ΕΝΑΛΛΑΞ
Ένα ευτυχισμένο κράτος είμαστε
Του Χρήστου Χαραλάμπους
ΗΡΘΕ η Τρόικα, είδε, κατέγραψε και απήλθε (κάποιους τους έπιασε
σύγκρυο, άλλοι προσπάθησαν να διασκεδάσουν τον πανικό λέγοντάς μας,
ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι δεν τρέχει τίποτα… μια χαρά τα πάμε…),
αναλάβαμε και την Ευρωπαϊκή Προεδρία μέσα σε εκείνο το… ξεχωριστό κλίμα
της σύναξης των 500 προνομιούχων προσκεκλημένων (άλλο αν κάποιοι από
αυτούς δεν καταδέχτηκαν να τιμήσουν με την παρουσία τους τη φιέστα του
Κουρίου), από τις Προεδρικές μας χωρίζουν μόνο 7 μήνες και η
προεκλογική βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη (άσχετο αν κάποιοι ψάχνονται
ακόμα για το ποιον από τους υποψηφίους θα υποστηρίξουν ή αν θα βρουν
τελικά κάποιον πιο δικό τους), οι άδειες έχουν αρχίσει… τι άλλο
θέλουμε;
Μια ευτυχισμένη οικογένεια είμαστε… Ένα κράτος που όλα τα έχει ξοφλημένα και συνεχίζει τον δρόμο του χωρίς να βασανίζεται από ενοχές για όσα έγιναν που δεν θα έπρεπε και θα μπορούσε να μην είχαν συμβεί αλλά και για όσα δεν έχουν γίνει -ενώ θα έπρεπε να βρίσκονταν στις προτεραιότητες- ιδιαίτερα στον οικονομικό και κοινωνικό τομέα.
Η φονική έκρηξη στο Μαρί συμπλήρωσε κι αυτή ένα χρόνο, δίνοντας την εντύπωση ότι, απλά, πέρασε κι αυτό το τραγικό γεγονός στη νεότερη ιστορία του τόπου σαν μια ακόμα επέτειος η οποία, στη δύνη της ευμάρειας και του «εγώ», σιγά σιγά θα ξεφτίζει. Κάτι ανάλογο δηλαδή με την τραγωδία του ’74 που, πέρα από τις τετριμμένες και ανούσιες ομιλίες υπουργών και κομματαρχών στα μνημόσυνα, πονά ακόμα και παραμένει άσβεστη στη μνήμη μόνο όσων τη βίωσαν με τους νεκρούς τους και τον ξεριζωμό τους, επαληθεύοντας για μια ακόμα φορά αυτό που λέει ο λαός μας, «το λαμπρόν τζει που ππέφτει, τζει καύκει…».
Ένας ολόκληρος χρόνος από εκείνο το μαύρο ξημέρωμα της 11ης Ιουλίου που σκόρπισε τόσο άδικα, τον θάνατο και την καταστροφή. Ένας χρόνος χωρίς να υπάρξει καμιά απολύτως αλλαγή στη στάση και την αντιμετώπιση του κράτους και των κρατούντων απέναντι σ’ αυτή τη τραγωδία, απέναντι στους ίδιους τους 13 νεκρούς αλλά και τις οικογένειές τους. Το μόνο που άλλαξε, είναι η αποκατάσταση των ζημιών και η επαναλειτουργία του Ηλεκτροπαραγωγού Σταθμού. Οι νεκροί μπορούν ακόμα να περιμένουν…
Μια ευτυχισμένη οικογένεια είμαστε… Ένα κράτος που όλα τα έχει ξοφλημένα και συνεχίζει τον δρόμο του χωρίς να βασανίζεται από ενοχές για όσα έγιναν που δεν θα έπρεπε και θα μπορούσε να μην είχαν συμβεί αλλά και για όσα δεν έχουν γίνει -ενώ θα έπρεπε να βρίσκονταν στις προτεραιότητες- ιδιαίτερα στον οικονομικό και κοινωνικό τομέα.
Η φονική έκρηξη στο Μαρί συμπλήρωσε κι αυτή ένα χρόνο, δίνοντας την εντύπωση ότι, απλά, πέρασε κι αυτό το τραγικό γεγονός στη νεότερη ιστορία του τόπου σαν μια ακόμα επέτειος η οποία, στη δύνη της ευμάρειας και του «εγώ», σιγά σιγά θα ξεφτίζει. Κάτι ανάλογο δηλαδή με την τραγωδία του ’74 που, πέρα από τις τετριμμένες και ανούσιες ομιλίες υπουργών και κομματαρχών στα μνημόσυνα, πονά ακόμα και παραμένει άσβεστη στη μνήμη μόνο όσων τη βίωσαν με τους νεκρούς τους και τον ξεριζωμό τους, επαληθεύοντας για μια ακόμα φορά αυτό που λέει ο λαός μας, «το λαμπρόν τζει που ππέφτει, τζει καύκει…».
Ένας ολόκληρος χρόνος από εκείνο το μαύρο ξημέρωμα της 11ης Ιουλίου που σκόρπισε τόσο άδικα, τον θάνατο και την καταστροφή. Ένας χρόνος χωρίς να υπάρξει καμιά απολύτως αλλαγή στη στάση και την αντιμετώπιση του κράτους και των κρατούντων απέναντι σ’ αυτή τη τραγωδία, απέναντι στους ίδιους τους 13 νεκρούς αλλά και τις οικογένειές τους. Το μόνο που άλλαξε, είναι η αποκατάσταση των ζημιών και η επαναλειτουργία του Ηλεκτροπαραγωγού Σταθμού. Οι νεκροί μπορούν ακόμα να περιμένουν…
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire