Επανάληψη του σκηνικού του 2004 με ένα νέο Μπούργκενστοκ με σημαδεμένη -ξανά- την τράπουλα

ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ

Ακόμη λίγη… ευελιξία please 

Κάτω από τις πιέσεις, τους εκβιασμούς είτε προσαρμόζεται κανείς είτε αντιδρά 

Του Κώστα Βενιζέλου

ΠΟΛΛΕΣ φορές έχει αναφερθεί πως το Κυπριακό βρίσκεται στην «τελευταία στροφή». Σήμερα, μπορεί να μην είναι ορατή η λύση, εκείνο όμως που διαφαίνεται είναι πως θα επιδιωχθεί αλλαγή διαδικασίας. Εκείνο που διαφαίνεται είναι η επανάληψη του σκηνικού του 2004 με ένα νέο Μπούργκενστοκ. Αυτή τη φορά με χειρότερης εκδοχής προτάσεις, σε μια διάσκεψη με σημαδεμένη -ξανά- την τράπουλα και προδιαγεγραμμένο το αποτέλεσμα.
Το σκηνικό αυτό δεν έχει προκύψει από το πουθενά.
Πώς βρεθήκαμε με την πλάτη στον τοίχο είναι ζήτημα που αφορά τη διαχείριση του Κυπριακού. Είναι αποτέλεσμα και των αποφάσεων να ξεκινήσει χωρίς όρους και προϋποθέσεις ο διάλογος, αλλά και της τακτικής που ακολουθήθηκε. Πού οδήγησε η τακτική των δώρων και των ανοιγμάτων χωρίς αντάλλαγμα. Στην εξίσωση και τις εκκλήσεις του Γενικού Γραμματέα για επίδειξη ελαστικότητας και ευελιξία και «από τις δυο πλευρές». Η τακτική που ακολουθήθηκε όχι μόνο δεν απέδωσε, αλλά καταγράφονται ως «κεκτημένα» της διαδικασίας, οι γενναιόδωρες προσφορές. Και για την τακτική αυτή δεν ευθύνεται μόνο ο κατ΄εξοχήν διαχειριστής, αλλά και όσοι τον ενεθάρρυναν, δηλαδή η τότε και νυν μεταλλαγμένη αντιπολίτευση.
Όσο καθησυχάζουμε εαυτούς ότι «είναι επιβεβαιωμένη η βάση», γνωρίζοντας την ίδια ώρα ότι βαδίζουμε σε σχοινί ψευδαισθήσεων, τότε ακολουθούμε, είτε το θέλουμε είτε όχι, το δρόμο που είναι ήδη χαραγμένος από τα Ηνωμένα Έθνη και τους εν δυνάμει μεσολαβητές.
Όλοι έχουν δείξει τις προθέσεις τους. Το ζητούμενο είναι να μπορέσει να αποτρέψει η Λευκωσία ένα νέο Μπούργκενστοκ. Γιατί ένα τέτοιο σενάριο δεν θα οδηγήσει σε λύση, αλλά στη διαιώνιση της σημερινής κατάστασης πραγμάτων και της εμβάθυνσης του διαχωρισμού.
Υπάρχουν δυνατότητες αλλαγής πορείας; Ασφαλώς. Κι εάν δεν γίνει τώρα η αλλαγή πορείας, μετά θα είναι αργά. Όταν καλέσει, για παράδειγμα ο Γ.Γ. πολυμερή διάσκεψη, θα την απορρίψουμε; Γιατί από τώρα δεν ξεκαθαρίζεται το τοπίο; Αυτό μπορεί να γίνει με κινήσεις τακτικής. Υιοθετείται από τους τρίτους μια τακτική εκβιασμών, πιέσεων με στόχο να εξασφαλίσουν το επιδιωκόμενο γι’ αυτούς. Θέλουν να κλείσουν το Κυπριακό διαφορετικά θα εγκαταλείψουν τις προσπάθειες, θα αποσύρουν την ΟΥΝΦΙΚΥΠ ή θα διαφοροποιήσουν την αποστολή και το ρόλο της (αυτό δεν θα εγερθεί τον Ιούνιο αλλά τον Δεκέμβριο).
Η απάντησή μας θα πρέπει να αναζητηθεί στο ευρωπαϊκό πεδίο. Στο γήπεδο, δηλαδή, που μπορεί να πιεσθεί η Άγκυρα και οι σύμμαχοί της. Θα είναι το όπλο αποτροπής και του δικού μας εκβιασμού με φόντο την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας.
Υπάρχει και το θέμα των Βάσεων. Από τη στιγμή που παρασκηνιακά η Βρετανία αποδεδειγμένα θα πρωταγωνιστεί στις μεθοδεύσεις, θα πρέπει να γνωρίζει πως το μέτωπο αυτό μπορεί να ανοίξει και τώρα. Δεν είναι δεσμευτική η ρήση πως θα απασχολήσει «τα εγγόνια και δισέγγονά μας». Ανοίγοντας ήδη ανοικτά μέτωπα, αποτρέπονται τα χειρότερα σενάρια. Κάτω από τις πιέσεις, τους εκβιασμούς είτε προσαρμόζεται κανείς είτε αντιδρά.