Κύπρος : Ακόμα πιο βαθιά προς τον πάτο

ΕΦΗΜΕΡΑ

Καμιά έκρηξη δεν μας ταρακουνά 

Ξανά στο μαντρί

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

ΠΕΡΣΙ ήμασταν στους δρόμους. Χιλιάδες τις πρώτες μέρες. Ο θυμός ξεχείλιζε. Οι απαντήσεις στα ερωτήματα έμοιαζαν να είναι αυτονόητες. Τίποτα όμως δεν ήταν αυτονόητο. Ο ένας έδειχνε με το χέρι τον άλλο και κάποιοι έδειχναν προς την πλευρά των νεκρών. Τις πρώτες μέρες έμοιαζε πως η οργή του κόσμου δεν θα ξεθυμάνει και πως κανένας δεν θα μπορούσε να αντέξει τόση οργή.
Τίποτα όμως δεν κουνήθηκε από τη θέση του. Και φτάσαμε σήμερα, ένα χρόνο μετά, εκεί που νομίζαμε πως μετά το ταρακούνημα από την έκρηξη θα συντελείτο μια κάποια αλλαγή, να οδεύουμε ακόμα πιο βαθιά προς τον πάτο, ατάραχοι όπως πάντα, με την περίεργη ψευδαίσθηση πως με κάποιον τρόπο θα τη βγάλουμε καθαρή. Η στωικότητα που μας χαρακτήριζε ιστορικά ως λαό, μοιάζει να μετατρέπεται διαχρονικά σε κάτι άλλο και κανενός είδους έκρηξη δεν είναι ικανή να μας ταρακουνήσει. Οι πολιτικοί ξέρουν πια πως όσος κι αν είναι ο θυμός, αν τον αγνοήσεις, θα κοπάσει. Και μη έχοντας πού αλλού να πάνε οι πολίτες, θα προσέλθουμε ξανά στο μαντρί.
Δεκατρείς άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους άδικα. Και κανείς δεν ένιωσε την παραμικρή ευθύνη. Τον ένα δεν τον ενημέρωσαν, του άλλου του είπαν πως η πυρίτιδα δεν εκρήγνυται, απλά διογκώνεται, ο άλλος νόμιζε πως κάποιος άλλος το χειριζόταν… κι όλοι έχουν μια δικαιολογία για να κοιμούνται ήσυχοι τα βράδια.
Ένα χρόνο μετά, μια άλλη έκρηξη έχει συμβεί, προκαλώντας ένα μεγαλύτερο κρατήρα, που δεν είναι όμως εμφανής. Ούτε και οι απώλειες άμεσες, ενώ ο θυμός είναι πια μια αδιόρατη θλίψη, ένας αδιόρατος φόβος για το αύριο.
Και όπως και πέρσι έτσι και φέτος, οι αντιδράσεις είναι οι ίδιες. Ο ένας δείχνει τον άλλο και κανείς δεν νιώθει ευθύνη. Για κανένα έγκλημα, για κανένα λάθος δεν υπάρχει ποτέ κάποιος υπεύθυνος. Κι είτε κατέβουν στις πλατείες και στους δρόμους οι πολίτες, είτε αφήσουν την οργή τους να εκφραστεί είτε όχι, είτε φωνάξουν, είτε σωπάσουν, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.
Γι’ αυτό έχουν μάθει, έχουμε μάθει, να σκύβουμε και να προχωράμε. Ή να μένουμε στάσιμοι, νομίζοντας πως προχωράμε.