Το πρόβλημα της Κύπρου είναι η κατοχή

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Ποιος εμποδίζει τη συνεργασία;

Του Άριστου Μιχαηλίδη

ΒΛΕΠΟΝΤΑΣχτες τις εικόνες από τα εγκαίνια ενός ακόμα δικοινοτικού ψυχογραφήματος, στη γραμμή κατάπαυσης του πυρός, του Σπιτιού της Συνεργασίας, όπως ονομάστηκε, μπορεί κανείς να αντιληφθεί πόσος παραλογισμός γυροφέρνει τον τόπο μας. Όχι τόσο για την ενέργεια εκείνων, που σκέφτηκαν να οργανώσουν αυτό το κέντρο συνεργασίας, όσο κυρίως για τα μηνύματα απ΄ όλη αυτή την ιστορία. Πρώτα είναι η εικόνα του διαλλακτικού Δημήτρη Χριστόφια δίπλα από τον αδιάλλακτο Ντερβίς Έρογλου. Υποτίθεται ότι έχουμε να κάνουμε μ΄ έναν Τουρκοκύπριο ηγέτη με τον οποίο είναι σχεδόν αδύνατο να συνεννοηθούμε λόγω των ακραίων του θέσεων. Είναι υπέρ της διχοτόμησης, είναι πρώτα Τούρκος και μετά Κύπριος, είναι ο συνεχιστής του Ραούφ Ντενκτάς… Κι όμως, δεν έχει κανένα πρόβλημα να σταθεί ίσα κι όμοια δίπλα από τον δοκιμασμένο επαναπροσεγγιστή, Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να εγκαινιάσει με χαρά ένα έργο επαναπροσέγγισης.
Γιατί κατηγορείται ο άνθρωπος ότι είναι εναντίον αυτών των πρωτοβουλιών; Και ποια η διαφορά του με τον Ταλάτ, με τον οποίο επίσης έγιναν πολλά παρόμοια πανηγυράκια;
Τα λέμε αυτά, γιατί γυροφέρνει στο μυαλό μας το εξής: Αυτοί οι άνθρωποι και από τις δύο κοινότητες, που προσπαθούν να παρακάμψουν τα αδιέξοδα με πολύχρωμες υποσχέσεις επανένωσης, ποιος νομίζουν ότι τους εμποδίζει να σμίξουν πραγματικά και ολοκληρωτικά. Διότι είναι προφανές ότι για να υπάρχει η ανάγκη για ένα Σπίτι της Συνεργασίας όπου θα μπορούν να σμίγουν και να συνεργάζονται Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, σημαίνει ότι υπάρχουν απαγορεύσεις, δεν είναι ελεύθερη αυτή η συνεργασία. Εμείς πιστεύουμε ότι αυτές οι απαγορεύσεις οφείλονται στον τουρκικό κατοχικό στρατό και στην ομηρία του τόπου μας από την Τουρκία. Πιστεύουμε όμως, επίσης, ότι ο Ντερβίς Έρογλου εκπροσωπεί ακριβώς αυτές τις απαγορεύσεις, εκπροσωπεί την Τουρκία και τον κατοχικό στρατό. Εδώ είναι ο παραλογισμός! Αυτός που εκπροσωπεί την Τουρκία και εμποδίζει την επανένωση του λαού, εμφανίζεται σαν να μην συμβαίνει τίποτα και καταχειροκροτούμενος εγκαινιάζει μαζί με τον Δημήτρη Χριστόφια και τους ενθουσιασμένους πρέσβεις και τους άλλους ξένους χρηματοδότες, το Σπίτι της Συνεργασίας και της επαναπροσέγγισης. Και μάλιστα διαβεβαιώνει ότι η τουρκοκυπριακή πλευρά υποστηρίζει αυτές τις προσπάθειες, δεδομένου ότι γίνονται σεβαστές «η αρχή της ισοτιμίας και οι ευαισθησίες της»… Τραγική συγκυρία, την ώρα των εγκαινίων περνούσε από εκεί λεωφορείο του Ερυθρού Σταυρού, που μετέφερε εγκλωβισμένους γέροντες. Τους ίδιους εγκλωβισμένους, που το καθεστώς Έρογλου - Άγκυρας φροντίζει να τους κάνει το βίο αβίωτο, αρπάζει τα σπίτια τους, στέλνει τους εποίκους να τους παρενοχλούν… Αλλά ο Έρογλου υποστηρίζει τις προσπάθειες της επαναπροσέγγισης κι αυτοί που κάνουν τις προσπάθειες τον θεωρούν δικό τους άνθρωπο και τον χειροκροτούν στα εγκαίνια τους. Αν λοιπόν είναι κι ο Έρογλου δίπλα από αυτές τις προσπάθειες, όπως είναι ο Δημήτρης Χριστόφιας, τότε πού είναι το πρόβλημα;
Το πρόβλημα ασφαλώς δεν είναι ο Έρογλου και η παρουσία του στα εγκαίνια. Είναι πολύ βαθύτερο. Είναι που ακόμα και οι κάτοικοι αυτού του νησιού, αυτοί δηλαδή που βλέπουν απέναντι τους καθημερινά τη γραμμή Αττίλα, έχουν πεισθεί ότι το πρόβλημα μας είναι ψυχολογικό κι ότι χρειαζόμαστε ψυχολογική βοήθεια για να το ξεπεράσουμε. Κι ότι ακόμα, αυτό το ψυχολογικό πρόβλημα είναι πρόβλημα των εθνικιστών, δεν είναι του τουρκικού στρατού κατοχής… aristosm@phileleftheros.com