Κύπρος : Η χρεοκοπία της πολιτικής

Πολιτικές ανορθογραφίες

Του Κώστα Βενιζέλου

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ υποφέρει από ανορθογραφία και από τις πολλές στρεβλώσεις, που συντηρούν διαχρονικά τις παραδοξότητες. Εδώ και αρκετό καιρό, έχουν αρχίσει οι συζητήσεις του λεγόμενου ενδιάμεσου χώρου για τη διαμόρφωση ενός μετώπου ενόψει των προεδρικών εκλογών του Φεβρουαρίου 2013. Συζητήσεις επί συζητήσεων, αναζήτηση υποψήφιου και τακτικισμοί, που σκοτώνουν την προοπτική. Μέσα από τις συζητήσεις, τις κινήσεις, τις ενέργειες, τις επιδιώξεις και προπαντός τις σκοπιμότητες, προκύπτουν μια σειρά από ανορθογραφίες.
Πρώτη ανορθογραφία: ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ συμμετείχαν στη διακυβέρνηση Χριστόφια και αποχώρησαν. Η μεν ΕΔΕΚ για το Κυπριακό και πιο έγκαιρα, το δε ΔΗΚΟ μετά τη φονική έκρηξη στο Μαρί και κάτω από το βάρος της λαϊκής οργής. Για να επιδιωχθεί μια εκλογική συνεργασία με το σημερινό κυβερνών κόμμα, θα πρέπει να έχουν αρθεί οι λόγοι για τους οποίους αποχώρησαν.
Έχουν αρθεί; Όχι και σίγουρα η μη επαναδιεκδίκηση της Προεδρίας από τον Δ. Χριστόφια δεν σβήνει τις διαφορές και τις διαφωνίες. Δεν είναι άλλωστε προσωπικές οι διαφορές, αλλά πολιτικές. Είναι προφανές αυτή τη στιγμή πως για την ΕΔΕΚ δεν τίθεται θέμα συνεργασίας με το ΑΚΕΛ για τους πιο πάνω λόγους. Για το ΔΗΚΟ, όμως, φαίνεται πως υπάρχει ζήτημα, ανεξάρτητα εάν έχει συνυπογράψει μια διακήρυξη με την οποία ζητείται ανατροπή της σημερινής πολιτικής. Εδώ προστίθεται στην ανορθογραφία και η σοβαρή έλλειψη πολιτικού ορθολογισμού: Πώς θα συνυπάρξουν δυνάμεις, όταν οι μεν θα στηρίζουν την κυβερνητική πολιτική και οι δε θα την πολεμούν;
Δεύτερη ανορθογραφία: Στην αντίπερα όχθη των σημερινών κυβερνώντων, εκτός από τους ενδιάμεσους, είναι και το μεγάλο κόμμα της αντιπολίτευσης. Με τον Δημοκρατικό Συναγερμό φαίνεται να φλερτάρουν κάποιοι από το ΔΗΚΟ, οι οποίοι ενίοτε παρουσιάζονται και της σκληρής γραμμής στο Κυπριακό. Η μη συμπόρευση, όμως, με την ηγεσία του Δημοκρατικού Συναγερμού, οφείλεται πρωτίστως στις θέσεις που εκφράζονται στο Κυπριακό και αποτελούν αγκάθι για συνεργασία. Έχει αλλάξει κάτι και δεν το πήραμε χαμπάρι; Η λογική του «μη χείρον…», που λειτουργούσε για δεκαετίες, αποτελεί το μεγάλο άλλοθι του λεγόμενου ενδιάμεσου χώρου, για να κρύβει αδυναμίες και τα «αριστερά» και «δεξιά» σύνδρομα του. Ο πολιτικός ορθολογισμός επιβάλλει τομές, καθαρές λύσεις και στρατηγικές νίκης. Με προγραμματικές συγκλίσεις, που κουβαλούν ξεπερασμένες ταμπέλες, υποσημειώσεις και αναχρονιστικά ταμπού, δεν μπορούν να γίνουν ανατροπές. Η εκτίμηση είναι πως για μια σειρά λόγους, οι οποίοι στο τέλος δεν θα έχουν καμία σημασία, οι λεγόμενοι ενδιάμεσοι ετοιμάζονται να δώσουν πάσα στο διπολισμό, υπογράφοντας τη ληξιαρχική πράξη θανάτου τους. Χρόνος πάντως υπάρχει, όπως και δυνατότητες για ανατροπές, η διάθεση είναι απούσα.
Σημ: Ενοχλήθηκαν φίλοι στη «Χαραυγή» για την αναφορά σε «λεγόμενη κυπριακή αριστερά». Επαναλαμβάνω: Η αριστερά κρίνεται στην πράξη, είτε είναι κυβερνώσα είτε όχι. Δεν κρίνεται από τις βαθυστόχαστες αναλύσεις στα ακτίβ. Και στην πράξη ήταν και είναι λεγόμενη.