Αυτοί που έκαμαν τον Ελληνισμό ν’ ασφυκτιά στο λεκανοπέδιο της Αττικής

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

Προς Επιμένοντας

Τυχαία δεν είναι που πριν από την οικονομική καταστροφή προηγήθηκε η πνευματική, με δείγμα αηδίας τον αμίμητο… συνωστισμό των Ελλήνων της Σμύρνης στο λιμάνι της, για να… μετοικίσουν στον Πειραιά, τον Αύγουστο του 1922!

 Του Γ. Σέρτη

ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ τώρα, που οι ανίκανες ηγεσίες του αθηναϊκού κράτους με τις… εκσυγχρονιστικές μεθόδους τους αυτοεγκλώβισαν ολόκληρο λαό, πιο αναγκαία η υπόμνηση της Ημέρας του Ποντιακού Ελληνισμού.
Γιατί:
Του ξεριζωμού των Ελλήνων από τη Μικρασία προηγήθηκε η –καταστροφική– εκλογική αναμέτρηση που στέρησε τον Ελληνισμό από τη στιβαρή καθοδήγηση του Ελευθέριου Βενιζέλου.
Τυχαία δεν τραγούδησε η λυγμική Φωνή του Πόντου το:
—Στα ξένα είμαι Έλληνας και στην Ελλάδα ξένος! καθώς και το –προ δεκαετίας: —Έρχονται χρόνια δύσκολα… Λοιπόν, ανάγκη επανάληψης: Οι απανταχού της Γης Πόντιοι δεν έχουν ανάγκη ειδική Ημέρα Μνήμης. Η μνήμη τους γερή στην ομηρική ρίζα τους από γενιά σε γενιά. Ανάγκη μνήμης έχουν όσοι έκαμαν τον Ελληνισμό ν’ ασφυκτιά στο λεκανοπέδιο της Αττικής, και που οδήγησαν το ελληνικό κράτος σε διεθνή ανυποληψία.

(Τυχαία δεν είναι που πριν από την οικονομική καταστροφή προηγήθηκε η πνευματική, με δείγμα αηδίας τον αμίμητο… συνωστισμό των Ελλήνων της Σμύρνης στο λιμάνι της, για να… μετοικίσουν στον Πειραιά, τον Αύγουστο του 1922!)

Οι Πόντιοι, λοιπόν, με όλον τον απόδημο Ελληνισμό συμπυκνώνουν την πίκρα της Ομογένειας:
—Στα ξένα είμαι Έλληνας, και στην Ελλάδα ξένος! Έλληνας στα τέσσερα σημεία του Ορίζοντα, και ξένος στο λεκανοπέδιο της Αττικής. Έλληνας σε ξένη γη, που δακρύζει στο άκουσμα της λέξης Ελευθερία και που ονομάζει τη γενοκτονίαγενοκτονία, και ξένος στην Αττική των νέωνμηδιζόντων. Έτσι:
Η Ημέρα Μνήμης του Ποντιακού Ελληνισμού ν’ ακούγεται Ημέρα Μνήμης των Πανελλήνων…