κράτος να προωθήσει εκείνα που πραγματικά είναι αναγκαία για τον τόπο. Ο κ. Νικολαϊδης διετέλεσε και υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων στην κυβέρνηση Χριστόφια και γι΄ αυτό η περιγραφή του αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Σήμερα λοιπόν παραχωρούμε τη στήλη στον κ. Νικολαϊδη, διαβάστε το απόσπασμα, δεν χρειάζεται να σχολιάσουμε τίποτε άλλο:
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα όπου φαίνονται όλες αυτές οι αδυναμίες και οι στρεβλώσεις στη διαδικασία επιλογής και υλοποίησης αναπτυξιακών έργων, είναι ο δρόμος Πάφου - Πόλης, ένα έργο του οποίου το κόστος προϋπολογίστηκε γύρω στο ένα δισεκατομμύριο ευρώ. Η αρχική απόφαση να υλοποιηθεί το έργο στη συγκεκριμένη μορφή και προδιαγραφές του, ελήφθη από την Κυβέρνηση Κληρίδη. Το έργο με βάση μια σειρά από αντικειμενικά κριτήρια, συγκοινωνιακά, οικονομικά, αναπτυξιακά, για λόγους ολοκλήρωσης του εθνικού δικτύου, για λόγους οδικής ασφάλειας, εδικαιολογείτο και επιβαλλόταν να γίνει. Και επιβάλλεται και τώρα να γίνει, και δεν το λέω φιλοφρονητικά για τους Παφίτες, γιατί ο δρόμος αυτός αφορά όλη την Κύπρο.
Η μορφή όμως που πήρε ο σχεδιασμός του δρόμου, τα τεχνικά του χαρακτηριστικά, το τεράστιο πλάτος διαχωριστικής λωρίδας, οι πολλές γέφυρες και σήραγγες, και άλλα, οδήγησαν σε ένα απαγορευτικό τελικά κόστος, που δεν μπορούσε να δικαιολογηθεί με κανένα ορθολογιστικό κριτήριο. Μια σειρά όμως από σκοπιμότητες, πολιτικές πιέσεις, πιέσεις ενδεχομένως από κατασκευαστικές εταιρείες (και δεν εννοώ κατ’ ανάγκη αθέμιτες), ανάγκασαν την τότε κυβέρνηση να προχωρήσει στην απόφαση για το δρόμο με τα συγκεκριμένα τεχνοοικονομικά χαρακτηριστικά. Όταν μετά από σχεδόν μια δεκαετία η Κυβέρνηση Χριστόφια αποφάσιζε τη συνέχιση των προσπαθειών για την υλοποίηση του δρόμου αυτού, πέραν από τις υπαρκτές αυτές σκοπιμότητες υπήρχε και το βάρος του πολιτικού κόστους από την πιθανή ακύρωση ενός έργου που το αποφάσισε η Κυβέρνηση Κληρίδη, το συνέχισε η Κυβέρνηση Παπαδόπουλου και το κληρονόμησε η Κυβέρνηση Χριστόφια. Ένα άλλο χαρακτηριστικό του έργου αυτού, που ισχύει και για πολλά άλλα μεγάλα έργα, ήταν η εξάρτηση του έργου αυτού από τις ίδιες τις διαδικασίες των προσφορών ή καλύτερα ο εγκλωβισμός του έργου στις διαδικασίες και ο νομικός λαβύρινθος στον οποίο θα έμπαινε το κράτος από τυχόν ακύρωση του έργου. Ενός έργου του οποίου η έναρξη καθυστέρησε αδικαιολόγητα για πάνω από δύο χρόνια εξαιτίας του σκληρού ανταγωνισμού μεταξύ των δύο επικρατέστερων κοινοπραξιών, για να οδηγηθεί τελικά στην προοπτική πιθανής υλοποίησης του μέσα από τη συνεργασία, την άτυπη αλλά νομότυπη συνεργασία αυτών των ίδιων δύο επικρατέστερων κοινοπραξιών. Ανεξάρτητα από το αν αυτή η προοπτική έχει χαθεί σήμερα.
Πόσοι πόροι, πόσος χρόνος χάθηκε χωρίς να γίνει τελικά τίποτε, και το σπουδαιότερο χωρίς να έχει ο τόπος το όφελος του τόσο σημαντικού αυτού έργου.
aristosm@phileleftheros.com