Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου
Αυτή η γενιά, η μεταπολεμική ας την πούμε, χαρακτηρίστηκε από τον
προστατευτισμό της, έναν άκρατο, σχεδόν αρρωστημένο προστατευτισμό,
απέναντι στα παιδιά της. Έχοντας, ίσως, ζήσει οι ίδιοι σχετικά δύσκολες
εποχές, εισβολή, ξεσπίτωμα, απώλεια κάθε περιουσιακού στοιχείου,
διαβίωση σε αντίσκηνα… έχοντας κατέβει από τα χωριά όπου τα πράγματα
ήταν δύσκολα, απεύχονταν να ζήσουν τα παιδιά τους παρόμοιες δυσκολίες.
Έχοντας, ταυτόχρονα, κατακτήσει ένα γνωσιολογικό επίπεδο που τους
επέτρεπε να παίζουν τον ρόλο του καθοδηγητή, πήραν (πήραμε) τα παιδιά
μας από το χέρι, εμποδίζοντάς τα πολλές φορές να ενηλικιωθούν.
Σχήμα οξύμωρο όμως, ενώ τα πάντα περιστρέφονταν γύρω από τα παιδιά, η γενιά αυτή που θέλησε να στρώσει κόκκινο χαλί για να περπατήσουν τα παιδιά της, κατάφερε στο τέλος να δημιουργήσει έναν κακοτράχαλο δρόμο, τον οποίο πρέπει να διαβεί η νέα γενιά. Και το χειρότερο, δεν είναι καν προετοιμασμένοι οι νέοι. Τραβήχτηκε στα ξαφνικά το κόκκινο χαλί και κάτω δεν υπήρχε καν επίστρωση, αφού όλα αυτά τα χολιγουντιανά ήταν επιφανειακά, όπως εν πολλοίς και όλος ο τρόπος ζωής των τελευταίων χρόνων, βασισμένος σε δανεικά.
Η γενιά των γονιών είχε έναν προσανατολισμό. Κι έστω κι αν βρισκόταν μακριά, έβλεπε το ξέφωτο. Και ήξερε και τον τρόπο να φτάσει ώς εκεί. Μόρφωση, δουλειά… Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ορατότητα, ούτε χρονοδιάγραμμα της πορείας η απόσταση της οποίας δεν μπορεί καν να μετρηθεί, ούτε κάποια μέθοδος. Υπάρχει ωστόσο το ένστικτο της επιβίωσης. Το οποίο όσο και να ναρκώθηκε, ευρισκόμενο σε μόνιμη ύπνωση, αφού οι γονείς φρόντιζαν για όλα, στις δυσκολίες ξυπνά. Οι νέοι θα πρέπει να επανεύρουν τη μέθοδο της επιβίωσης, να καθορίσουν τις δικές τους αξίες προσδίδοντας την ανάλογη σημασία.
Οι αξίες της νέας γενιάς μπορεί να μην είναι πια ένας χολιγουντιανός γάμος, ένα τεράστιο σπίτι με πισίνα, ένας επιδεικτικός τρόπος ζωής. Η νέα γενιά μπορεί να αναθεωρήσει όλα αυτά που χαρακτήρισαν τη γενιά των γονιών τους και εν τέλει αποδείχτηκαν ψεύτικα και να ζήσει πατώντας πιο γερά στη γη.
Σχήμα οξύμωρο όμως, ενώ τα πάντα περιστρέφονταν γύρω από τα παιδιά, η γενιά αυτή που θέλησε να στρώσει κόκκινο χαλί για να περπατήσουν τα παιδιά της, κατάφερε στο τέλος να δημιουργήσει έναν κακοτράχαλο δρόμο, τον οποίο πρέπει να διαβεί η νέα γενιά. Και το χειρότερο, δεν είναι καν προετοιμασμένοι οι νέοι. Τραβήχτηκε στα ξαφνικά το κόκκινο χαλί και κάτω δεν υπήρχε καν επίστρωση, αφού όλα αυτά τα χολιγουντιανά ήταν επιφανειακά, όπως εν πολλοίς και όλος ο τρόπος ζωής των τελευταίων χρόνων, βασισμένος σε δανεικά.
Η γενιά των γονιών είχε έναν προσανατολισμό. Κι έστω κι αν βρισκόταν μακριά, έβλεπε το ξέφωτο. Και ήξερε και τον τρόπο να φτάσει ώς εκεί. Μόρφωση, δουλειά… Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ορατότητα, ούτε χρονοδιάγραμμα της πορείας η απόσταση της οποίας δεν μπορεί καν να μετρηθεί, ούτε κάποια μέθοδος. Υπάρχει ωστόσο το ένστικτο της επιβίωσης. Το οποίο όσο και να ναρκώθηκε, ευρισκόμενο σε μόνιμη ύπνωση, αφού οι γονείς φρόντιζαν για όλα, στις δυσκολίες ξυπνά. Οι νέοι θα πρέπει να επανεύρουν τη μέθοδο της επιβίωσης, να καθορίσουν τις δικές τους αξίες προσδίδοντας την ανάλογη σημασία.
Οι αξίες της νέας γενιάς μπορεί να μην είναι πια ένας χολιγουντιανός γάμος, ένα τεράστιο σπίτι με πισίνα, ένας επιδεικτικός τρόπος ζωής. Η νέα γενιά μπορεί να αναθεωρήσει όλα αυτά που χαρακτήρισαν τη γενιά των γονιών τους και εν τέλει αποδείχτηκαν ψεύτικα και να ζήσει πατώντας πιο γερά στη γη.
Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 20/10/2012
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire