Το πρόβλημα της χώρας είναι πρωτίστως πολιτικό

Πολιτικές αυταπάτες

Του Κωστα Ιορδανιδη
Η κρίση εκτρέφει αυταπάτες και αυτό ακριβώς συμβαίνει κατ’ εξακολούθηση και στην παρούσα συγκυρία. Η πρώτη μείζων αυταπάτη, που απορρέει από ένα διαχρονικό σύμπλεγμα κατωτερότητος του ελληνικού κατεστημένου, ήταν η βεβαιότητα πως οτιδήποτε προέρχεται από τη Δύση έχει περίπου τον χαρακτήρα του αλάθητου, τουλάχιστον σε τεχνοκρατικό επίπεδο. Στην αυταπάτη αυτή στηρίχθηκε η κυβέρνηση του κ. Γιώργου Παπανδρέου που αποδέχθηκε τους όρους του Μνημονίου, δίχως τη στοιχειώδη διαπραγμάτευση, αλλά και όσοι βουλευτές το εστήριξαν εκτός της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Η αυταπάτη διαψεύσθηκε, καθώς το συνταγολόγιο του Μνημονίου αποδείχθηκε στην πορεία αντιπαραγωγικό.
Επόμενη αυταπάτη, χειρότερη της πρώτης, ήταν ότι ο κ. Παπανδρέου θα εφάρμοζε τους όρους του Μνημονίου και ότι εν πάση περιπτώσει θα υλοποιούσε –κατά το κοινώς λεγόμενο– τις αποφάσεις και τους νόμους που εψήφιζε στη Βουλή στο πλαίσιο εφαρμογής των όρων που είχε αποδεχθεί για την εξασφάλιση του δανείου των 110 δισ. ευρώ από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, τις χώρες της Ενώσεως και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Λησμόνησαν οι καλοπροαίρετοι όντως θιασώτες αυτής της αντιλήψεως ότι ο κ. Παπανδρέου και η «εκσυγχρονιστική» ομάδα που τον περιβάλλει δεν εμφανίσθηκαν στην ελληνική πολιτική σκηνή διά παρθενογενέσεως, αλλά ότι υπήρξαν, είναι και λειτουργούν στο πλαίσιο του ΠΑΣΟΚ, του ιδιόρρυθμου αυτού κινήματος που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου, σημάδεψε ανεξίτηλα την ελληνική πολιτική ζωή και φαίνεται ότι έχει πλέον ολοκληρώσει τον κύκλο του. Μία άλλη αυταπάτη είναι ότι το κλίμα θα μεταβαλλόταν σημαντικά εάν η Νέα Δημοκρατία, ως κόμμα εξουσίας, εστήριζε τις επιλογές της κυβερνήσεως και το Μνημόνιο, αντί να το καταψηφίσει. Το ενδιαφέρον είναι ότι οι υποστηρικτές της συγκεκριμένης απόψεως –καλοπροαίρετοι δίχως αμφιβολία και ειλικρινώς ανησυχούντες για την τύχη της χώρας– είναι εκείνοι που αμφισβητούν την ικανότητα του πολιτικού συστήματος να διαχειρισθεί την κρίση.
Αλλά εάν το πολιτικό σύστημα έχει όντως απαξιωθεί, όπως ευρύτατα πιστεύουν ορισμένοι, τότε ακόμη και μία σύμπραξη της Νέας Δημοκρατίας με το ΠΑΣΟΚ ουδέν το θετικό θα επέφερε. Ούτως ή άλλως, ακολουθώντας δύο διαφορετικές γραμμές στο θέμα του Μνημονίου τα δύο κόμματα εξουσίας φθίνουν εάν υποτεθεί ότι οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν τάσεις στην κοινωνία υπαρκτές. Καθ’ όσον αφορά τα άλλα κόμματα της αντιπολιτεύσεως –με εξαίρεση το ΚΚΕ– μόνον οριακά επωφελούνται από την φθορά των δύο μεγάλων πολιτικών σχηματισμών.
Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι –όπως αδέξια προπαγανδίζεται από αυτόκλητους αναλυτές– οικονομικό με την τεχνοκρατική έννοια της λέξεως. Είναι πρωτίστως πολιτικό, από την άποψη ότι η κοινωνία έχει περιέλθει σε κατατονική κατάσταση και διακατέχεται –όταν δεν αντιδρά βιαίως– από αίσθημα μοιρολατρίας. Αλλά η υπέρβαση της κρίσεως απαιτεί δημιουργικότητα και ενθουσιασμό. Προϋποθέτει ανόρθωση του φρονήματος των πολιτών. Εδώ απέτυχε παταγωδώς ο κ. Παπανδρέου και πρόκειται για καθαρή πολιτική αποτυχία.