THE WALL STREET JOURNAL
Ρώμη κατά συνδικάτων Παρά την εμμονή του διεθνούς Τύπου με το χρέος της Ιταλίας, το μεγαλύτερο πρόσκομμα στην ανάπτυξη της χώρας προέρχεται από τη δρακόντεια εργατική νομοθεσία. Ακόμη όμως και η συζήτηση για την ανάγκη μεταρρύθμισης αυτής της νομοθεσίας αποτελεί ανάθεμα για τον πολιτικό κόσμο της χώρας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το άρθρο 18 του εργατικού κώδικα, το οποίο εμποδίζει ουσιαστικά την απόλυση εργαζομένων. Την ίδια ώρα, η δικαστική εξουσία διακρίνεται για τη μεροληπτική της στάση υπέρ των εργαζομένων και κατά των εργοδοτών.
Γνωρίσματα σαν και αυτά εξασφαλίζουν στην Ιταλία τη δεύτερη χειρότερη θέση στην κατάταξη επιχειρηματικότητας των κρατών του ΟΟΣΑ «Doing Business» από την Παγκόσμια Τράπεζα, πάνω από την Ελλάδα... Παρά τις μεταρρυθμιστικές εξαγγελίες του κ. Μόντι και της αρμόδιας υπουργού, Ελσα Φορνέρο, η ιταλική πολιτική τάξη κινδυνεύει να υποχωρήσει στη συνήθη της ατολμία απέναντι στα πανίσχυρα ιταλικά συνδικάτα. Παρά την τεράστια αντίσταση που θα αντιμετωπίσουν, ο κ. Μόντι και η κ. Φορνέρο έκαναν πάντως την αρχή, σπάζοντας ένα ταμπού.
DER SPIEGELΤέλος στη φάρσαΕπί σχεδόν δύο χρόνια, η Ελλάδα διαπραγματεύεται με τα κράτη της Ευρωζώνης και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο τη λεγόμενη σωτηρία της. Προγράμματα λιτότητας εγκρίνονται, βοήθεια καταβάλλεται και οι ιδιώτες ομολογιούχοι υποχρεώθηκαν σε «εθελοντική» μείωση του χρέους. Παρ’ όλα αυτά, η χώρα βρίσκεται σήμερα σε χειρότερη κατάσταση απ’ ό,τι πριν. Η οικονομία συρρικνώνεται, το χρέος διογκώνεται, το κράτος και οι ελληνικές τράπεζες είναι αποκομμένα από τις αγορές. Και δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη ότι αυτή η κατάσταση θα μπορούσε να βελτιωθεί στο εγγύς μέλλον. Κάτι πρέπει να έχει πάει στραβά. Ενδεχομένως, οι σωτήρες της Ελλάδας θα έπρεπε να δοκιμάσουν, για αλλαγή, την ειλικρίνεια: αν είναι να απαλλαγεί η χώρα οριστικά από το χρέος της και να επιστρέψει στις αγορές, χρειάζεται ένα συνολικό «κούρεμα» ή, για να το πούμε σαφέστερα, μια χρεοκοπία. Θα ήταν ίσως παρακινδυνευμένο, αλλά θα ήταν μια έντιμη λύση. Οι χώρες της Ευρωζώνης θα έπρεπε να προσφέρουν στην Ελλάδα μια πραγματική ευκαιρία -για να μπορέσει να αναπτυχθεί με τις δικές της δυνάμεις- ένα είδος σχεδίου Μάρσαλ.
DE VOLSKRANTΚανένα πρόβλημαΚανένας άλλος Ευρωπαίος πολιτικός δεν έφθασε εκεί όπου έφθασε η επίτροπος Νέλι Κρους στη συνέντευξή της στη Volkskrant. Η Κρους είπε ότι δεν θα αποτελέσει πρόβλημα για την Ευρωζώνη ενδεχόμενη αποχώρηση της Ελλάδας. Είναι άραγε αυτός ένας νέος τρόπος για να αυξηθούν οι πιέσεις σε βάρος της Ελλάδας; Αν η δήλωση της Κρους ήταν ο προάγγελος μιας συντονισμένης επίθεσης, τότε η επίθεση αυτή ήταν σύντομης διάρκειας. Γιατί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, της οποίας μέλος είναι η Κρους, έσπευσε να κλείσει τη συζήτηση. Οπως δήλωσε ο εκπρόσωπος του Ευρωπαίου επιτρόπου Ολι Ρεν, η Ελλάδα είναι και θα μείνει μέρος της Ευρωζώνης. Ο Ρεν ερμήνευσε τις δηλώσεις της Κρους ως πίστη στην ισχύ του κοινού νομίσματος και προσέθεσε ότι γνωρίζει πως η Κρους δεν τάσσεται υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Οπως και να έχει το πράγμα, πάντως, οι συζητήσεις πέρασαν σε νέα φάση. Τα άκρα του ολλανδικού πολιτικού φάσματος πανηγυρίζουν. Η Κρους λέει ότι η Ελλάδα μπορεί να βγει από το ευρώ χωρίς να καταρρεύσει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Οι ευρωσκεπτικιστές βρήκαν έναν σημαντικό σύμμαχο.
EL PAISΠερίεργη στάσηΗ στάση της ΕΚΤ είναι περίεργη. Θα ήλπιζε κανείς ότι οι τράπεζες έχουν ασφαλιστεί έναντι κινδύνου χρεοκοπίας κρατών των οποίων τα ομόλογα κατέχουν. Σε αυτή την περίπτωση, το λογικό θα ήταν η ΕΚΤ να θέλει να διαφυλάξει τη σταθερότητα του συστήματος ενεργοποιώντας τα ασφαλιστήρια συμβόλαια. Ομως η ΕΚΤ ζητεί από τις τράπεζες να χάσουν το 50% της αξίας των ομολόγων τους χωρίς να εισπράξουν την ασφάλιση. Υπάρχουν τρεις εξηγήσεις: Η πρώτη είναι ότι οι τράπεζες δεν έχουν αγοράσει ασφάλιση και ότι έχουν κερδοσκοπήσει. Η δεύτερη είναι ότι η ΕΚΤ γνωρίζει ότι το τραπεζικό σύστημα είναι αδιαφανές και ότι οι επενδυτές δεν μπορούν να εκτιμήσουν τις επιπτώσεις μιας ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, κάτι που θα οδηγούσε σε πάγωμα των αγορών χρήματος και επανάληψη όσων συνέβησαν με την κατάρρευση της Lehman Brothers. Τέλος, η ΕΚΤ μπορεί να προσπαθεί να προστατεύσει τις λιγοστές τράπεζες που έχουν εκδώσει τα ασφαλιστήρια συμβόλαια. Η συμπεριφορά της ΕΚΤ δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Θεσμοί που στερούνται δημοκρατικής νομιμοποίησης τείνουν να μετατρέπονται σε όργανα συγκεκριμένων συμφερόντων.
Πηγή: www.kathimerini.gr
Δημοσιεύτηκε στις 08/02/2012
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire