Η ομηρία του Σαρρή και όλης της Κύπρου

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Του Άριστου Μιχαηλίδη

Ο ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΜΟΣ από τη σύλληψη του πρώην υπουργού Οικονομικών Μιχάλη Σαρρή, στα κατεχόμενα, νομίζω ότι είναι κοινός για όλους. Στις ελεύθερες περιοχές όπου ο κ. Σαρρής έχαιρε μεγάλης εκτίμησης η είδηση της σύλληψης του κάτω από τις περιστάσεις που έγινε, προκάλεσε σοκ. Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν στενοχωρήθηκε. Προπάντων, όταν την επόμενη μέρα εμφανίστηκαν στις εφημερίδες οι φωτογραφίες του, να σέρνεται κυριολεκτικά από αστυνομικούς του ψευδοκράτους δεμένος με χειροπέδες, σαν να είναι κοινός εγκληματίας. Ούτε ενδιέφερε κανέναν η ερωτική του ζωή, ούτε απορρίφθηκε ποτέ από δημόσιο αξίωμα ή από δημόσια παρέμβαση, για ομοφυλοφιλία ή άλλη προσωπική επιλογή του. Αντίθετα, οι πάντες τον κυνηγούσαν για να πει τη γνώμη του για την οικονομική κατάσταση και η γνώμη του ήταν πάντα σεβαστή. Μέχρι πρόσφατα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τον παρακαλούσε να αναλάβει το υπουργείο Οικονομικών, παρόλο που όταν ήταν υπουργός (επί Τάσσου Παπαδόπουλου) το ΑΚΕΛ διαφώνησε μαζί του πολλές φορές, επικρίνοντάς τον για νεοφιλελεύθερη πολιτική. Είναι γνωστά όλα αυτά και αν τα επαναλαμβάνουμε, είναι γιατί θέλουμε να υπογραμμίσουμε την πολιτική διάσταση αυτής της τραγικής ιστορίας και τίποτε άλλο. Προπάντων, τώρα που φαίνεται ότι οι κατηγορίες για σχέσεις με ανήλικους, δεν αποδεικνύονται και η «αστυνομία» του κατοχικού καθεστώτος προσπαθεί να στήσει μια σκευωρία σε βάρος του.
Ο Μιχάλης Σαρρής, λοιπόν, είναι όμηρος του κατοχικού καθεστώτος, αλλά και όμηρος της λογικής που επικρατεί στις ελεύθερες περιοχές, όπου τα τελευταία χρόνια έχει εμπεδωθεί συνείδηση «γειτονικού κράτους». Πηγαίνουν οι Ελληνοκύπριοι επισκέψεις στα κατεχόμενα, είτε για να διασκεδάσουν, είτε για οτιδήποτε άλλο, σαν να μην υφίσταται καμιά παράδοξη κατάσταση εκεί, σαν να μην έχουμε να κάνουμε με ένα τουρκικό καθεστώς, που έκλεψε την πατρίδα μας. Διαγράφτηκε από το μυαλό μας αυτή η κατάσταση. Τώρα μάλιστα αρχίσαμε να συζητάμε και για τις αναχρονιστικές νομοθεσίες, που υπάρχουν εκεί και με βάση τις οποίες διώκεται ο κ. Σαρρής. Σε λίγο θα βγουν κάποιοι στους δρόμους (ή βγήκαν ήδη;) για να αγωνιστούν για να εκσυγχρονιστεί η νομοθεσία του ψευδοκράτους. Θεωρούμε δηλαδή ότι είναι λογικό που υπάρχει νομοθεσία, αλλά δεν μας αρέσει ο αναχρονισμός της! Ή και ενοχλούμαστε και καταγγέλλουμε τη μεταχείριση του πρώην υπουργού από την «αστυνομία» ως να πρόκειται για ένα έννομο κράτος, που οι Αρχές του όφειλαν να σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Το πρόβλημα μας όμως είναι ότι δεν βλέπουμε τίποτε παράδοξο να πηγαίνουμε στα κατεχόμενα ως επισκέπτες και να πιστεύουμε ότι μπορούμε από τη μια να αποδεχόμαστε και να απολαμβάνουμε αυτό το κατοχικό στάτους κβο και από την άλλη, να διαπραγματευόμαστε την αναίρεση του. Έχουμε πια τουριστική ή εργασιακή σχέση με την κατεχόμενη Κύπρο και δεν τολμούμε φυσικά να μιλήσουμε για την απελευθέρωση της, γιατί θα μας πουν εθνικιστές. Αλλά, ούτε για την αλλαγή του στάτους κβο δεν μπορούμε να μιλούμε αν το αποδεχόμαστε ως μια πραγματικότητα για την οποία δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο, παρά να την χρησιμοποιούμε ιδιωτικά. Η αλήθεια όμως είναι ότι η ομηρία του κ. Σαρρή, σήμερα, είναι απλώς η απροκάλυπτη ομηρία ολόκληρης της Κύπρου στις διαθέσεις των νεο-μωαμεθανών της Άγκυρας και αν αυτή τη στιγμή δεν είναι άμεσα αντιληπτή μπορεί ανά πάσα στιγμή να γίνει επώδυνη και εξευτελιστική.
aristosm@phileleftheros.com