Κύπρος - Εμείς να συνεχίσουμε με συνέπεια το βιολί μας

Του Άριστου Μιχαηλίδη

ΟΤΑΝ ακούς τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να διατυπώνει μπροστά στον λαό την εκτίμηση ότι «η Τουρκία έχει το πάνω χέρι δυστυχώς» και ότι «υπάρχουν σκοπιμότητες μέσα στην ψυχή των Ηνωμένων Εθνών και της διεθνούς κοινότητας» και ακόμα, ότι «δίνουμε μάχη εδώ και δέκα σχεδόν μέρες να μην περάσουν οι μεθοδεύσεις των Άγγλων, που θέλουν να σκοτώσουν και την Ειρηνευτική Δύναμη και να μας αφήσουν εντελώς γυμνούς», περιμένεις να ακούσεις και κάτι άλλο. Μια εξήγηση, για παράδειγμα, γιατί βρισκόμαστε παγιδευμένοι σε αυτές τις συνθήκες και γιατί συνεχίζουμε να κάνουμε πλάτες στις μεθοδεύσεις των Άγγλων.
Και προπάντων, περιμένεις να ακούσεις, τι κάνει αυτός που έχει την ευθύνη της διαχείρισης, για να ανατρέψει αυτή την κατάσταση. Τα έλεγε ο Πρόεδρος, ως να ήταν κάποιος άλλος ο υπεύθυνος να οδηγεί τον τόπο κι αυτός είναι απλώς ένας πολιτικός αναλυτής, που κάνει τις εκτιμήσεις του εν είδει μάλιστα κριτικής προς την κυβέρνηση. Ποιος είναι όμως αυτός που μας έλεγε μέχρι πρόσφατα να μην ανησυχούμε γιατί η Τουρκία δεν πείθει; Ποιος μας υποσχόταν ότι οι Βρετανοί θα αλλάξουν στάση διότι υπέγραφε μνημόνια συναντίληψης και τους υποσχόταν ότι όσο είναι Πρόεδρος δεν θα άνοιγε ζήτημα βρετανικών βάσεων; Αντί μιας εξήγησης όμως, ακούμε αφορισμούς για όσους αμφισβητούν την ακολουθούμενη πολιτική και τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, που ούτως ή άλλως έχει γίνει ένα κακόγουστο αστείο.
Ποια είναι η πολιτική της ηγεσίας μας μπροστά στα αδιέξοδα; «Εμείς, είπε ο Πρόεδρος, οφείλουμε με συνέπεια να υποστηρίζουμε και να προωθούμε τη λύση του Κυπριακού στη βάση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Με τη δική μας συνέπεια δεν επιτρέπουμε στην Τουρκία να νομιμοποιήσει τα κατοχικά τετελεσμένα και συν τω χρόνω ξεσκεπάζεται η άρνησή της να σεβαστεί και να εφαρμόσει τις αποφάσεις του Διεθνούς Οργανισμού». Όμως έχουμε μπροστά μας τα αποτελέσματα αυτής της «συνέπειας», τα ζούμε, δεν είναι μια μελλοντική υπόσχεση, όπως ήταν το 2008. Σήμερα βλέπουμε καθαρά πού μας οδήγησε αυτή η πολιτική. Ούτε η Τουρκία ξεσκεπάστηκε, αντίθετα, απαλλάχθηκε από όποια ευθύνη στην κατοχή και στη μη λύση και η νομιμοποίηση των τετελεσμένων είναι ορατή όσο ποτέ προηγουμένως. Η Τουρκία «έχει το πάνω χέρι δυστυχώς», ο ίδιος το είπε. Και η ομοσπονδία, διζωνική ή άλλη, είναι μόνο στη φαντασία ορισμένων. Προπάντων, όμως, ούτε οι Βρετανοί σταμάτησαν να μεθοδεύουν πεισματικά και προκλητικά σε όλα τα μέτωπα, στον ΟΗΕ, στην Ευρώπη, στο απευθείας εμπόριο, στις τουρκικές ενταξιακές, παντού, ακόμα και στην υπόθεση του χαλλουμιού, «να μας αφήσουν εντελώς γυμνούς», όπως ο ίδιος ο Πρόεδρος το είπε.
Με ποια λογική λοιπόν, κατηγορούνται με τόσο φανατισμό όσοι ζητούν νέα στρατηγική, όταν η υφιστάμενη δεν απέτυχε απλώς, αλλά παραδίδει κομμάτι - κομμάτι την Κύπρο ολόκληρη στην Άγκυρα και στο Λονδίνο;
Υ.Γ.
Όταν έκανε ο κ. Χριστόφιας την περιβόητη διάλεξή του στο Βrookings Ιnstitution στην Ουάσιγκτον (28/9/2010) κι έλεγε, μεταξύ άλλων φιλοσοφιών: «Δεν αμφιβάλω ότι ο Πρόεδρος Γκιουλ κι ο Πρωθυπουργός Ερντογάν θέλουν λύση του Κυπριακού», τι περίμενε; Ότι θα πουν οι ξένοι πως κάνει λάθος κι ότι είναι διάλυση που θέλουν κι όχι λύση; Τώρα, που «η Τουρκία έχει το πάνω χέρι δυστυχώς», ας μας πεις και ποιος τη βοήθησε να το τοποθετήσει από πάνω.

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 21/07/2012