150%, ο μαύρος αριθμός της ελληνικής ιστορίας

 

Γεώργιος Π. Μαλούχος 

«…Κατά τη νεότερη χρηματιστική περιπέτεια της δεκαετίας 1922 - 32 που οδήγησε στην πτώχευση του 1932, το σύνολο των δανείων που συνάφθηκαν από το εξωτερικό έφτασε τα 1.022 εκ. χρυσά φράγκα. Και στις δύο περιπτώσεις το μέγεθος του εξωτερικού χρέους ήταν εξίσου υπέρογκο και αντιπροσώπευε περίπου το 150% του ετήσιου ακαθάριστου εθνικού εισοδήματος της χώρας». (Πηγή: Ιστορία του Ελληνικού Εθνους, Εκδοτική Αθηνών, τόμος ΙΕ, σελίδα 335, έτος έκδοσης 1978. Συντάκτης του κειμένου «Η ελληνική οικονομία από το 1926 έως το 1935» ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Παρισίων VIII, Κωνσταντίνος Βεργόπουλος). Συγκρίνοντας τις δύο τελευταίες ελληνικές πτωχεύσεις, αυτή του 1932 και εκείνη επί Χαρίλαου Τρικούπη, το παραπάνω κείμενο εστιάζει σε αυτή τη «λεπτομέρεια» με τη μικρή ίσως σημασία την εποχή που γράφτηκε αλλά με πολύ μεγάλη σήμερα: Η Ελλάδα πτώχευσε και τις δύο τελευταίες φορές όταν το εξωτερικό χρέος έφτασε στο 150% του ΑΕΠ.
Και πτώχευσε φτάνοντας σε αυτό το «ποσοστό - όριο», κάτω από την ασφυκτική πίεση των δανειστών της που εκφράστηκε με πολιτικό όχημα την κυβέρνηση της χώρας που κυρίως τους εκπροσωπούσε: τότε ήταν η Αγγλία και το «Συμβούλιο των Ομολογιούχων», τώρα είναι το Βερολίνο και τα γερμανικά και άλλα κεφάλαια.
Γνωρίζουμε όλοι πού βρίσκεται σήμερα το αντίστοιχο ποσοστό. Ζούμε όλοι την κλιμάκωση των γεγονότων γύρω από την άνοδό του. Είμαστε μάρτυρες της ξαφνικής, μεγάλης κι εν μέρει ανεξήγητης έντασης που συνοδεύει ακριβώς το πλησίασμά του στο «όριο» του 150%, σ’ αυτό το μαύρο νούμερο της ελληνικής ιστορίας.
Παρατηρούμε με κομμένη την ανάσα το μέλλον μας να γράφεται πίσω από κλειστές πόρτες σε πύργους του Λουξεμβούργου και συζητήσεις σε δύο ηπείρους, όπου δεν γνωρίζουμε τι πραγματικά συμβαίνει.
Το μόνο που λέει η κυβέρνηση είναι ότι η συζήτηση είναι εγκληματική. Και δεν αντιλαμβάνεται ότι λέγοντάς το αμέσως τη φουντώνει! Γιατί; Επειδή, εμμέσως, παραδέχεται ότι μπορεί να συντελεστεί το έγκλημα. Αλλιώς, θα ήταν ανόητη, εκτός τόπου και χρόνου κ.ο.κ. Αλλά εγκληματική…
Αραγε, για σήμερα, σημαίνει τελικά κάτι το γεγονός ότι το χρέος οδήγησε και τις δύο φορές στην πτώχευση μόλις άγγιξε το 150%;
Αυτό, θα το δείξει σε λίγες ημέρες, η αναμενόμενη διεθνής Μελέτη Βιωσιμότητας του Ελληνικού Χρέους από την οποία θα εξαρτηθούν πολλά, αν όχι όλα, σε αυτή τη φοβερή συζήτηση που έχει ανοίξει, ουσιαστικά ως προπομπός της και στην οποία η Γερμανία, και πάλι, εκφράζει την πλήρη, κάθετη άρνησή της σε όλα τα ενδεχόμενα: ούτε νέος δανεισμός, ούτε επιμήκυνση, ούτε καμία δυνατότητα διεξόδου.
Το μόνο που έρχεται από το Βερολίνο είναι ορυμαγδός δημοσιευμάτων, δηλώσεων και παραδηλώσεων, που όλα, πλέον, έστω κι αν διαψεύδουν, το θέμα είναι ότι σχετίζονται με τον α ή τον β τρόπο με την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ – ακόμα και η αναδιάρθρωση ξεπερνιέται πλέον ως αντικείμενο συζήτησης και είμαστε κι όλας σε επόμενο στάδιο...
Μακάρι η Ευρωπαϊκή Ενωση, σχήμα που δεν υπήρχε ούτε επί Τρικούπη, ούτε το 1932, να αποφασίσει να πάρει μια ευθύνη για το μέλλον και να μην αφήσει το σημερινό αντίστοιχο «Συμβούλιο των Ομολογιούχων» και τις χώρες που αυτό επηρεάζει να οδηγήσουν στην ασφυξία της πτώχευσης. Αν το θελήσει, είναι στο χέρι της.

Πηγή: Το Βήμα
Δημοσιεύθηκε στις 09/05/2011