Οι υποχωρήσεις στο Κυπριακό οδηγούν στη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας

ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ

Οι υποχωρήσεις έγιναν παντιέρα

Του Κώστα Βενιζέλου

ΕΙΝΑΙ παγκόσμια πρωτοτυπία και ευτυχώς για την Κύπρο, τέτοιες επιδόσεις δεν περιλαμβάνονται στο Γκίνες. Οι υποχωρήσεις που γίνονται στο Κυπριακό μετατρέπονται στο τέλος σε «παντιέρα του αγώνα». Στη δεκαετία του ’70, μετά την τουρκική εισβολή, είχε αποφασιστεί, κάτω από το βάρος των συνθηκών, των πιέσεων και της επιμονής των Τούρκων, να αποδεχθεί η ηγεσία την ομοσπονδία. Ο συμβιβασμός εκείνος είχε χαρακτηρισθεί ως οδυνηρός. Βαθμηδόν, η υποχώρηση εκείνη «μετεξελίχθηκε», πήρε επιπρόσθετες ονοματολογίες (διζωνική κ.ά), οι Τούρκοι έκαναν τους δύσκολους και η ελληνοκυπριακή πλευρά «πέρασε στην αντεπίθεση». Καταγγέλλει την Τουρκία ότι δεν θέλει διζωνική, δικοινοτική, ομοσπονδία, η οποία αποτελεί πλέον «τη σημαία και το μεγάλο στόχο».

Μια μεγάλη υποχώρηση είναι στο τέλος κόκκινη γραμμή. Για την ελληνοκυπριακή πλευρά, η γραμμή μετακινείται με τρόπο που η υποχώρηση αποτελεί την υπέρτατη διεκδίκηση για την οποία γίνονται και... θυσίες.
Στο έγγραφο «Γενικό Πλαίσιο Θέσεων της ε/κ πλευράς», που υποβλήθηκε στα Ηνωμένα Έθνη, η υποχώρηση και το δώρο προς την τουρκική πλευρά, για εκ περιτροπής προεδρία, τυγχάνει του ίδιου χειρισμού. Θεωρείται επιτυχία και σθεναρώς τυγχάνει υποστήριξης. Περιγράφεται η πρόταση -που ειρήσθω εν παρόδω δεν γίνεται αποδεκτή από τους πολίτες- με διάφορες ουρές και στη συνέχεια ως κατακλείδα σημειώνεται πως «τα πιο πάνω κατοχυρώνουν τη δημοκρατική νομιμοποίηση ότι όλοι οι πολίτες θα συμμετέχουν στην εκλογή όλων των υποψηφίων συμβάλλοντας έτσι στη βιωσιμότητα της λύσης». Και γίνεται αντιληπτό από όλους, εκτός από αυτούς που καθορίζουν τη γραμμή στην ε/κ πλευρά, πως η δημοκρατία που επιδιώκεται μέσα από μια συμφωνία, θα είναι ανάπηρη και ελλειμματική. Και εάν συνδυασθεί και με τα… δικαιώματα που προωθούνται στα πλαίσια των «τεσσάρων ελευθεριών», τότε σαφώς και η επιδιωκόμενη δημοκρατία θα λειτουργεί διαχωριστικά και με όρους εθνικής καταγωγής. Θα απομακρύνει δηλαδή την προοπτική για πραγματική επανένωση.
Τα φοβικά σύνδρομα, οι αμυντικογενείς λογικές που διέπουν την πολιτική που ακολουθείται οδηγούν τη χώρα σε περιπέτειες. Αυτό που έχει κατατεθεί δεν αποτελεί περίγραμμα λύσης. Φλερτάρει άγρια με τη διάλυση. Δεν είναι λειτουργικό, δεν μπορεί να παραγάγει λύσεις αλλά αδιέξοδα. Αυτή δεν είναι επιλογή.