Κύπρος : Καζίνο και κόκκινη γραβάτα δεν πάνε

ΕΦΗΜΕΡΑ

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

ΟΛΑ ΚΙ ΟΛΑ αλλά όχι και καζίνο. Δεν μπορείς να φοράς κόκκινη γραβάτα για να δείχνεις πως δεν ξέχασες ποτέ την κόκκινη επανάσταση, δεν μπορείς να έχεις τον Λένιν πάνω από γραφείο σου και ταυτόχρονα να δίνεις άδεια για καζίνο. Έστω κι αν στην πατρίδα του Λένιν τα καζίνο είναι σήμερα μια τεράστια βιομηχανία, ενώ ο Τσε αποτελεί πια καταναλωτικό αγαθό.
Εμείς εδώ, ως οι τελευταίοι πραγματικοί αριστεροί (εξαιρείται ο υπουργός Οικονομικών) προτιμάμε να συνεχίσουμε να στρουθοκαμηλίζουμε ανεχόμενοι τη λειτουργία τριών τουλάχιστον υποστατικών τζόγου σε κάθε γειτονιά.
Μέχρι να καούν όλα στον πόλεμο ξεκαθαρίσματος λογαριασμών, ο καθένας μπορεί να εισέρχεται ανεξέλεγκτα, ανεξάρτητα της ηλικίας του, και δεκάδες χιλιάδες ευρώ να παίζονται κάθε βδομάδα κι άλλα τόσα στα κατεχόμενα. Νόμιμο καζίνο όμως, που θα εισπράττει και το κράτος το μερίδιο του και θα ελέγχεται κι η είσοδος, ποτέ. Μας παρακολουθεί ο Μαρξ, ο οποίος δεν ξέρουμε πώς θα σκεφτόταν και πώς θα έπραττε το 2012.
Όλα μπορούμε να τα δεχτούμε, αλλά το καζίνο μοιάζει να έχει πάρει στο μυαλό μας τρομακτικές διαστάσεις, εξωπραγματικές. Δεν ξέρω ποιες ταινίες έχουμε δει, αλλά το καζίνο μοιάζει να είναι ταυτισμένο με την απόλυτη αμαρτία.
Εντός του θα πρέπει να συντελούνται τα Σόδομα και τα Γόμορρα. Μοιάζει να είναι εκκολαπτήριο εγκλήματος. Η παρουσία του στον τόπο μας θα διαφθείρει την κοινωνία μας, θα μας καταστρέψει.
Κάπως έτσι το φανταζόμαστε και επιμένουμε πεισματικά -ενώ ακόμα κι ο αρχιεπίσκοπος θα έδινε πρόθυμα τις ευλογίες του-, να αντιστεκόμαστε στην αδειοδότηση του. Κι ας κάνουν ουρά τα χωριά από την Κρήτου Τέρα μέχρι το Πέρα Πεδί για να το φιλοξενήσουν στο έδαφος τους χωρίς να νιώθουν πως απειλούνται.
Ανάπτυξη λοιπόν μέσα από γήπεδα γκολφ. Να έρχεται ο Ευρωπαίος, να παίρνει τα μπαστουνάκια του και να κτυπά με υπομονή τις μπάλες μέχρι να μπουν και στις 70 τρύπες του καταπράσινου χορταριού. Προκομμένα πράγματα.