Σωστά! Και μάλιστα πολύ το είχαν αργήσει οι Νορβηγοί το Νόμπελ
Ειρήνης στην Ευρωπαϊκή Ενωση, με τέτοια προώθηση που έκανε η τελευταία
στην ειρήνη, στη δημοκρατία και στα ανθρώπινα δικαιώματα στην ευρωπαϊκή
ήπειρο. Και για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι:
Στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων: Είμαστε πλέον στην αξιοζήλευτη θέση να μη γνωρίζουμε αυτόν τον μήνα τι μισθό θα παίρνουμε τον επόμενο…
Δεν γνωρίζουμε αν θα έχουμε δουλειά τον επόμενο μήνα, αν θα υπάρχει φαγητό στο τραπέζι μας, αν θα έχουμε φάρμακα για τον παππού και τη γιαγιά, αν θα υπάρχει παιδικός σταθμός για το παιδί μας ή κρεβάτι στο νοσοκομείο για να νοσηλευθούμε… Δεν γνωρίζουμε ούτε αν ο γείτονας μας θα ζει τον επόμενο μήνα ή αν θα πηδήξει από το μπαλκόνι, επειδή το κράτος τον έχει φέρει στο έσχατο σημείο της απόγνωσης… Με λίγα λόγια, η Ευρωπαϊκή Ενωση μας έχει φέρει στο σημείο να μην έχουμε καμία βεβαιότητα για τη ζωή μας! Αντίθετα, μας έχει κάνει να ζούμε μέσα στον φόβο και την ανασφάλεια, φλερτάροντας επικίνδυνα με τα εγκεφαλικά και τις καρδιοπάθειες, όπως κάθε άνθρωπος που δεν γνωρίζει σήμερα τι του επιφυλάσσει η αυριανή μέρα… Οπότε, από ανθρώπινα δικαιώματα μια χαρά πάμε και επάξια το πήρε η Ευρωπαϊκή Ενωση το Νόμπελ!
Στον τομέα της δημοκρατίας: Είμαστε πλέον στην αξιοζήλευτη θέση να ζούμε σε ένα κράτος μειωμένης κυριαρχίας. Εκεί που γνωρίζαμε ότι «ο λαός έχει την εξουσία και την ασκεί μέσω του κοινοβουλίου, τα μέλη του οποίου εκείνος εκλέγει», τώρα ξέρουμε ότι την εξουσία την ασκεί ο Τόμσεν (και άλλοι απίθανοι χαρτογιακάδες), η Μέρκελ, ο Μπαρόζο, ο Ρομπάι, η Λαγκάρντ, οι τραπεζίτες, η Standard and Poors, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και ένας Θεός ξέρει ποιος άλλος! Με λίγα λόγια, την εξουσία την ασκεί ο ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ άλλος ΠΛΗΝ του «κυρίαρχου» ελληνικού λαού! Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, όταν ο λαός ευλόγως δυσανασχετεί με αυτή την πρακτική και βγαίνει στους δρόμους, εκεί πρέπει να αντιμετωπίσει τις ορδές των αστυνομικών που θα τον χτυπήσουν, θα τον πνίξουν στα δακρυγόνα, θα κλείσουν τους μισούς σταθμούς του μετρό στο κέντρο, θα απαγορεύσουν τις συναθροίσεις και τις διαδηλώσεις, θα βγάλουν στους δρόμους κομάντος, ελεύθερους σκοπευτές, ελικόπτερα και αντλίες νερού. Οπότε, από δημοκρατία μια χαρά πάμε και επάξια το πήρε η Ευρωπαική Ενωση το Νόμπελ!
Στον τομέα της ειρήνης: Είμαστε πλέον στην αξιοζήλευτη θέση να ζούμε εν ειρήνη («του Κυρίου δεηθώμεν»!). Αλλά για ποια ειρήνη μιλάμε; Διότι μπορεί σήμερα να μην πέφτουν ακόμα δίπλα μας οβίδες και σφαίρες (και γι' αυτό, όσο να’ ναι, αισθανόμαστε τυχεροί), αλλά ποιος υπάρχει εκεί έξω που να αμφισβητεί ότι βρισκόμαστε καταμεσής του πιο ανηλεούς οικονομικού πολέμου που έχει ζήσει μεταπολεμικά η ευρωπαϊκή ήπειρος; Ποιος αμφισβητεί ότι υπάρχουν δυνάμεις (λέγε με Γερμανία!) που επιδιώκουν με τον δικό τους βάρβαρο και άγαρμπο τρόπο να επιβληθούν στα υπόλοιπα κράτη της ευρωπαϊκής ηπείρου, όχι με τη δύναμη (αυτή τη φορά) που τους δίνουν οι μπαγιονέτες, αλλά με τη δύναμη που τους δίνει η οικονομική τους ευρωστία; Και ποιος θα αμφισβητήσει ότι ο ακήρυχτος αυτός οικονομικός πόλεμος έχει ήδη τα θύματά του; Αυτούς που αυτοκτονούν κάθε μέρα, αυτούς που δεν έχουν δουλειά, αυτούς που δεν έχουν να φάνε, αυτούς που μεταναστεύουν και ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους… Οπότε, από ειρήνη μια χαρά πάμε και επάξια το πήρε η Ευρωπαική Ενωση το Νόμπελ!
Αλλά, για να βάλουμε και τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση, για ποιο Νόμπελ Ειρήνης μιλάμε; Για αυτό που πήρε ο Χένρι Κίσινγκερ, γνωστή αμερικανική «περιστερά», το 1973; Ε, αν μιλάμε για αυτό το Νόμπελ Ειρήνης, τότε επάξια το πήρε και η Ευρωπαϊκή Ενωση και άξιος - πανάξιος - ο μισθός των Νορβηγών που της επεφύλαξαν τέτοια τιμή! Και εμείς, οι ευρωπαίοι πολίτες, να θυμόμαστε αυτή την ξεχωριστή τιμή όταν θα ψάχνουμε τρόπους να πληρώσουμε τα κάθε λογής χαράτσια και θα ψάχνουμε στις μικρές αγγελίες για δουλειά. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, είναι τελείως διαφορετικό να ψάχνεις για δουλειά όταν η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει πάρει το Νόμπελ Ειρήνης και τελείως διαφορετικό όταν δεν το έχει πάρει, έτσι δεν είναι;
Πηγή: www.tovima.gr
Δημοσιεύτηκε στις 13/10/2012
Στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων: Είμαστε πλέον στην αξιοζήλευτη θέση να μη γνωρίζουμε αυτόν τον μήνα τι μισθό θα παίρνουμε τον επόμενο…
Δεν γνωρίζουμε αν θα έχουμε δουλειά τον επόμενο μήνα, αν θα υπάρχει φαγητό στο τραπέζι μας, αν θα έχουμε φάρμακα για τον παππού και τη γιαγιά, αν θα υπάρχει παιδικός σταθμός για το παιδί μας ή κρεβάτι στο νοσοκομείο για να νοσηλευθούμε… Δεν γνωρίζουμε ούτε αν ο γείτονας μας θα ζει τον επόμενο μήνα ή αν θα πηδήξει από το μπαλκόνι, επειδή το κράτος τον έχει φέρει στο έσχατο σημείο της απόγνωσης… Με λίγα λόγια, η Ευρωπαϊκή Ενωση μας έχει φέρει στο σημείο να μην έχουμε καμία βεβαιότητα για τη ζωή μας! Αντίθετα, μας έχει κάνει να ζούμε μέσα στον φόβο και την ανασφάλεια, φλερτάροντας επικίνδυνα με τα εγκεφαλικά και τις καρδιοπάθειες, όπως κάθε άνθρωπος που δεν γνωρίζει σήμερα τι του επιφυλάσσει η αυριανή μέρα… Οπότε, από ανθρώπινα δικαιώματα μια χαρά πάμε και επάξια το πήρε η Ευρωπαϊκή Ενωση το Νόμπελ!
Στον τομέα της δημοκρατίας: Είμαστε πλέον στην αξιοζήλευτη θέση να ζούμε σε ένα κράτος μειωμένης κυριαρχίας. Εκεί που γνωρίζαμε ότι «ο λαός έχει την εξουσία και την ασκεί μέσω του κοινοβουλίου, τα μέλη του οποίου εκείνος εκλέγει», τώρα ξέρουμε ότι την εξουσία την ασκεί ο Τόμσεν (και άλλοι απίθανοι χαρτογιακάδες), η Μέρκελ, ο Μπαρόζο, ο Ρομπάι, η Λαγκάρντ, οι τραπεζίτες, η Standard and Poors, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και ένας Θεός ξέρει ποιος άλλος! Με λίγα λόγια, την εξουσία την ασκεί ο ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ άλλος ΠΛΗΝ του «κυρίαρχου» ελληνικού λαού! Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, όταν ο λαός ευλόγως δυσανασχετεί με αυτή την πρακτική και βγαίνει στους δρόμους, εκεί πρέπει να αντιμετωπίσει τις ορδές των αστυνομικών που θα τον χτυπήσουν, θα τον πνίξουν στα δακρυγόνα, θα κλείσουν τους μισούς σταθμούς του μετρό στο κέντρο, θα απαγορεύσουν τις συναθροίσεις και τις διαδηλώσεις, θα βγάλουν στους δρόμους κομάντος, ελεύθερους σκοπευτές, ελικόπτερα και αντλίες νερού. Οπότε, από δημοκρατία μια χαρά πάμε και επάξια το πήρε η Ευρωπαική Ενωση το Νόμπελ!
Στον τομέα της ειρήνης: Είμαστε πλέον στην αξιοζήλευτη θέση να ζούμε εν ειρήνη («του Κυρίου δεηθώμεν»!). Αλλά για ποια ειρήνη μιλάμε; Διότι μπορεί σήμερα να μην πέφτουν ακόμα δίπλα μας οβίδες και σφαίρες (και γι' αυτό, όσο να’ ναι, αισθανόμαστε τυχεροί), αλλά ποιος υπάρχει εκεί έξω που να αμφισβητεί ότι βρισκόμαστε καταμεσής του πιο ανηλεούς οικονομικού πολέμου που έχει ζήσει μεταπολεμικά η ευρωπαϊκή ήπειρος; Ποιος αμφισβητεί ότι υπάρχουν δυνάμεις (λέγε με Γερμανία!) που επιδιώκουν με τον δικό τους βάρβαρο και άγαρμπο τρόπο να επιβληθούν στα υπόλοιπα κράτη της ευρωπαϊκής ηπείρου, όχι με τη δύναμη (αυτή τη φορά) που τους δίνουν οι μπαγιονέτες, αλλά με τη δύναμη που τους δίνει η οικονομική τους ευρωστία; Και ποιος θα αμφισβητήσει ότι ο ακήρυχτος αυτός οικονομικός πόλεμος έχει ήδη τα θύματά του; Αυτούς που αυτοκτονούν κάθε μέρα, αυτούς που δεν έχουν δουλειά, αυτούς που δεν έχουν να φάνε, αυτούς που μεταναστεύουν και ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους… Οπότε, από ειρήνη μια χαρά πάμε και επάξια το πήρε η Ευρωπαική Ενωση το Νόμπελ!
Αλλά, για να βάλουμε και τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση, για ποιο Νόμπελ Ειρήνης μιλάμε; Για αυτό που πήρε ο Χένρι Κίσινγκερ, γνωστή αμερικανική «περιστερά», το 1973; Ε, αν μιλάμε για αυτό το Νόμπελ Ειρήνης, τότε επάξια το πήρε και η Ευρωπαϊκή Ενωση και άξιος - πανάξιος - ο μισθός των Νορβηγών που της επεφύλαξαν τέτοια τιμή! Και εμείς, οι ευρωπαίοι πολίτες, να θυμόμαστε αυτή την ξεχωριστή τιμή όταν θα ψάχνουμε τρόπους να πληρώσουμε τα κάθε λογής χαράτσια και θα ψάχνουμε στις μικρές αγγελίες για δουλειά. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, είναι τελείως διαφορετικό να ψάχνεις για δουλειά όταν η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει πάρει το Νόμπελ Ειρήνης και τελείως διαφορετικό όταν δεν το έχει πάρει, έτσι δεν είναι;
Πηγή: www.tovima.gr
Δημοσιεύτηκε στις 13/10/2012
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire