Όταν το πάθημα δεν γίνεται μάθημα

 Κώστας Βενιζέλος

ΧΩΡΙΣ να ξεκαθαρίσει η μορφή της λύσης, τα θέματα της ασφάλειας, των περιουσιών, των εποίκων, του εδαφικού, εάν είμαστε ή όχι κοντά σε λύση ( που δεν είμαστε), αρχίζουμε τη συζήτηση για τις Διεθνείς Συνθήκες. Ένα ζήτημα, αρκούντως σημαντικό συζητείται σε λάθος χρόνο και σε λάθος συγκυρία. 

Η ελληνοκυπριακή πλευρά έχει εισέλθει στη συζήτηση ενός ακόμη θέματος, στο οποίο θα κληθούμε να δώσουμε και όχι να πάρουμε. Ως Κυπριακή Δημοκρατία, έχουμε επικυρώσει πολλές διεθνείς συμβάσεις, τις οποίες δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει. Όταν συζητούμε, όμως, αρχίζουν και οι αμφισβητήσεις, όπως έγινε και το 2004 από Τουρκία ( π.χ. καθορισμός συμφωνίας ΑΟΖ με Αίγυπτο, Συνθήκη Μοντρέ). Το ψευδοκράτος, ως παράνομη αποσχιστική οντότητα, δεν έχει και δεν μπορεί να συνάψει διεθνείς συνθήκες. Θα προσπαθήσει, όμως, από τη στιγμή που αρχίζει η συζήτηση να υιοθετηθούν κάποιες. ‘Άλλωστε, όπως έλεγαν το 2004, χρειάζονται «μόνο μια να αναγνωρισθεί», όχι  περισσότερες, για να επιτύχουν τους στόχους τους. Και τους προσφέρθηκε αυτή η δυνατότητα με την επιδιαιτησία που ασκήθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη και η οποία δεν έγινε στο τέλος αποδεκτή. Μια απλή ανάγνωση των «διεθνών συμφωνιών», που έχει υποτίθεται συνάψει το ψευδοκράτος με την Τουρκία, αντιλαμβάνεται κανείς πως η λογική που διέπει τις «Συνθήκες» αυτές, εντάσσεται στο στρατηγικό σχεδιασμό της Άγκυρας για ενσωμάτωση των κατεχόμενων και έλεγχο των ελεύθερων περιοχών ( ή του ε/κ συνιστώντος κρατιδίου, όπως επιδιώκεται να ονομαστεί). Αποτελούν αυτές οι συμφωνίες το εργαλείο για εκπλήρωση αυτών των σχεδιασμών της Άγκυρας και από τη στιγμή που περάσαμε τη δοκιμασία του 2004, δεν δικαιολογούνται αυτοί οι χειρισμοί.

Οι συζητήσεις αυτές σαλαμοποιούν το Κυπριακό. Συζητούνται ζητήματα, σημαντικά και καθοριστικά για το μελλοντικό καθεστώς στην Κύπρο, χωρίς να υπάρχει εικόνα για τη συνολική λύση. Λάθος τακτική; Λανθασμένη προσέγγιση των θεμάτων; Φόβος να μη φορτωθούμε το ενδεχόμενο αδιέξοδο; Όποια και να είναι η απάντηση, έχει ασφαλώς ενδιαφέρον. Το ζητούμενο, όμως, είναι άλλο: Δεν μπορεί να συζητούμε τώρα την προικοδότηση του ψευδοκράτος ή του τ/κ συνιστώντος κράτους όπως θα ονομαστεί, όταν δεν υπάρχει πλαίσιο μέσα στο οποίο θα επιτευχθεί συνολική συμφωνία. Στο κάτω- κάτω, όταν μπαίνουμε σε αυτή τη λογική, τότε θεωρείται εκ των πραγμάτων πως από τη στιγμή που συνάπτει σήμερα συμφωνίες ( παρόλο που είναι παράνομο αποσχιστικό καθεστώς, σύμφωνα με το Συμβούλιο Ασφαλείας), είναι υπαρκτό. Κι αυτό θα εισπράξουν οι τρίτοι ανεξαρτήτως των δικών μας προθέσεων.

Φιλελεύθερος, 7 Μαϊου 2011