Επίδομα θράσους υπάρχει;

Της Στάλως Παπαναστασίου*

Επίδομα «πολιτικής περιβολής», «ευθύνης» και «καλής διαγωγής» λοιπόν. Επίδομα θράσους, γιατί δεν υπάρχει; Πραγματικά θέλω να γνωρίσω αυτούς τους ανθρώπους, τους αστυνομικούς, οι οποίοι χωρίς ίχνος, προφανώς ντροπής, έτρωγαν τόσα χρόνια τα επιδόματα αυτά.
Θέλω να τους γνωρίσω, για να μου πουν πώς θα συμπεριφέρονταν, αν δεν είχαν το κίνητρο «καλής διαγωγής», με ποιο τρόπο θα έκαναν τη δουλειά τους αν δεν υπήρχε το ζεστό χρήμα του φορολογούμενου πολίτη για το «επίδομα ευθύνης» και αν θα κυκλοφορούσαν με το σώβρακο, αν δεν είχαν το κίνητρο «πολιτικής περιβολής». Μόλις διάβασα στον «Φ» για τα εν λόγω επιδόματα, πάντως βγήκα εγώ από τα δικά μου ρούχα και ποιος θα μου δώσει τώρα επίδομα να ξαναμπώ; Πήρα βαθιές αναπνοές, γιατί σκέφτηκα πόσες χιλιάδες ευρώ άραγε έχω πληρώσει από το δικό μου μισθό, για να πάνε σε κάποιους ανώτερους αστυνόμους, ώστε αυτοί να συμπεριφέρνονται με τον τρόπο ακριβώς που υποδεικνύει το επάγγελμά τους, δηλαδή υπεύθυνα. Ποιο κυβερνητικό αστέρι, αλήθεια, είχε σκεφτεί αυτά τα ιδιοφυή επιδόματα και ποιο άλλο αστέρι-βουλευτής τα είχε ψηφίσει, πραγματικά θα ήθελα να ’ξερα ονομαστικά.
Αλλά στη «χώρα του Μαρί», όπου ο Πρόεδρος δεν γνώριζε ούτε καν την τοποθεσία του, (αντίθετα ας πούμε από τον 10χρονο γιο μου, του οποίου η τάξη είχε επισκεφθεί τη ναυτική βάση λίγο πριν την έκρηξη), όλα είναι πιθανά. Και αυτό που έπρεπε να είναι Νο1 επίδομα, δεν το είδαμε πουθενά: το «επίδομα του μικροαπατεώνα» που με ταλέντο επιβιώνει, γιατί καταφέρνει να κρύβεται κάτω από το μικρό του γραφειάκι και κανείς να μην τον βλέπει πώς βάζει χέρι, φασούλιφασούλι, στα λεφτά του κράτους. Γιατί ναι μεν υπήρχαν νομοθετημένα κάποια επιδόματα, αλλά υπάρχει και η ηθική ευθύνη, κάποτε. Σε κάποιες χώρες μακρινές, όχι βέβαια σε μας. Έτσι τα έπαιρναν πολλές υπηρεσίες αυτού του κράτους μέχρι τώρα και συνεχίζουν να τα παίρνουν και όχι μόνο δεν βγήκαν οικειοθελώς και να πουν «ντροπή», «συγγνώμη», mea culpa, πάρτε πίσω τα επιδόματα και τις αμέτρητες υπερωρίες για να κάνουμε τα αυτονόητα, αυτά δηλαδή που είναι η δουλειά μας, αλλά απειλούν και προειδοποιούν με δυναμικά μέτρα τα οποία θα λάβουν. Και η χώρα βουλιάζει και (κάποιοι) δημόσιοι υπάλληλοι, δάσκαλοι, καθηγητές και γιατροί, συνεχίζουν να ζουν στη δική τους παιδική χαρά, κι ούτε βλέπουν ούτε ακούν. Εξάλλου η Ελλάδα είναι πολύ μακριά για να μας επηρεάσει. Σωστά;
stalop@philelefhteros.com