
Πρώτον, τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα της χώρας, εγκλωβισμένα σε μία πελατειακή λογική από την οποία δεν μπορούν να εξέλθουν, επιμένουν να προστατεύουν τον πυρήνα του προβλήματος που δεν είναι άλλος από τον διογκωμένο και αναποτελεσματικό δημόσιο τομέα.
Η εξαντλητική φορολόγηση όσων, σχιζοφρενικά, παραμένουν συνεπείς στις υποχρεώσεις τους προς το κράτος συμβάλλει απλώς στο να πέφτουν χρήματα στο βαθύ πηγάδι του δημοσίου τομέα.
Δεύτερον, η τρόικα (τόσο το ΔΝΤ όσο και οι ευρωπαίοι εταίροι μας) έχουν χάσει και τα τελευταία αποθέματα εμπιστοσύνης που μπορεί να υπήρχαν στις βαλίτσες τους. Πιστεύουν ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι όχι μόνο ανίκανο αλλά και απρόθυμο να προωθήσει μεταρρυθμίσεις. Πως μπορούν π.χ να εμπιστευθούν ότι θα επιτευχθεί η μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης που προτείνεται; ‘Η ότι θα κλείσουν άχρηστοι δημόσιοι οργανισμοί όπου μέχρι πρόσφατα στριμώχνονταν «από το παράθυρο» ημέτεροι;
Φυσικά, η τρόικα δεν είναι αλάθητη. Οι εμμονές του ΔΝΤ, που πλέον έχει ξεκάθαρα πάρει το πάνω χέρι έναντι της Επιτροπής και της ΕΚΤ, έχουν καταγραφεί αριστοτεχνικά στο βιβλίο της Ναόμι Κλάιν «Το Δόγμα του Σοκ». Αναρωτιέται κανείς ποιος τους είπε ότι πρέπει να στραγγαλιστεί περαιτέρω ο ιδιωτικός τομέας για να γίνουμε ανταγωνιστικοί όταν πριν από όλα εμείς οι ίδιοι δεν καθήσαμε σε ένα τραπέζι για να σκεφτούμε στρατηγικά που θέλει να πάει αυτή η χώρα. Βρίσκουν και τα κάνουν.
Φυσικά, το πολιτικό σύστημα διαθέτει ακόμη υψηλό δείκτη αξιοπρέπειας! Αρνείται μετά βδελυγμίας προτάσεις όπως η τοποθέτηση ξένου επιτρόπου, αλλά δεν ντρέπεται που παραμένει… ζήτουλας με το μέχρι απλωμένο για χρήματα ώστε να επιβιώσει. Είναι να αναρωτιέται κανείς αν έχουν καταλάβει το ΠαΣοΚ και η ΝΔ τη διαφορά μεταξύ αληθινής εθνικής κυριαρχίας και κενής εθνικής υπερηφάνειας…
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire