Το έγκλημα έχει φουντώσει στην Κύπρο

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Ανησυχεί κανένας;

Του Άριστου Μιχαηλίδη

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ, όποτε ανοιχθεί κουβέντα για το έγκλημα, δεν υπάρχει κανένας που να μην έχει είτε προσωπική εμπειρία, είτε από κάποιον δικό του άνθρωπο, που έπεσε θύμα κλοπής ή διάρρηξης ή κάποιας επίθεσης από αυτές που η Αστυνομία ονομάζει «κατά περιουσίας». Και δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο σε μια κοινωνία από το να αισθάνεται ευάλωτη και απροστάτευτη έναντι διαφόρων απατεώνων και απατεωνίσκων. Όσα δεν εμφανίζονται στα ΜΜΕ, είναι πιο ανησυχητικά. Γιατί, αυτά που δημοσιοποιούνται έχουν και συγκεκριμένη προέλευση και συγκεκριμένη στόχευση. Φόνοι, ληστείες τραπεζών, εμπρησμοί αυτοκινήτων, ανησυχούν τους πολίτες, τους φοβίζει η αύξησή τους, αλλά ξέρουν ότι δεν τους αφορούν προσωπικά. Τι να σκεφτεί όμως κανείς όταν ξυπνά ένα πρωί και αντιλαμβάνεται ότι εξαφανίστηκαν οι αλουμινένιες πόρτες του γκαράζ του ή της σκυβαλαποθήκης του; Ή, όταν βλέπει να τρέχουν νερά από την ταράτσα του και διαπιστώνει ότι το βράδυ εξαφανίστηκε η υδραυλική εγκατάσταση του σπιτιού του; Ή όταν ένας δρόμος ξαφνικά είναι γεμάτος τρύπες γιατί το βράδυ έκαναν φτερά όλες οι σχάρες του αποχετευτικού; (Θα τα βρείτε αύριο σε μεγάλη έρευνα του Φιλελεύθερου). Για να μην πούμε για τους εργολάβους, που όποτε κάνουν δουλειές τρέμει το φυλλοκάρδι τους γιατί μπορεί να εξαφανιστούν από τις οικοδομές τα πάντα. Σίδερα, ντεπόζιτα, καλώδια μέσα από τις τελειωμένες ηλεκτρικές εγκαταστάσεις… Δεκάδες τέτοιες ιστορίες φτάνουν κοντά μας. Κάθε φορά και πιο απίθανες.
Ο πολίτης πλέον βιώνει εμπράκτως αυτή την ανασφάλεια στο σπίτι του, στη γειτονιά του, στην οικογένεια του. Δεν μιλάμε για το έγκλημα που παρακολουθεί στις τηλεοράσεις με τα ανάλογα εντυπωσιακά εφέ, που το κάνουν να μοιάζει με κάτι απόμακρο, χολιγουντιανό, κάτι που αφορά άλλους. Μιλάμε για την παρανομία, που έχει αγγίξει την καθημερινότητα του πολίτη. Που τον κάνει να νιώθει ότι του κλέβουν την αξιοπρέπεια, την ήσυχη ζωή, την εμπιστοσύνη.
Εκτός από τους πολίτες όμως, που τα κουβεντιάζουν μεταξύ τους στις γειτονιέςκαι ανταλλάσσουν εμπειρίες για την πρωτόγνωρη κατάσταση, ποιος άλλος ανησυχεί; Ανησυχεί η Αστυνομία, ο υπουργός Δικαιοσύνης, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Είδε κανένας τον υπουργό Δικαιοσύνης ή κανέναν άλλο, να βαράει συναγερμό;
Σ΄ ένα σπουδαίο ρεπορτάζ του την περασμένη Κυριακή, ο Μιχάλης Χατζηβασίλης, έγραφε ότι το 2011 η Αστυνομία κατέγραψε 22.798 εγκλήματα. Γι’ αυτό τον τεράστιο αριθμό εγκλημάτων (και φυσικά δεν καταγράφονται τα «ασήμαντα», που απασχολούν τους πολίτες αλλά δεν τα καταγγέλλουν - τι να καταγγείλεις τώρα ότι σου έκλεψαν τις πόρτες του σκυβαλοδοχείου!) ασχολήθηκε μόλις το ένα έβδομο των εξίμισι χιλιάδων αστυνομικών. Το ένα έβδομο. Τι άλλο να πεις!
aristosm@phileleftheros.com